ตบอีกสิจะจูบให้ดู
1385 Words
ตอนที่ 2
(ตบอีกสิจะจูบให้ดู)
ร่างหนาของธันวารวบร่างบางของแคนดี้เข้าไปในอ้อมกอด ทั้งสองคนตัวเปียกปอนจากฝนที่ยังคงตกมาอย่างต่อเนื่อง คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแกร่งของธันวาด้วยความไม่สบายตัว
“นี่นาย! นอกจากโรคจิตแล้วยังจะหูหนวกด้วยหรือยังไง? ฉันบอกให้นายปล่อยฉันไง”
ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั้นตกอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างจะเป็นรอง แต่ก็ยังไม่วายที่จะปากดี เพราะมันเป็นลักษณะนิสัยของเธอที่แก้ไม่เคยเห็นเพราะถูกตามใจจนเคยตัว
“หูไม่ได้หนวก อวัยวะทุกชิ้นของฉันใช้งานได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะตรงนี้ เธอจะลองดูไหมล่ะ?”
พูดจบร่างสูงก็คว้ามือเล็กของแคนดี้ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มาวางบนเป้ากางเกงที่มันแข็งขืนรออยู่ก่อนแล้ว
“แอร๊ย ไอ้บ้า! ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ นี่มันในมหา’ลัยนะ เป็นโรคจิตตามรถไฟฟ้าแล้วยังจะมาเป็นโรคจิตตาม ม.อีกหรือไง? ปล่อย!”
นอกจากธันวาจะกดน้ำหนักมือของตัวเองที่ซ้อนอยู่บนมือเรียวของแคนดี้ให้หนักขึ้นแล้ว ยิ้มร้ายกาจก็ฉายขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา
“ก็อยากให้ฉันเป็นโรคจิตนักไม่ใช่หรือไง? ก็นี่ไงเป็นให้แล้ว หยุดพูดได้หรือยัง? หนวกหู”
“ฉันไม่ได้อยากให้นายแสดงอะไรให้ฉันดูมากกว่านี้ ฉันอยากให้นายขอโทษที่ เอ่อ…ที่”
“ที่ขยำตูดกลม ๆ นิ่ม ๆ ของเธออ่ะนะ?”
แคนดี้อ้าปากค้างอยู่ตรงนั้นหลังจากที่ธันวาพูดในสิ่งที่เธอคิดไว้แต่ในลักษณะที่น่าฟังมากกว่านี้
มืออีกข้างที่ว่างอยู่ของแคนดี้ ฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของธันวาทันทีที่จนมันสะบัดไปอีกทาง เมื่อเขาพูดจบ
คนตัวสูงค่อย ๆ หันหน้าของตัวเองกลับมา ด้วยแววตาที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลย
พรึ่บ!
แขนเรียวทั้งสองคนคนตัวเล็กที่กล้าทำร้ายร่างกายเขาถูกรวบขึ้นวางไว้บนหัวเล็ก ขายาวของธันวาแทรกเข้าตรงกลางระหว่างขาเรียวของแคนดี้ ทำให้กระโปรงนักศึกษาที่สั้นอยู่แล้ว ถูกร่นขึ้นจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน
แคนดี้เงียบเสียงที่กำลังโวยวายทันที ส่วนธันวานั้นตอนแรกกะแค่ว่าจะแกล้งคนตัวเล็กให้เงียบปาก แต่เพราะความใกล้ชิด ทำให้ร่างสูงอดที่จะพินิจรูปหน้าสวยจิ้มลิ้มของคนตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้
น่ารักไม่เบานี่หว่าเสียงทุ้มดังอยู่เพียงภายในใจของตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มของแคนดี้ถูกเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง แต่ดวงตาคู่กลมสวยก็ยังจ้องมองมายังใบหน้าของเขาอย่างเอาเรื่อง
“อ้าว เงียบทำไมล่ะ? ทีอย่างงี้ไม่เห็นจะปากดีเหมือนเมื้อกี้เลย หืม? ตบหน้าฉันไปแล้ว ฉันต้องได้อะไรตอบแทนบ้างสิ”
เมื่อเห็นว่าแคนดี้ยังทำท่าทางอวดดี ธันวาก็อดไม่ได้ที่จะหยอกคนตัวเล็กต่ออีกนิด
“ก็นายจับก้นฉันไปแล้ว แถมยังไม่ขอโทษ ตบหน้านายก็หายกันแล้วไง ทีนี้ก็ปล่อยฉันได้แล้ว แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีกนะ”
“ตอนแรกฉันก็กะจะไม่ยุ่งหรอกนะ แต่ปากเธอมันดีจนฉันเปลี่ยนใจไม่ยุ่งไม่ได้แล้ว สเปกเลยว่ะ นมใหญ่ ตัวเล็ก หน้าสวย แบบนี้ถูกใจพวกโรคจิตอย่างฉันนักแหละ”
ธันวาจงใจใช้คำพูดหยาบโลนใส่ร่างเล็กของแคนดี้ ที่ตอนนี้โกรธจนควันออกหู ร่างเล็กยกเข่าขึ้นกระแทกกับกล่องดวงใจของธันวาอย่างจังเพื่อที่จะได้หลุดจากการเกาะกุมของร่างสูง
มือหนาปล่อยจากข้อมือเรียวทันทีก่อนที่จะส่งเข้ากุมกล่องดวงใจที่เพิ่งจะถูกคนตัวเล็กทำร้ายเสียจนหน้าดำหน้าแดง
“ไอ้โรคจิต ต่อไปอย่าให้ฉันเห็นนายอีกนะ!”
