CHAPTER 16
After what happened yesterday, napag-isipan kong humingi ng sorry sa kanya. Kahit minsan lang ako manghingi ng sorry sa entire life ko, nagsosorry pa rin naman ako whenever I’m aware of my fault. And this time, kasalanan ko nga. Actually, natatawa ako sa sariling kag*gahan. Ako na nga itong may mali in the first place, mas nauna ko pang isipin ang magiging explanation ko sa kanya kaysa humingi ng sorry.
Buong klase ay hindi ako pinansin ni Zaydel. Sinusubukan kong hulihin ang ang tingin niya pero ayaw niya talagang tumingin sa ‘kin. Kung dati na siyang cold ay mas lalo naman ngayon. I’m sure hindi lang ako ang nakakapansin nun.
Minsan ay aksidenting nagtatama ang paningin naming dalawa, wala pang segundo ay umiiwas na agad siya. Hindi ko na mabilang kung ilang buntonghini
