ตอนที่ 7 รางวัลคนเก่ง

1617 Words

เดนิสพาคนพี่มาหยุดอยู่หน้าร้านรองเท้า ทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย นึกว่าจะอยากได้พวกเครื่องประดับแบรนด์ที่ชอบเสียอีก “อยากได้รองเท้า?” “ไม่ได้เหรอคะ” “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ เดนิสอยากได้แบบไหนก็เลือกเลย” เดนิสใช้เวลาเลือกรองเท้าไม่นาน เพราะมีแบบในใจอยู่แล้ว โดยเลือกเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวล้วน ราคาเพียงไม่กี่พันบาท โฮปมองถุงกระดาษที่มีกล่องรองเท้ามาให้ เลิกคิ้วสูงมองด้วยความแปลกใจ “เดนิสเอารองเท้ามาให้พี่ทำไม” “นิกอยากได้รองเท้าใส่ไปเรียนที่มีเพียงคู่เดียวในโลกค่ะ” “โอเคครับ ถ้าเสร็จแล้วพี่เอามาให้” โฮปเข้าใจสิ่งที่คนน้องต้องการ และเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเลือกรองเท้าผ้าใบสีขาว เมื่อกลับถึงบ้าน โฮปรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นนักโทษของแม่ มีแต่คำถามเต็มไปหมด แต่ดูเหมือนว่าคำตอบของเขาจะทำให้แม่หงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจ “โฮปรู้สึกยังไงกับเพนนี” “ไม่รู้สึกอะไรครับ” “ไม่รู้สึกอะไรเลย ผู้หญิงที่มีหน้าที่การงานดี ชาติตระกูลดี สวย เอาใจเก่ง เพอร์เฟคขนาดนี้ โฮปบอกว่าไม่รู้สึกอะไร มันควรมีความประทับใจแรกพบบ้างสิ” ราศินีหัวเสียกับลูกชายคนโตเป็นอย่างมาก “เอาน่าคุณ โฮปเพิ่งจะเจอเพนนีครั้งแรก ของแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป” บรรณพจน์โอบไหล่ภรรยาให้ใจเย็น “ถ้างั้นก็ต้องเจอกันบ่อยๆ จะได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น พรุ่งนี้เลยเป็นไง ช่วงนี้เพนนีว่าง ไม่มีบิน โฮปได้ฟังแม่ไหม โฮป สนใจแต่อะไรก็ไม่รู้” “คุณแม่ยังไม่ได้ถามผมเลยนะครับ ว่าผมว่างไหม” “ช่วงนี้โฮปงานเยอะคุณก็รู้ จะเอาแต่สะดวกทางนั้นก็ไม่ได้” “แม่ขอโทษ ก็แม่ใจร้อนอยากอุ้มหลานไวๆ” “คิดยังไงมานั่งเพ้นท์รองเท้า” บรรณพจน์ถามถึงสิ่งที่ลูกชายกำลังให้ความสนใจ “รางวัลคนเก่งครับ” “ของหนูเดนิสเหรอ” ราศินีรู้ในทันทีว่าคนเก่งของลูกชายคือใคร พอรู้ว่าเป็นเด็กสาวที่เอ็นดูนักหนาความหงุดหงิดที่มีก็พลันหายไป “ครับ เดนิสผ่านการคัดเลือกเข้ามหาลัยแล้วครับ” “เก่งๆ อย่างหนูเดนิสยังไงก็ต้องผ่านคัดเลือก แล้วให้รางวัลน้องทั้งที โฮปให้อะไรที่มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง” “หนูเดนิสของคุณแม่เป็นคนรีเควสของรางวัลเองครับ” “ไม่ได้การแล้วคุณพจน์” ราศินีหันขวับไปหาคนเป็นสามี “อะไรของคุณ ตกอกตกใจหมด” “ไปค่ะ ไปซื้อของขวัญให้หนูเดนิสกัน คุณว่าเป็นกําไลคาร์เทียร์ดีไหม หรือจะเป็นสร้อย