ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางเดินตามมันขึ้นมาบนห้อง มันไม่พูดไม่จาเลยสักนิดเอาแต่ยืนหันหลังให้ผมจนผมรู้สึกอึดอัด
“เมื่อกี้มึงพูดอะไรกับแม่กูวะ” ผมถามอย่างร้อนรน ถ้ามันพูดอะไรบ้างผมก็จะรู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหนแต่นี่กรเอาแต่เงียบ เงียบขนผมเองก็เดาใจมันไม่ออก
“ต้น... กูถามอะไรมึงหน่อยดิ” มันค่อย ๆ หันมาหาผมอย่างช้า ๆ ดวงตาของมันแดงก่ำเหมือนพยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ “มึงเคยรู้สึกกับกูปะวะ สักนิดหนึ่งอะ”
“ทำไมมึงถามแบบนั้นวะ” ผมถามเสียงสั่นอยากจะเอื้อมมือไปกุมมือมันเอาไว้แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนโดนมันผลักไสทางสายตาก็ไม่รู้
“กูก็แค่อยากรู้อะ ตั้งแต่ที่เราเป็นเพื่อนกันมาจนเราเลยเถิดกันมาได้ขนาดนี้ มึงไม่เคยบอกกูสักคำเลยว่ามึงรู้สึกยังไง”
“...” ผมพูดอะไรไม่ออกเลย เพียงแค่มันมองมาที่ผมด้วยสายตาเจ็บปวดก็ทำเอาผมจุกอกจนอยากจะหลั่งน้ำตาออกมา
“กูไม่เคยรู้เลยว่ามึงคิดอะไรอยู่ มึงเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียวต
