ผมพยายามนั่งท่องกับตัวเองตลอดทั้งคืนว่าผมจะต้องตัดใจจากไอ้กรนี่ให้ได้สักทีจนถึงเช้าผมก็ยังคงท่องกับตัวเองแบบนั้น ไอ้กรยังมีหน้าขับรถมาส่งผมที่โรงพยาบาลก่อนที่มันจะขับออกไปมุ่งหน้าไปยังที่ที่มันฝึกงาน
ผมคิดทบทวนกับตัวเองตลอดค่อนคืนว่าจะทำยังไงให้ผมลืมไปไปจากใจได้ในเมื่อมันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตของผมอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ
จนกระทั่งวันนี้จู่ ๆ ผมก็นึกอยากจะอ่านป้ายประกาศของทางมหาวิทยาลัยเพื่อคลายความเบื่อหน่ายหลังจากที่ต้องมายืนรอน้องดารันเลิกเรียน
เรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ เป็นสิ่งที่ผมไม่คิดไม่ฝันที่สุด แต่ตอนนี้มันกลับจุดประกายไอเดียบางอย่างของผมขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“พี่ต้นอยากไปเรียนต่อเหรอคะ” เสียงหวานของหญิงสาวเรียกความสนใจให้ผมละจากโปสเตอร์ใบนั้น
“มันไกลไปละมั้ง” ผมพูดไปอย่างนั้นถึงแม้ว่าผมจะแอบสนใจก็ตาม
“วันนี้หนูคงไปทานข้าวกับพี่ต้นไม่ได้แล้ว พอดีเป็นวันเกิดของเพื่อนสนิทหน
