ติดใจเพราะปากแซ่บ
1504 Words
ตอนที่ 4
(ติดใจเพราะปากแซ่บ)
เมื่ออาจารยเริ่มการสอน ธันวาจึงใจจำที่จะต้องส่งเอกสารการเรียนให้ร่างเล็ก แต่ก็ยังนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ยอมไปไหน สาว ๆ จากคณะอื่น ๆ ต่างมองกันมาที่ทั้งสองคนด้วยความสงสัย เนื่องจากธันวามีชื่อเสียงเรื่องเก็บแต้มสาว ๆ หน้าตาดีในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว จึงทำให้แคนดี้ตกเป็นเหยื่อรายต่อไปของร่างสูงต่อหน้าแฟนคลับของธันวาอย่างช่วยไม่ได้
พรึ่บ!
เสื้อคลุมตัวใหญ่ของธันวาถูกวางลงบนไหล่บางของแคนดี้ที่ตอนนี้เริ่มสั่นเบา ๆ เพราะเครื่องปรับอากาศที่อยู่ในห้องเรียนนั้นค่อนข้างที่จะเย็นพอสมควร อีกทั้งเสื้อผ้าของแคนดี้ก็ยังคงชื้นจากการตากฝน
พรึ่บ!
มือเรียวเหวี่ยงเสื้อคลุมของธันวาทิ้งลงบนพื้นห้องเรียนโดยที่ไม่ได้หันไปมองว่าคนตัวโตจะรู้สึกอย่างไร เธอเพียงแค่ภาวนาให้ชั่วโมงการเรียนในวันนี้ผ่านไปเร็ว ๆ และจบลงเสียที
“เสื้อบางจนจะเห็นเข้าไปถึงห***มอยู่แล้ว ยังจะทำเก่งอีกนะ ตัวก็สั่นอย่างกับลูกแมว ถ้าไม่อยากโดนขยำตูดอีกรอบใส่เสื้อให้ไว ๆ ”
ธันวาขู่แคนดี้เสียงต่ำ ก่อนที่จะก้มลงคว้าเสื้อคลุมตัวหนาของเขาขึ้นมาแล้ววางพาดกลับไปบนไหล่บางของคนตัวเล็กที่ตอนนี้เอาแต่จ้องมองไปที่กระดานดำตรงกลางห้อง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ด้วยสีหน้าขัดใจอย่างที่สุด
“เด็กดี”
พูดจบก็หันไปสนใจกับสิ่งที่อาจาร์ยหน้าห้องกำลังสอนต่อ พึงพอใจที่แคนนี้นั้นยอมทำตามในสิ่งที่เขาพูด ธันวายังคงเหลือบสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มของแคนดี้แทบจะตลอด ตอนนี้ร่างเล็กเริ่มตัวสั่นมากขึ้น ไหนจะใบหน้าสวยที่เริ่มจะออกสีแดงระเรื่อนั่นอีก
มือหนาถูกส่งเข้าไปอังบนหน้าผากของแคนดี้อย่างถือวิสาสะ จนคนตัวเล็กหลบไม่ทัน
“สงสัยไข้กินแล้วเราน่ะ เลิกเรียนวิชานี้แล้วมีคลาสต่ออีกไหม?”
