บังเอิญ หรือจะซวยจริง
1671 Words
ตอนที่ 3
(บังเอิญหรือจะซวยจริง)
แคนดี้วิ่งมาถึงห้องเรียนวิชาเลือกที่เธอนั้นลงเรียนเอาไว้ด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ลำพังเปียกปอนจากฝนก็มากพอแล้ว ไหนจะมาโดนขโมยจูบจากไอ้คนโรคจิตนั่นอีก โชคยังเข้าข้างคนตัวเล็ก ที่เธอมาถึงก่อนเวลา ทำให้อาจาร์ยสุดโหดประจำวิชายังมาไม่ถึง
“แคนดี้ ยัยแคนดี้! ทางนี้ ๆ ฉันจองที่เอาไว้ให้แล้ว”
เสียงใสของ ‘ลูกหว้า’ เพื่อนสนิทของคนตัวเล็ก เอ่ยเรียกขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนเดินเข้ามาในห้องเรียน
“โห ยัยแคนดี้ สภาพ อะไรของแกเนี่ย เปียกยังกับลูกหมา แล้วปากไปโดนอะไรมาทำไมมันถึงได้เจ่อแบบนั้นอ่ะ?”
ลูกหว้าแปลกใจกับสภาพของเพื่อนตัวเล็กของเธอพอสมควร เพราะปกติแล้วแคนดี้จะดูดีน่ามองอยู่เสมอ
“ก็ไอ้รถไม่รักดีของฉันมันดันเสียกลางทางอ่ะดิแก เลยต้องนั่งรถไฟฟ้ามา เลยเปียกเหมือนลูกหมาแบบเนี้ย แถมยังเจอโรคจิตจับตูดบนรถไฟฟ้าอีก แล้วไอ้บ้านั่นก็ดันเรียนที่เดียวกับเราซะอีก”
“หา? เจอโรคจิตบนรถไฟฟ้า ขออย่าให้ฉันเจออีกเลยคนแบบนี้”
ลูกหว้าอุทานออกมาเสียงดังจนแคนดี้ต้องรีบเอามือปิดปากเพื่อนสาวของเธอเอาไว้
“แกจะประกาศให้โลกทั้งใบรู้เลยหรือไงนังลูกหว้าว่าฉันโดนจับตูดเนี่ย”
“โอ๊ย! ก็แล้วแกทำไมถึงไม่โทรหาฉัน จะได้รีบออกไปรับ นาน ๆ แกนั่งรถไฟฟ้าสักทีจะไปตามอะไรใครทันได้” ลูกหว้าบ่นอุบ
“กว่าแกจะวนรถมารับฉันป่านนั้นก็คงจะสายกันทั้งคู่ มีหวังโดนอาจารย์จอมโหดทำโทษด้วย รถฉันมันเสียตรงสถานีรถไฟฟ้าพอดีฉันเลยคิดว่าน่าจะมาถึงม.เร็วที่สุดถ้านั่งรถไฟฟ้ามาอ่ะ”
แคนดี้อธิบายเหตุผลให้ลูกหว้าฟัง และก็เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นจริง ๆ เพราะกว่าจะขับรถออกไปรับกว่าจะฝ่าฝนและรถติดพวกเธอทั้งคู่คงเข้าเรียนวิชานี้ไม่ทันแน่ ๆ
“ว่าแต่ ที่แกบอกว่าไอ้คนที่มันลวนลามแกอยู่ม.เราด้วยอ่ะ แกรู้จักไหม? เราควรจะประจานมันนะ ไม่งั้นจะได้ใจ”
“เฮ้อ เรื่องนี้ก็อีก เพราะฉันไม่กลัวนี่แหละ ตอนแรกก็แหกปากตะโกนกะจะประจานให้ได้อาย แต่ไอ้บ้านั่นมัน….”
แล้วภาพตัวเองถูกขโมยจูบแรกไปก็ฉายซ้ำเข้ามาจนคนตัวเล็กมีอารมณ์ขึ้นมาอีกรอบ
“ไอ้บ้านั่นมันทำไมแก มันจับตรงอื่นแกด้วยเหรอ?” ลูกหว้าถามออกมาเหมือนว่าเห็นเหตุการณ์ด้วยตาของตัวเองยังไงยังงั้น
“ไอ้บ้านั่นมันขโมยจูบแรกของฉันไปอ่ะ”
“เฮ้ยยย!”
