“มึงส่งเรซูเม่ไปที่ไหนบ้างยัง” ไอ้กรเอ่ยถามขณะที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามของผมในร้านอาหารตามสั่งแถวบ้านของผมเอง ตอนแรกมันก็ชวนผมไปกินข้าวแต่ผมบอกว่าขี้เกียจแท้จริงเป็นข้ออ้างเพราะผมแค่อยากนั่งฝึกภาษาอยู่บ้านแค่นั้นเอง
“ยัง ทำไมวะ”
“ก็ถ้ามึงยังไม่ได้งาน มึงจะลองมาทำงานที่บริษัทกูก่อนก็ได้นะ” คนพูดพูดด้วยสีหน้าระรื่นก็ใช่สิตำแหน่งประธานรอมึงอยู่นี่ เรียนจบก็ได้ทำงานในบริษัทของตัวเองปุ๊บ น่าอิจฉาจังโว้ย
“ทำไม ว่าที่ท่านประธานจะยัดกูเข้าไปอยู่แผนกไหนเหรอ” ผมกล่าวแซวอย่างไม่คิดจริงจังเพราะยังไงผมก็คงจะยังไม่ได้ทำงานเร็ว ๆ นี้แล้วก็คงไม่คิดจะทำงานบริษัทเดียวกันกับไอ้กรด้วย เหตุผลง่าย ๆ ก็คือเบื่อหน้ามัน
แต่อีกไม่กี่เดือนผมก็ต้องไปเรียนต่อแล้วยังไม่รู้จะพูดกับมันยังไงดี
“แผนกเมียท่านประธาน”
“ทะลึ่งละ” ผมทำท่าจะเอาซ่อมปักมันจนมันหัวเราะร่า มันก็ขำทุกอย่างที่ผมทำแหละมันบอกว่าตอนผมหงุดหงิดมั
