ตอนที่ 7
(ป้อนยาด้วยปาก)
ร่างบางของแคนดี้ค่อย ๆ ขยับตัวยุกยิกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาของเธอ รู้สึกถึงน้ำหนักแขนของใครอีกคนที่วางพาดอยู่บนเอวบางของตัวเอง หัวเล็กปวดจนแทบจะระเบิดออกมา แต่เพราะความหิวจึงทำให้ร่างกายร้องอุทธรณ์ ในห้องนอนสลัวไปกับแสงไฟจากโคมไฟข้างเตียง ทำให้สายตาของแคนดี้ปรับเข้ากับบรรยากาศของห้องได้ไม่ยาก ก่อนที่จะค่อย ๆ หันไปมองแขนแกร่งของบุคคลนิรนาม
“กรี๊ดดดดด”
เสียงเล็กแหลมกรีดร้องออกมาสุดเสียงเพราะความตกใจที่อยู่ ๆ ก็มีใครไม่รู้มานอนกอดเธออยู่บนเตียงของเธอเอง มือเล็กฟาดเปะปะไปตรงส่วนที่เธอสามารถเข้าถึง ธันวาที่ผลอยหลับไปเมื่อถูกมือเล็กฟาดไม่ยั้งก็ตื่นจากอาการหลับไหลทันที
“โอ๊ย ๆ ยัยเปี๊ยก หยุดฟาดก่อน เอ้ย หยุด!”
แคนดี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาตามเสียงที่เธอนั้นรู้สึกว่ามันค่อนข้างที่จะคุ้นหูอยู่ไม่ใช่น้อย มือหนาของธันวาจับเข้ากับมือเรียวของเธอที่ฟาดลงไปบนตัวเขาจนเกิดรอยแดงไปทั่ว