แคนดี้บ่นอุบให้กับความซวยซ้ำซวยซ้อนของตัวเอง เนื้อตัวที่เปียกปอนเริ่มจะแห้งขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่วายที่จะมอบความหนาวสั่นให้ร่างเล็ก เพราะเสื้อผ้านักศึกษาของเธอทั้งบางและสั้น แคนดี้นั่งหย่อนตัวลงข้าง ๆ ลูกหว้าและก็ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ เพราะเธอนั้นจำได้ว่ากระเป๋าถือและสัมภาระทุกอย่างของเธอยังอยู่ที่ไอ้โรคจิตคนนั้น และตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรติดตัวมาด้วยเลย
“โอ๊ย! แล้วจะเรียนยังไงล่ะเนี่ย? กระเป๋าเอยเอกสารเอย น่าจะอยู่กับไอ้ตาบ้านั่นแน่ ๆ ”
ก่อนที่ลูกหว้าจะได้พูดอะไรออกมา อาจารย์ที่มีชื่อเสียงเรียกความโหดก็เดินเข้ามาในห้องเรียน พร้อมกับร่างสูงของนักศึกษาอีกคนที่เดินตามเข้ามาพอดี
“โอ๊ย พี่ธันวามาแล้วแก เสื้อเปียกฝนไปหมด กร้าวใจไปไหน”
“คิดไม่ผิดที่ลงเลือกเรียนวิชานี้ตามพี่เขาอ่ะแก หล่อมากก”
“อยากจะเป็นผ้าเช็ดตัวให้พี่เขาเลยอ่ะ”
เสียงสาว ๆ ในชั้นเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์กับการมาถึงของร่างสูงเจ้าของชื่อ ‘ธันวา’ จนแคนดี้นั้นอดที่จะหันไปมองไม่ได้
“เฮ้ย!”
เมื่อเห็นว่าคนที่พวกนักศึกษาสาว ๆ ในชั้นพูดถึงเป็นใคร คนตัวเล็กก็ตกใจจนอุทานออกมาเสียงดังจนอาจารย์จอมโหดที่ยืนอยู่หน้าชั้นอดที่จะถามออกมาไม่ได้
“นักศึกษาคนนั้นน่ะค่ะ ตะโกนอะไรเสียงดัง อาจารย์เข้าห้องมาแล้วไม่เห็นเหรอคะ นั่งให้เรียบร้อยด้วย เดี๋ยวเราจะเริ่มเรียนกันแล้ว”
พูดจบก็ส่งสายตาดุ ๆ มาให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้จำใจต้องหย่อนตัวลงนั่งกลับมายังเก้าอี้ของตัวเองตามเดิม
“ยัยลูกหว้า ไอ้คนนี้แหละที่มันลวนลามฉันบนรถไฟฟ้าอ่ะ!”
แคนดีรีบกระซิบกระซาบกับเพื่อนรักของเธอทันทีที่อาจารย์จอมโหดละสายตาไปตรงอื่น
“ฮะ? พี่ธันวาเนี่ยนะ? แกจะบ้าเหรอยัยแคนดี้ พี่ธันวานี่หนึ่งในหนุ่มที่สุภาพติดอันดับของมหาลัยเราเลยนะ แกไม่รู้จักพี่เขาเหรอ?”
ลูกหว้ารีบถามแคนดี้ด้วยสีหน้าตกใจ เพราะนาทีนี้ไม่มีเด็กปีหนึ่งคนไหนอีกแล้วที่ไม่รู้จัก ธันวา ยกเว้นเธอ หนึ่งในรุ่นพี่หน้าตาฆ่าให้ตายได้เพราะความหล่อฟ้าประทาน
“ฉันเพิ่งจะปีหนึ่ง งานฉันก็เยอะ เรียนก็ต้องเรียนจะเอาเวลาไหนไปส่องผู้ชายล่ะแก แล้วอะไรของแก ไอ้โรคจิตเนี่ยนะเป็นสุภาพบุรุษ ฉันว่าแกจับผิดคนแน่ ๆ ไหนแกตั้งใจดูดี ๆ อีกที โอ๊ย! นี่มันวันอะไรของฉันวะเนี่ย มันบังเอิญหรือฉันซวยจริง ๆ กันเนี่ย”
“จะดูกี่ทีก็พี่ธันวา หน้าแบบนี้มีคนเดียว”
แคนดี้อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เสียตอนนี้เลย เพียงแค่คิดว่าเธอจะต้องนั่งเรียนวิชาเดียวกับไอ้บ้าโรคจิตนี่เป็นเวลาหนึ่งปี อาทิตย์ละสองครั้ง ครั้งละสามชั่วโมงก็ทำให้เธอแทบจะอยากลาตายไปตรงนั้นเสียเลย
“ฉันจะไปเปลี่ยนวิชาเลือก ไม่เรียนมันแล้ววิชานี้”
“แกจะบ้าหรือไง? วิชาอื่นคนก็ลงเต็มหมดแล้ว แล้ววิชานี้แกก็บอกเองว่าแกอยากเรียน จะได้ไปถ่ายรูปเครื่องประดับให้งานของบริษัทพ่อแกไง ขนาดอาจารย์โหดขนาดนี้แกยังลงเรียนแต่แรกเลย”