เสียงทุ้มถามร่างบางที่เริ่มจะจับไข้เพราะตากฝนแถมยังใส่เสื้อผ้าเปียกชื้นนั่นอีก จนตอนนี้ก็ผ่านไปเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว
“ไม่ต้องมายุ่ง บอกแล้วไงจะไปไหนก็ไปเสียที ตามติดเป็นพวกผีขอส่วนบุญอยู่ได้ รำคาญ”
ลูกหว้าที่ยังนั่งเรียนอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งกับคำพูดของเพื่อนตัวเล็กของตัวเองไม่ใช่น้อย มือเรียวถูกส่งเข้าสะกินมือบางของแคนดี้เบา ๆ เพื่อห้ามปราม เพราะถึงยังไงธันวาก็เป็นรุ่นพี่ที่แก่กว่าพวกเธออยู่ดี ปกติแคนดี้ก็เป็นคนปากแซ่บแบบนี้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เพิ่มดีกรีความแซ่บเป็นอีกหลายเท่าตัวเลยทีเดียว
“ไม่ต้องมาห้ามเลยลูกหว้า ก็ฉันรำคาญ โต๊ะตัวเองมีก็ไม่ไปนั่ง เพื่อนตัวเองก็มีแต่ดันมานั่งตรงนี้เหมือนกำพร้าเพื่อนไม่มีใครคบไปได้”
และเหมือนว่าโชคจะเข้าข้าง กระดิ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ทำให้แคนดี้รีบเด้งตัวออกจากเก้าอี้เลคเชอร์ของตัวเองอย่างเร็วเมื่อเห็นว่าอาจารย์เดินออกจากชั้นเรียนไปแล้ว
“เอากระเป๋าฉันคืนมา”
มือเรียวยื่นออกมาตรงหน้าโดยที่มืออีกข้างยืนเท้าสะเอวเหมือนจะเอาเรื่องกับร่างสูงที่ยังไม่ยอมคืนกระเป๋าของเธอมาเสียที
“เอาเบอร์มาก่อนแล้วถึงจะคืนให้” ธันวาต่อรองคนตัวเล็กออกไป
“ไม่ให้ เก่งนักไม่ใช่หรือไง? เรื่องถ้ำมอง เก่งนักก็ไปหาเอาเอง คงไม่ยากเกินความสามารถนายหรอก เอากระเป๋าฉันคืนมา”
เสียงเล็กเริ่มดังขึ้น จนทำให้หลาย ๆ คนเริ่มที่จะหันมาสนใจคนทั้งคู่ แต่ธันวานั้นก็ไม่ได้สะทกสะท้าน ยังคงจับกระเป๋าถือของคนตัวเล็กเอาไว้และไม่มีทีท่าว่าจะคืนมันให้กับเธอง่าย ๆ แถมยังทำหน้ากวนประสาทใส่อีก
“ดี ไม่ให้ใช่ไหม? อยากได้นักใช่ไหมไอ้กระเป๋าของฉันเนี่ย งั้นเอาไปเลยนะ อยากจะเอาไปดม เอาไปดูให้คลายความโรคจิตของนายก็เอาไปเลย”
แคนดี้พูดจบก็คว้ามือของลูกหว้าเดินตัวปลิวออกจากห้องเลคเชอร์ไปโดยที่ไม่สนใจเลยว่าทั้งกระเป๋าสตางค์ มือถือ และของส่วนตัวหลาย ๆ อย่างของเธอนั้นยังอยู่ในกระเป๋าถือที่ธันวายังคงจับเอาไว้เป็นตัวประกัน
“น้องแคนดี้ดาวคณะบริหาร มึงไปทำยังไงถึงได้โดนน้องเขาสาปส่งขนาดนั้นวะไอ้ธัน กูเห็นปกติน้องเค้าออกจะน่ารัก”
‘ฮาเปอร์’ เพื่อนสนิทของธันวาเอ่ยถามเพื่อนออกมาด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ
“เข้าใจกันผิดนิดหน่อย ตอนแรกกูกะว่าจะหยอกเล่น ๆ แต่ตอนนี้กูติดใจละ ปากแซ่บแบบนี้ ขอเก็บแต้มหน่อยจะเป็นอะไรไป”
“ปกติมึงชอบแบบเซ็กซี่แต่ว่านอนสอนง่ายนี่หว่า น้องเค้าไม่ใช่สเปกมึงเลยนะ อะไรทำให้เปลี่ยนใจวะเนี่ย”
