EP.22
“ลัลน์ต้องหมั้นกับเขาจริงๆค่ะ”ณาลัลน์เลือกที่จะบอกตรงๆ ไหนๆก็พังไม่เป็นท่า บีบมือพอร์ชไม่ยอมคลายเพราะไม่รู้จะมีโอกาสได้กุมมือกันแน่นอีกไหม
“มึงออกไปจากห้องกูได้แล้ว ห้องกูไม่ใช่สวนสาธารณะที่ใครจะเดินเพ่นพ่านก็ได้”เจอาร์ตัดบทอาลัยอาวรณ์ของทั้งสองฝ่ายด้วยความรำคาญ
“มึงเงียบปากไป มึงบังคับลัลน์ใช่ไหม”พอร์ชถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ คำพูดที่ออกมาจากปากของณาลัลน์มันเหมือนโดนมีดกรีดแผลเดิมซ้ำๆ รับความจริงไม่ได้ที่ต่อจากนี้จะไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวของณาลัลน์แล้ว หากที่ผ่านมาเขาทำให้ตัวเองลงเอยกับณาลัลน์มันคงไม่มีเหตุการณ์แบบนี้
“อย่าพาลสิวะ คนไม่ถูกเลือกมันก็เจ็บแบบนี้แหละ อีกหน่อยก็ชินไปเอง”
“…”ความหวังดีจอมปลอมของเจอาร์มันทำให้พอร์ชกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้
“อ่ะ ถ้าไม่ไป ขอซีนดราม่าหน่อย เอาแบบน้ำเน่าๆเลยนะ กอดขาลัลน์แล้วอ้อนวอนลัลน์ซะ บอกด้วยว่าลัลน์อย่าไปจากมึง”
“…”
“หรือมากอดขากูแล้วอ้อนวอนดี
