‘งั้นทีหลังมึงก็ช่วยรู้ไว้ด้วย ว่าอย่าทำให้กูเป็นห่วงอีก’
ประโยคนี้ยังคงติดอยู่ในหัวผม แม้กระทั่งในตอนที่หลับตาลงสีหน้าแววตาตอนที่มันพูดประโยคนี้กลับเริ่มชัดเจนขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ
นี่ผมเข้าไปติดอยู่ในวังวนของมันอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย เล่นเอาซะผมข่มตานอนไม่ลงเลยแม้ในตอนนี้มันจะหลับอยู่ข้างกายผมบนเตียงเดียวกันก็ตาม ผมอยากจะถามมันให้รู้แล้วรู้รอดว่าที่มันพูดแบบนั้นมันมาจากใจจริง ๆ ของมันหรือว่าห่วงกันในฐานะเพื่อนกันแน่
แต่ผมก็ไม่อาจเปิดเผยความรู้สึกนี้ออกไปได้ แต่เอาเถอะผมก็ไม่หวังว่ามันจะสารภาพความจริงกับผมหรอก
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมผล็อยหลับไปก่อนจะรู้สึกตัวขึ้นมาเพราะมีแรงกอดรัดบนร่างกายของผม ผมลืมตาขึ้นมาแล้วก็ต้องดีดตัวอย่างแรงเมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังถูกไอ้กรสวมกอดเสียจนแนบชิด มันส่งเสียงอื้ออึงพลางกระชับให้ผมเข้ามาแนบชิดกว่าเดิม
“ไอ้กรกูหายใจไม่ออก”
“นอนต่ออีกหน่อยดิวะ” ผมได้แต่หร
