ผมเริ่มยอมรับสภาพของตัวเองแล้วว่าต่อให้ความสัมพันธ์ทางกายจะเลยเถิดไปขนาดไหน แต่มันก็จะยังรู้สึกกับผมแค่เพื่อนอยู่ดี
ก็ได้ เพื่อนก็เพื่อน
ต่อจากนี้เขาจะเริ่มต้นใหม่แล้วลืมเลือนความรู้สึกนี้เหล่านี้ให้มันจางหายไปเอง
“พี่ต้น พี่ต้นคะ” เสียงเรียกปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์จนต้องกะพริบตาปริบ ๆ เรียกสติตัวเองคืน
“ครับ?” ผมเงยหน้าขึ้นมาจากปลาตัวหนึ่งที่กำลังว่ายวนไปมาอยู่ในตู้เป็นวงกลมจนละสายตาไปไม่ได้
“พี่ต้นเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เหม่อลอยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” น้องดารันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงผมเลยรีบส่ายหน้า
“ไม่เป็นอะไรครับ แค่ปลาตัวนี้มันว่ายวนไปมาแล้วตลกดี” ผมหัวเราะแห้ง ๆ แล้วชี้นิ้วไปให้สาวรุ่นน้องดู เธอจ้องมองมันก่อนจะเผลอยิ้มออกมา
“จริงด้วย อย่างนี้เขาเรียกมูฟออนเป็นวงกลมหรือเปล่าคะ” น้องดารันพูดพลางหัวเราะทำเอาผมรู้สึกจุกในอกไปเลย วันนี้ผมพาน้องดารันมาเพื่อหาซื้อหนูแฮมสเตอร์เพราะน้องบ่นว่า
