ผมลืมตาโพลงมาตลอดทั้งคืนเพราะเอาแต่คิดเรื่องวนไปเวียนมาอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน ผมข่มตาลงไปไม่หลับหรือเพราะไม่ชินที่ไม่มีไออุ่นจากอีกคนที่เคยนอนอยู่ข้างกันก็ไม่รู้ เวลาก่ายแขนก่ายขาไปก็ไม่เจอผมไม่ชินเอาเสียเลย
แถมผมยังคิดเรื่องน้องดารันไม่หยุดหย่อนอีก ผมคิดทบทวนเรื่องความรู้สึกของตัวเองที่มีกับน้องเขาที่ผ่านมามันไม่มีอะไรเกินกว่าคำว่าเอ็นดูเลยสักนิด ไม่เคยใจเต้นแรง ไม่เคยเขิน หรือแม้แต่อารมณ์ที่ควรจะมีเวลาอยู่กับคนที่ชอบ
ผมรู้สึกว่าเราคุยกันได้ถูกคอ คุยกันได้ทุกเรื่อง มันหาได้ยากที่ผมจะรู้สึกสบายใจกับใครสักคน
และผมก็รู้ตัวดีว่ายังตัดใจจากภากรไม่ได้ ถึงกระนั้นผมก็ยังดึงน้องดารันเข้ามาอยู่ในความสัมพันธ์นี้ ผมเองก็รู้สึกผิด
ไม่น้อย ผมเลยได้ทำการนัดน้องดารันมาพบ ผมคิดว่าหากพวกเราได้นั่งคุยกันอย่างจริงใจน้องดารันจะเข้าใจผม
ต่อให้ตบผมสักครั้งด่าผมสักหน่อย ผมก็จะไม่โทษน้องเลย
...
“พี่ต้นคะ”
