**
“Bazı ruhlar evvelden aşinadır birbirine..”
**
Sabah gözlerini açtığında Minel, üzerinde pamuklu bir gecelik vardı. Yavaş yavaş gözlerini açmış, burnuna dolan toprak kokusuyla hafifçe tebessüm etmişti.
Başını yana çevirmiş ve Alpay’ın kendisini izlediğini görmüş.
“Günaydın Kocam!” Demişti.
“Gün öyle mi karşılanır doktor hanım, nasıl günaydın demek miş o?” Dedi Alpay ciddi bir ifadeyle.
Minel ise anlamazca bakmış “Nasıl karşılayacakmışım?” Diye sormuştu.
“Günaydın öpücüğü yok, sarılma yok, yokta yok.” Demiş erkeksi bir trip atmıştı. Bu söylediğine kıkırdamış Minel ve kollarını yattığı yerden Alpay’a doğru uzatmış ve “Gel!” Deyip boynuna asılmıştı.
Alpay ise beklemeden Minel’in şakağına, dudaklarına ritüelini gerçekleştirmiş “Günaydın Karım, günaydın güzel gözlüm.” Demişti.
