ตั้งแต่วันนั้นมันก็ขับรถมารับมาส่งผมที่ที่ทำงาน บางวันมีเรียนมันก็จะขับรถมาส่งแถมยังประคองไปไหนมาไหนจนตัวแทบจะติดกันตลอดเวลา
“พวกมึงไปแดกเหล้ากันปะ” รามิลเอ่ยชักชวนหลังจากที่ออกมาจากห้องที่พวกเราเพิ่งเข้าไปเรียนเมื่อครู่
“ชวนไม่ดูสภาพเพื่อนมึงเลยนะ” ธิดากล่าวดุไปหนึ่งทีก่อนจะหันหน้ามามองผมที่เดินพร้อมกับใช้ไม้เท้ายันไปด้วย
“มันมีคนดูแลอยู่กลัวอะไรวะ” คิณกล่าวเสริมเมื่อเห็นว่าภากรดึงกระเป๋าเป้ของผมไปสะพายบนไหล่
“ไอ้ต้นมันแดกเหล้าไม่ได้” กรพูดเสียงเรียบ
“กูไม่ได้ให้มันแดก ไปนั่งเอาฟีลเฉย ๆ ก็ได้เว้ย เนอะต้น ไม่ได้รวมกลุ่มกันนานแล้ว” ผมถอนหายใจยาวเมื่อเห็นว่าไอ้มิลทำสีหน้าอ้อนวอนเหมือนหมาที่กำลังกระดิกหางอยากได้ของเล่นเลยจำใจพยักหน้าไป
จนสุดท้ายก็โดนลากมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เปิดเพลงเสียงดังสนั่นจนหูผมแทบแตก ดนตรีสนุกสนานบวกกับแสงสีภายในร้านทำเอาผมแทบจะตาลายเพราะมองหาจานอาหารตัวเองไม
