หลังจากที่มีสายเรียกเข้าผมเหลือบเห็นบนหน้าจอเขียนชื่อของผู้ติดต่อว่า แพร นี่เป็นชื่อของแฟนเก่ามันไม่ใช่เหรอแถมผมยังได้ยินเสียงลอดมาจากปลายสายเป็นเสียงร้องไห้ของหญิงสาวบอกว่าให้มาหาหน่อยได้ไหม
ผมจับศัพท์ไม่ค่อยจะได้ แต่นั่นก็คงเป็นเหตุผลให้มันบึ่งรถออกไปปล่อยให้ผมเดินตามทางเลียบแม่น้ำมาเรื่อย ๆ จนมาถึงถนนใหญ่ตอนที่ฟ้ามืดพอดี การคาดเดาเป็นไปได้ตรงเป๊ะซะไม่มีความรู้สึกเคว้งคว้างแบบนี้นี่มันอะไรกัน
“ไอ้ต้น” ผมเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เข้ามาสวมกอดผมเอาไว้ “ไม่เป็นไรใช่ไหมกูตามหามึงซะทั่ว กูไปตามพิกัดที่ไอ้กรส่งมาให้ก็หามึงไม่เจอ ไม่นึกว่ามึงจะเดินมาถึงนี่”
ไอ้ตอนไปก็นั่งแท็กชี่ไป ลืมขากลับไปเลยว่าจะกลับยังไงเลยทำได้แค่มายืนรอรถโดยสารที่ถนนใหญ่ตรงนี้แต่ก็ไม่รู้ว่าสายไหนไปที่บ้านของตัวเอง
“พี่คุณสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้พี่ชายของไอ้คิณที่พ่วงตำแหน่งแฟนหนุ่มของ
