“มึงเมินไอ้กรไปเลยจริง ๆ เหรอวะ” ธิดากับคิณต่างมาเยี่ยมผมที่บ้านด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่การฝึกงานจบลง
ผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อน ๆ เลย เอาแต่เก็บตัวอยู่ที่บ้านเพื่อปั่นโพรเจกต์จบ
“อืม กูไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากคุยกับมันด้วย”
“แล้วมันได้มาหามึงที่บ้านบ้างหรือเปล่า” อันนี้คิณเป็นฝ่ายเอ่ยถามบ้าง
“สองสามวันก่อนมันก็มาแหละ แต่ก็ไม่มาแล้ว มันก็คงเบื่อกูแล้วละมั้ง” ผมไม่ได้อยากตัดพ้อนะแต่มันก็อดใจไม่ได้ทุกที
“มันยังไม่รู้ใช่ไหมว่ามึงจะไปเรียนต่ออะ” ธิดาถามเสียงเศร้า มันยังคงไม่อยากให้ผมไปเรียนต่ออีกตามเคยแม้ว่าผมจะยืนยันสิทธิ์ไปทำเอกสารพาสปอร์ตเรียบร้อยแล้วก็ตาม รอแค่ได้ใบเรียนจบผมก็จะเดินทางทันที
“มึงจะไปเรียนต่อเหรอ” ไอ้คิณเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ
“อือ ธิดาไม่ได้บอกมึงเหรอ”
“กูไม่กล้าบอกกลัวข่าวรั่วไปถึงไอ้กร ถ้ามึงไม่อยากให้บอกกูก็จะไม่บอก”
“มึงเห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ย” ไอ้คิณมองธิด