ร่างเล็กทำท่าจะเดินห่างออกจากจุดเกิดเหตุด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น แต่มือหนาของธันวาก็เข้าคว้าแขนเรียวของเธอเอาไว้ด้วยแรงมหาศาล คนตัวเล็กเซตามแรงกระชากจากมือหนาเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของคนตัวสูงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างไปเพราะเธอรู้สึกถึงแรงโทสะผ่านทางมือหนา และก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไปริมฝีปากอวบอิ่มของแคนดี้ก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหนาปิดปากเล็กไม่ให้ส่งเสียงอะไรออกมาได้อีก
ร่างเล็กถูกดันเข้าชิดผนังห้องเรียน แขนเรียวถูกรวบพันธนาการไว้บนหัวเล็กของเธออีกครั้ง ธันวาไล่ดูดเม้มปากของแคนดี้ไม่เบาแรง มืออีกข้างที่ยังคงว่างอยู่เข้าครอบครองเต้าขนาดใหญ่กว่าตัว บีบเคล้นจนร่างเล็กส่งเสียงท้วงออกมาทั้ง ๆ ที่ปากของเธอนั้นยังถูกเขาครองครอบจูบบดบี้อยู่อย่างนั้น
ชุดนักศึกษาที่เปียกชื้นอยู่ของแคนดี้ ทำให้ธันวามองเห็นเข้าไปจนถึงชุดชั้นในสีขาว ตอนแรกเขาโกรธคนตัวเล็กที่กล้าใช้กำลังทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั้นเล็กกว่าลูกแมว และต้องการที่จะสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ตอนนี้ปากหนาที่กำลังครอบครองปากเล็กกับรู้สึกชอบใจกับรสสัมผัสของมันอย่างช่วยไม่ได้
ธันวายังจูบบดบี้อยู่กับปากของแคนดี้อยู่อย่างนั้นจนมันเริ่มที่จะบวมเจ่อ คนตัวก็ยังไม่ยอมแพ้ เริ่มฟาดฝ่ามือเข้ากับหน้าอกแกร่งของธันวาเพื่อให้เขานั้นปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก เพราะขนาดตัวที่แตกต่างกัน
ในที่สุดธันวาก็ค่อย ๆ ถอดริมฝีปากของตัวเองออกจากการจูบบดบี้หนักหน่วงกับริมฝีปากของคนตัวเล็กด้วยความอ้อยอิ่ง ไม่รู้ทำไมมันถึงได้หวานจนเขานั้นไม่อยากที่จะละใบหน้าของตัวเองออกมาเลย
เพี๊ยะ!
ใบหน้าคมคายสะบัดอีกครั้งจากแรกตบด้วยฝ่ามือเรียวของคนที่เพิ่งถูกปล้นจูบไปต่อหน้าต่อตา
“ไม่เข็ดสินะ รอบนี้ไม่แค่จูบแล้วนะ ตบอีกดิ ตบอีกที”
ธันวากดเสียงต่ำขู่แคนดี้ที่เงื้อมือทำท่าจะฟาดฝ่ามือของตัวเองเข้าที่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง แต่ก็ต้องจำใจลดมือลงเพราะกลัวว่าจะถูกคนตัวสูงจูบเข้าอีก
“ฮึก! ไอ้บ้า ไอ้เลว นั่นมันจูบแรกของฉันนะ!”
พูดจบร่างเล็กที่ยังคงเปียกชื้นไปด้วยฝน สะบัดตัวออกจากอกแกร่ง และวิ่งออกจากห้องไป ดวงตากลมโตคู่สวยมีน้ำตารื้นอยู่ที่หางตา ทำให้ธันวานั้นใจหายวาบกับภาพที่เห็น คนตัวเล็กนั้นลืมทุกอย่างแม้กระทั่งกระเป๋าถือใบโปรดของเธอกับสัมภาระเอกสารสำหรับการเข้าเรียน
นิ้วโป้งของคนตัวสูงถูกส่งเข้าลูบริมฝีปากหนาของตัวเองที่เพิ่งได้ลิ้มรสจูบหวานจากคนตัวเล็กที่ตอนนี้วิ่งหนีออกไปแล้ว
“แม่ง แล้วใครจะไปรู้ล่ะโว๊ยว่าไม่เคยจูบกับใครมาก่อน! ดูแต่งเนื้อแต่งตัวดิ๊!
ธันวาลูบริมฝีปากของตัวเองสลับกับแก้มสากที่ตอนนี้ขึ้นเป็นรอยฝ่ามือจาง ๆ สายตาก็ยังคงจ้องอยู่ที่บ้านประตูที่แคนดีนั่นวิ่งหายออกไป
“เสื้อผ้าเปียกหมดแบบนั้นจะไปเรียนยังไงวะ ยัยเปี๊ยกเอ๊ย! ไม่ดูสังขารตัวเองบ้างเลย แล้วกระเป๋านี่อีก ลืมแม่งหมดทุกอย่าง”
บ่นเสร็จ คนตัวสูงก็รีบยกนาฬิกาข้อมือของตัวเองขึ้นมาดูก่อนที่จะรีบจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ แล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อที่จะเข้าห้องเรียนที่เป็นวิชาเลือกที่เขานั้นลงเอาไว้ แถมอาจาร์ยยังดุเหมือนเสือ ถ้าขาดเรียนน่าจะมีปัญหาชีวิตไปอีก
- Writer
