“วันนี้นิกให้พี่จ๋ามารับนะคะ” เดนิสปลดเข็มขัดนิรภัยของเบาะหลัง ขยับมาหาพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ด้านหน้า
“ถามพี่เขาแล้วหรือยังครับว่าว่างไหม”
“ยังค่ะ นิกอยากไปเซอร์ไพรส์” เดนิสแน่วแน่ที่จะเดินหน้าทำตามความรู้สึกตัวเอง แต่ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป เพื่อดูท่าทีของคนพี่ก่อนด้วย
“แต่ถ้าพี่โฮปไม่ว่างคนที่เซอร์ไพรส์จะเป็นเดนิสนะคะ เผื่อพี่เขามีประชุมหรือออกไปพบลูกค้า”
“นิกจะโทรบอกพี่จ๋าก่อนเข้าไปค่ะ ถ้าพี่จ๋าไม่ว่างนิกจะโทรให้คุณป๊ามารับนะคะ นิกไปเรียนแล้วค่ะ รักคุณป๊านะคะ รักคุณมี้ด้วยค่ะ” เดนิสหอมแก้มพ่อกับแม่ก่อนจะลงจากรถไป ไนล์รอลูกสาวเดินเข้าตึกเรียนจึงขับเคลื่อนรถออกไป
“จะว่าไปลูกสาวเราก็ไวไฟเหมือนกันนะ” มารินรู้สึกว่าเมื่อวานลูกสาวยังเป็นเดนิสตัวน้อยๆ อยู่เลย แต่วันนี้โตจนจะมีแฟนแล้ว ทั้งที่เพิ่งเรียนปีหนึ่ง เมื่อเปรียบเทียบกับตัวเอง ที่กว่าจะมาปิ๊งรักกับสามีก็ตอนเรียนจบปริญญาโท
“เหมือนคุณ