ฮาเปอร์ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมธันวาเพื่อนของเขาถึงอยู่ ๆ เปลี่ยนมาสนใจร่างเล็กดาวคณะบริหารคนนี้ ทั้ง ๆ ที่ปกติธันวาค่อนข้างที่จะชอบผู้หญิงพูดเพราะปากหวานมากกว่า
“กูชอบที่ปาก ปากดีแบบนี้แหละ กูจะดูสิว่าจะไปได้สักกี่น้ำ”
ฮาเปอร์ส่ายหัวให้กับสเปกของเพื่อนสนิทของเขาที่อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
หลังจากที่ทั้งสองหนุ่มเดินออกจากห้องเลคเชอร์ไปแล้ว ร่างสูงของผู้ชายอีกคนก็ค่อย ๆ ลุกจากเงาของมุมห้องที่มองเห็นเก้าอี้ที่แคนดี้นั่งได้อย่างชัดเจน เดินออกจากห้องเลคเชอร์ไปโดยที่ไม่มีใครสังเกตว่าเขาคนนั้นก็เข้าเรียนวิชานั้นด้วย
ด้านแคนดี้
หลังจากที่คว้ามือของลูกหว้าเดินออกมาจากห้องเลคเชอร์แล้ว คนตัวเล็กก็มานั่งบ่นอุบว่าของสำคัญหลายอย่างอยู่ในกระเป๋าถือใบนั้น แต่เพราะความทิฐิของตัวเองทำให้ทำได้ทุกอย่าง
“ก็แทนที่จะพูดกับพี่เขาดี ๆ ปกติแกก็แจกเบอร์เป็นว่าเล่นอยู่แล้ว นี่อยู่ ๆ อะไรจะมาหวงเบอร์โทร ถ้าให้พี่เขาไปแต่แรกก็จบ”
“นี่แกเข้าข้างผู้ชายงี้? เห็นหล่อหน่อยไม่ได้เลยนะ เข้าข้างกันจัง แล้วอย่าคิดนะว่าฉันไม่เห็นว่าแกมองเพื่อนของนายธันวาอะไรเนี่ยตาเป็นมันเลย”
“แฮะ แฮะ ก็พวกพี่เขาหล่ออ่ะ ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแกไม่รู้จักพวกพี่เขา แล้วนี่เอายังไงจะกลับคอนโดเลยไหม? เดี๋ยวฉันไปส่ง แกดูหน้าแดง ๆ นะ จะมีไข้ไหมเนี่ย?”
ลูกหว้าเอามือเรียวของตัวเองอังเข้าที่หน้าผากมนของแคนดี้ เพื่อนตัวเล็กของเธอตัวเริ่มจะรุม ๆ จากพิษไข้แล้ว จากการที่นั่งใส่ชุดเปียกชื้นอยู่หลายชั่วโมง
“อืม เนื้อตัวฉันก็เริ่มปวดแล้วด้วยเนี่ย เพราะไอ้บ้านั่นแท้ ๆ เลยถ้าไม่มาทำรุ่มร่ามกับฉันป่านนี้ฉันก็คงได้กลับไปนอนดูซีรีส์เกาหลีที่บ้านแล้ว โอ๊ย พูดแล้วโกรธ”
ยิ่งคนตัวเล็กมีอารมณ์มากเท่าไหร่ หน้าก็ยิ่งแดงมากขึ้นเท่านั้น ลูกหว้าจึงรีบคว้ามือของแคนดี้ไปยังรถคันหรูของตัวเองก่อนที่จะขับพาเพื่อนตัวเล็กของ เธอไปส่งที่คอนโด และไม่ลืมที่จะหาหยูกยาให้แคนดี้กินพร้อมทั้งวางเงินจะนวนจำนวนหนึ่งเอาไว้ให้ ก่อนที่จะกลับคอนโดของตัวเองไป
เมื่ออาบน้ำ สระผมเสร็จ พิษไข้ก็เข้าเล่นงานร่างเล็กของแคนดี้ทันที ยังดีว่าเธอกินยาแก้ไข้ที่ลูกหว้าหาเอาไว้ให้แล้ว หัวเล็กเริ่มที่จะปวดมากขึ้นจนตาคู่สวยเริ่มพร่ามัว
“เพราะนายคนเดียวเลยไอ้บ้า ทำให้ฉันไม่สบายแบบนี้ สาธุคุณพระคุณเจ้าเจ้าขา อย่าให้ลูกเจอตาคนนี้อีกเลยนะคะถ้าไม่จำเป็น แค่ต้องเรียนด้วยกันอาทิตย์ละสองวันลูกก็อยากจะกัดลิ้นตายอยู่แล้ว”
แคนดี้พนมสองมือขึ้นท่วมหัวหวังใจไว้ว่าคำขอของเธอจะเป็นจริง ก่อนที่จะหลับไปเพราะพิษไข้ที่เริ่มสูงขึ้น
- Writer
