หาที่อยู่ของแคนดี้
1359 Words
ตอนที่ 5
(หาที่อยู่ของแคนดี้)
ธันวากลับมายังคอนโดราคาแพงของตัวเองหลังเลิกเรียน ร่างสูงวางกระเป๋าถือของแคนดี้เอาไว้ที่โต๊ะกินข้าวตัวใหญ่ และกำลังจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำเพราะตัวเขาเองก็เปียกปอนพอสมควรจากฝนที่ตกลงมาเมื่อเช้า แต่ก่อนที่ร่างสูงจะถึงห้องน้ำ เสียงโทรศัพท์มือถือของแคนดี้ก็ดังขึ้นมาจากกระเป๋าถือใบหรู
ธันวาลังเลว่าจะหยิบมันขึ้นมาดูดีหรือไม่ แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ชนะ มือหนาถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์ของคนตัวเล็กขึ้นมาดูก่อนที่จะเห็นข้อความที่ส่งมาจากลูกหว้าที่เขาจำได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของคนตัวเล็ก
“แกอย่าลืมกินยาอีกมื้อนึงนะ เมื่อกี้ตอนฉันออกมาตัวแกร้อนอยู่ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเดี๋ยวสาย ๆ ฉันจะเข้าไปหา” คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันทีที่อ่านข้อความจากหน้าจอเสร็จ
“รั้นจนได้เรื่อง ไม่สบายจนได้สิน่ายัยเปี๊ยกเอ้ย แล้วของทุกอย่างก็อยู่นี่…เอาไงดีวะ”
ธันวาลังเลอยู่เพียงครู่ ก็รีบเดินเข้าไปยังห้องน้ำหรูของตัวเอง จัดการอาบน้ำสระผมอย่างรวดเร็ว และใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีร่างสูงของธันวาก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนที่จะรีบใส่เสื้อผ้าแต่งตัว และคว้ากุญแจรถราคาแพงของเขา และไม่ลืมกระเป๋าถือของคนตัวเล็กก่อนที่จะออกจากห้องไป
ร่างสูงหยุดซื้อยาที่จำเป็นสำหรับคนเป็นไข้ และ อาหารสองสามอย่าง ก่อนที่จะตรงไปที่คอนโดของคนตัวเล็กตามคีย์การ์ดที่บอกชื่อคอนโดหรูของเธอไว้
“อยู่ห้องไหนวะเนี่ย?”
นั่งคิดอยู่ไม่นานธันวาก็ยกโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองขึ้นก่อนที่จะกดไปหาปลายสายที่เขาต้องการขอความช่วยเหลือ
“มึง หาเบอร์เพื่อนน้องแคนดี้ให้กูหน่อย ในห้านาทีนะกูต้องการด่วนเลย” ปลายเสียงเงียบไปสักครู่ก่อนที่จะตอบกลับมา
“เห็นว่ามึงจะจีบน้องแคนดี้ไม่ใช่หรือไง? แล้วจะเอาเบอร์น้องลูกหว้าเพื่อนน้องแคนดี้ไปทำไมวะ?” เป็นฮาร์เปอร์เพื่อนสนิทของธันว่าที่ร่างสูงโทรหา
“กูไม่ได้จะไปจีบน้องลูกหว้า กูอยากได้เบอร์ห้องของแคนดี้ น้องไม่สบาย แล้วของทุกอย่างของน้องก็อยู่กับกู กูอยู่หน้าคอนโดน้องเค้าแล้วเนี่ย แต่ไม่รู้เบอร์ห้อง หาเบอร์น้องลูกหว้าให้กูทีแล้วเดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้า”
“099-487xxxx”
ฮาร์เปอร์ตอบกลับเพื่อนสนิทของเขาไปโดยที่ไม่ต้องเสียเวลาวางสายไปหาตามที่เขาขอเลยต้องซ้ำ
“เดี๋ยวนะไอ้ฮาร์ป ทำไมมึงตอบกูเร็วจัง อย่าบอกกูนะว่ามึงมีเบอร์น้องลูกหว้าอยู่แล้ว” ฮาร์เปอร์แค่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
“มึงนี่นะ เสือกินเงียบตลอด โอเค ๆ เดี๋ยววันไหนกูพาไปเลี้ยงเหล้าขอบใจมึงมาก”
เมื่อธันวาได้เบอร์ลูกหว้ามาแล้วก็ไม่รอช้ารีบกดสายโทรออกตามเบอร์ที่ได้มาธันที และใช้เวลาไม่นานปลายสายก็กดรับสายของเขา
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ น้องลูกหว้าหรือเปล่าครับ?”
“ใช่ค่ะ ใครเอ่ยคะ?”
