ผมค่อย ๆ ได้สติฟื้นคืนหลังจากที่ได้ยินเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของผู้คนรอบตัว
“ทำยังไงถึงได้ตกบันไดจนขาหักได้ละเนี่ย” เสียงเหมือนแม่ผมเลย แต่แม่กำลังถามใครล่ะ
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับแม่ ไปถึงบ้านมันก็ลงไปอยู่ที่พื้นแล้ว” ไอ้กร ไอ้กรไม่ผิดแน่
“คงต้องใส่เฝือกสักสองเดือนได้ ยังไงก็ฝากกรด้วยนะ พ่อกับแม่ต้องไปทำงานก่อน”
“ครับพ่อ” เสียงเปิดประตูก่อนจะปิดลงผมเลยเดาว่าพ่อกับแม่ของผมเดินออกไปจากห้องแล้ว เลยลืมตาขึ้นมาช้า ๆ เพื่อที่จะได้เพ่งสายตามองสิ่งรอบข้างให้สะดวก เพดานสีขาว ม่านกั้นแบบนี้ สายน้ำเกลือแบบนี้ พ่อกับแม่ออกไปทำงาน ดูก็รู้ว่าผมมาอยู่โรงพยาบาลแล้วแน่ ๆ
“ฟื้นแล้วเหรอมึง” กรเดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย ผมได้แต่พยักหน้าตอบเพราะลำคอฝืดเคืองเต็มที พอมันเห็นผมกระแอมไอมันก็รีบเข้ามารินน้ำให้ก่อนจะดันหลังให้ผมลุกขึ้นมาดื่ม
“ขากูหักเหรอวะ” พอได้ดื่มน้ำหน่อยก็พอจะชุ่มคอขึ้น มาบ้างเลยเ