และก่อนที่แคนดี้จะได้พูดอะไร ธันวาก็เหลือบสายตามาเห็นร่างเล็กของคนที่เขาเพิ่งขโมยจูบมาสด ๆ ร้อน ๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมีแววพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงของธันวากระซิบกระซาบกับเพื่อน ๆ อีกสองคนของเขาที่นั่งอยู่ในชั้นเรียนอยู่ก่อนแล้ว ทำให้ทั้งสองคนหันหน้ามาทางเธอก่อนที่จะส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนตัวเล็ก
แคนดี้ที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มร้อนรน เพราะไม่รู้ว่าคนโรคจิตที่เธอพูดถึงบอกอะไรกับเพื่อน ๆ ของเขาถึงทำให้ทั้งหมดหันมามองเธอแบบนั้น และเมื่อรู้ตัวอีกทีธันวาก็เดินเข้ามาหาร่างบางของแคนดี้ และทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ ที่ยังว่างอยู่
ฟุ๊บ!
กระเป๋าสะพาย และเอกสารประกอบการเรียนของแคนดี้ถูกวางลงบนโต๊ะที่ธันวานั้นนั่งอยู่ ร่างสูงมองเธอด้วยสายตาที่เหนือกว่า แถมยังยักคิ้วข้างเดียวเท้าแขนเอียงคอเล็กน้อยเพื่อที่จะกวนประสาทคนตัวเล็กอีก
“เอากระเป๋าของฉันมานะไอ้โรคจิต บอกแล้วไงว่าอย่ามาให้เห็นหน้าอีก”
เสียงเล็กขู่ฟ่อรอดไรฟันขาวสวยออกไปโดยที่ไม่ได้ดูเลยว่าเธอนั้นเป็นรองกับสถานการณ์อยู่มาก ธันวาโน้มตัวเข้าหาคนตัวเล็กจนริมฝีปากแทบจะจรดเข้ากับหูเล็กของเธอ ก่อนที่จะกระซิบอะไรออกมาเบา ๆ
“พูดกับจูบแรกแบบนี้เหรอครับน้องแคนดี้ ชื่อเรานี่หวานน่ากินเหมือนริมฝีปากเราเลยนะ อยากรู้จักว่าตรงอื่นจะหวานเหมือนปากแล้วก็ชื่อไหม”
คนตัวเล็กตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเธอนั้นจำได้ว่าเธอไม่เคยบอกชื่อกับร่างสูงตรงหน้า ไหนจะคำพูดจาบจ้วงนั่นอีก
“นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไง อ๋อ ฉันลืมไป คงไปไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอกนี่เพราะนายมันพวกชอบถ้ำมอง เรื่องหาว่าฉันชื่ออะไรคงจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนายอยู่แล้ว แล้วก็เลิกพูดเรื่องอะไรทุเรศ ๆ ได้แล้วนะ จูบนั้นฉันจะถือว่าทำบุญให้เปรตไร้ญาติอย่างนายไปก็แล้วกัน เหมือนอดอยากมานานนี่ เอากระเป๋าฉันมาได้แล้ว แล้วก็ไปให้ไกล ๆ ฉันด้วย”
ธันวาอดที่จะยกยิ้มขึ้นให้กับความปากแซ่บของคนตัวเล็กไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขากลัวหรือทำท่าจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองแต่อย่างใด
“พูดกับพี่ให้เพราะ ๆ สิครับน้องแคนดี้ เราน่ะอยู่ปีหนึ่งนะ พี่น่ะปีสามแล้วนะครับ พูดจาไม่มีหางเสียงแบบนี้เดี๋ยวจะโดนลงโทษนะจ๊ะ”
ลูกหว้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แคนดี้ได้ยินทุกคำสนทนาที่เพื่อนสนิทของเธอกับร่างสูงของรุ่นพี่ปีสามนั้นคุยกัน แต่ก็ทำได้แค่เพียงนั่งฟังเพราะเธอนั้นยังไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก แต่เท่าที่ดูรูปการณ์แล้ว รุ่นพี่ธันวาคนนี้น่าจะสนใจเพื่อนตัวเล็กของเธออยู่ไม่น้อยเลย
- Writer