“นี่พี่ธันวานะครับ จำได้ไหมที่ข้าเรียนวิชาเสรีตัวเดี๋ยวกันกับเราแล้วก็แคนดี้เพื่อนเราวันนี้”
“อ๋อค่ะ จำได้สิคะพี่ธันวา มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“พอดีพี่เห็นว่าทั้งโทรศัพท์แล้วก็กระเป๋าสตางค์ของแคนดี้อยู่ที่พี่หมดเลยกลัวว่าจะติดต่อใครหรือไปไหนมาไหนลำบาก พี่เลยกะว่าจะเอาไปคืนน่ะครับ แต่ไม่รู้จะติดต่อกับแคนดี้ยังไง เราพอจะช่วยพี่ได้ไหม”
“เอ่อ หว้าคิดว่าแคนดี้มันไม่น่าจะอยากเจอพี่ตอนนี้นะคะ อีกอย่างมันไม่สบายอยู่ด้วย เอ้ย หนูเพิ่งส่งข้อความหาแคนดี้ไป ลืมเลยว่าโทรศัพท์ของแคนดี้ยังอยู่กับพี่”
“ก็นั่นไงครับ แล้วเพื่อนเราก็ถูกฝนนั่งตัวเปียกอยู่หลายชั่วโมง เกิดไม่สบายแล้วติดต่อใครไม่ได้แล้วเป็นเยอะพี่กลัวว่าจะยุ่งไปกันใหญ่ พี่เลยรีบเอาของมาคืนแต่ไม่รู้ว่าแคนดี้พักอยู่ที่ไหน เราช่วยพี่หน่อยได้ไหมครับ?”
ธันวาทำทีเอาอาการไม่สบายของเพื่อนตัวเล็กของลูกหว้าขึ้นมาพูด
“โอ๊ย ทำยังไงดี ตอนนี้แคนดี้ไม่สบายอยู่จริง ๆ ค่ะ แล้วหนูก็ติดธุระอยู่กับครอบครัว ยังปลีกตัวไปไม่ได้เลย”
“งั้นเดี๋ยวพี่ซื้อข้าวกับยาเข้าไปดูให้ก่อน เราไม่ต้องห่วงพี่น่ะไม่ใช่ไอ้โรคจิตเหมือนที่เพื่อนเราเข้าใจหรอก พอดีเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แต่เพื่อนเราไม่ยอมฟังอะไรเลยพี่เลยต้องตามน้ำไปก่อน นะครับขอที่อยู่ของเพื่อนเรากับเบอร์ห้องให้พี่ ขอเอาของไปให้แล้วก็ดูแลเรื่องข้าวกับยาแล้วเดี๋ยวพี่จะรีบกลับ ไม่ทำอะไรเพื่อนเราแน่ ๆ”
เมื่อลูกหว้าเห็นว่าธันวานั้นรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ บวกกับชื่อเสียงเรื่องความสุภาพบุรุษที่เขามีในมหา’ลัย จึงทำให้ลูกหว้าบอกที่อยู่และเบอร์ห้องของเพื่อนตัวเล็กของตัวเองไป
“ขอบคุณนะครับ แล้วยังไงเดี๋ยวพี่อัพเดทอัปเดตนะ เราไม่ต้องห่วง เสร็จธุระแล้วเข้ามาดูเพื่อนเราหน่อยก็ดี หรือถ้ามาไม่ได้บอกพี่แล้วพี่จะดูแลให้”
“โอเคค่ะ ยังไงหว้าฝากพี่ธันวาด้วยนะคะ”
เมื่อร่างสูงได้เบอร์ห้องของคนตัวเล็กมาแล้วก็ไม่รอช้า รีบสาวเท้าเดินเข้าไปทางลิฟต์ของคอนโดราคาแพงนี่ทันที แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะลุงยามที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยเรียกให้ร่างสูงหยุดอยู่ก่อนเพราะเขาไม่เคยเห็นหน้าธันวามาก่อน
“สวัสดีพ่อหนุ่ม ลุงไม่เคยเห็นหน้าเราเลย มาหาใครครับ รบกวนขอชื่อเจ้าของห้องกับเลขที่ห้องให้ลุงหน่อย”
โชคดีว่าธันวานั้นได้รายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับคนตัวเล็กมาแล้ว จึงทำให้เขาบอกข้อมูลกับคุณลุงยามไปได้โดยที่ไม่มีพิรุธใด ๆ และแถมยังอ้างตัวเองว่าเป็นแฟนของแคนดี้เพื่อให้ดูสมจริงอีกต่างหาก เพราะเขานั้นมีกระเป๋าถือของเธอ ไหนจะคีย์การ์ดของคอนโดที่นี่อีก
“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอเอากระเป๋าขึ้นไปให้แฟนก่อนนะครับ พอดีน้องลืมของเอาไว้กับผม”
พูดจบก็ยกกระเป๋าถือราคาแพงเพื่อเป็นหลักฐานให้คุณลุงยามนั้นสบายใจเพิ่มขึ้น เมื่อผ่านด่านลุงยามมาได้แล้ว ธันวาก็รีบกดลิฟต์ขึ้นตรงไปยังชั้นที่ลูกหว้าบอกเขา และเมื่อถึงมือหนาก็แตะคีย์การ์ดก่อนที่จะค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องของคนตัวเล็กที่ตอนนี้มืดสนิทไปหมดเพราะแคนดี้นั้นไม่ได้เปิดไฟดวงไหนทิ้งเอาไว้เลยก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอน
ธันวาใช้แสงไฟจากโทรศัพท์หรูของตัวเองเพื่อนำทางและหาว่าแคนดี้นั้นอยู่ไหน และใช้เวลาไม่นานก็เจอห้องที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเธอ มือหนาค่อย ๆ จับลูกบิดประตูหมุนอย่างเบามือที่สุด เพราะสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากให้เกิดขึ้นคือแคนดี้ตกใจตื่นขึ้นมาเพราะเสียงประตู และไหนยังจะเขาที่ยังมีคดีกับคนตัวเล็กอยู่อีก
- Writer