หรือว่าต่างหูดีนะ...” โฮปยกยิ้ม จะบอกว่าเอ็นดูพ่อก็ได้ ที่ทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ เพราะพูดไม่ทันแม่ ที่ถาม แต่ไม่ได้ต้องการคำตอบ ถึงอย่างไรก็จะซื้อของที่ตนต้องการอยู่ดี พอได้อยู่ลำพังก็ทำให้มีสมาธิกับชิ้นงานที่ตั้งใจทำ เมื่อทำด้วยใจ ใบหน้าจึงปรากฏความอิ่มเอมตลอดเวลา ก่อนมหาวิทยาลัยเปิดเรียนสองวัน เดนิสให้พี่แบล็คเวลส์มาส่งที่บริษัทของพี่โฮป เพื่อทวงของรางวัล เดนิสเดินเข้าบริษัทเป็นปกติ แต่รู้สึกไม่สบายใจจึงเดินกลับไปด้านหน้าบริษัท มีรถเปิดฝากระโปรงหน้าจอดอยู่ แน่นอนว่าต้องมีปัญหาเกิดกับตัวรถ หากปล่อยผ่านโดยไม่ถามไถ่ เธอต้องไม่สบายใจมาก “รถเป็นอะไรเหรอคะ” เดนิสเอ่ยถามเจ้าของรถที่เท้าเอว มองรถเจ้าปัญหาด้วยท่าทางเซ็งๆ “ขับมาดีๆ จู่ๆ ก็ดับไปเอง...คะ...ครับ” ชายเจ้าของรถเอ่ยตอบ แต่เมื่อหันมาก็ชะงักค้าง ตะลึงใบหน้าเนียนสวยเจ้าของเสียงห่วงใย และคิดว่าน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน “ถือให้หน่อย จะดูรถให้” เดนิสยื่นของในมือให้อีกฝ่ายช่วยถือไว้ แล้วหาสาเหตุที่ทำให้รถดับ “คะ...ครับ” เด็กหนุ่มถอยออกมาโดยไม่อาจละสายตาไปจากเสี้ยวหน้าจิ้มลิ้มได้ ไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าเธอทำอะไรกับรถของตัวเองบ้าง “มีประแจเบอร์สิบไหม” “ประแจ? มีอยู่หลังรถ” พอคิดได้ก็รีบไปเปิดกระโปรงหลังรถ หยิบกล่องเครื่องมือช่างออกมา ได้ประแจ เดนิสก็จัดการกับสาเหตุที่ทำให้รถดับ ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น “ลองสตาร์ทหน่อยสิ” “...” ชายเจ้าของรถเอาแต่จ้องมองตาค้าง “ไปสตาร์ทรถสิ!!” เดนิสใช้น้ำเสียงที่ดังขึ้น และเริ่มไม่พอใจความไม่กระฉับกระเฉงของอีกฝ่าย เพราะมันทำให้ตนเสียเวลา “อ๋อ สตาร์ทรถ สตาร์ทรถ...” ชายเจ้าของรถได้สติ ทำตามที่เด็กสาวมีน้ำใจบอก “ทางนี้” เดนิสถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เรียกสติคนที่เดินไปผิดทาง “เออ ทางนี้ ทางนี้” “ไม่มีสติยังจะมาขับรถอีก” เดนิสบ่นพึมพำ เด็กหนุ่มสตาร์ทรถ และเครื่องยนต์ก็กลับมาทำงานตามเดิม “สตาร์ทติดแล้ว เธอทำได้ยังไงเนี่ย” “ก็แค่ขั้วแบตหลวม จริงๆ แล้วน่าจะมีไฟเตือนที่หน้าปัดรถนะ” “มีไฟขึ้นเตือนจริงๆ นั่นแหละ แต่เราไม่ได้ใส่ใจ ขอบใจมากนะ เราชื่อกร อายุสิบแปด เธอชื่ออะไรเหรอ” “เดนิส อายุเท่ากัน วันหลังก็หัดเรียนรู้ไว้บ้างนะ ไม่ใช่สักแต่จะขับอย่างเดียว” “เราขอไอจีหรือไลน์เดนิสได้ไหม” “อยากได้ก็ไปโหลดใน App Store เอาสิ จะมาขอนิกทำไม” พูดจบก็คว้าถุงในมือของอีกฝ่ายมา แล้วเดินกลับเข้าบริษัทพี่โฮปทันที “...” กรมองตามเดนิส ยังอึ้งในคำตอบของเธอ “โคตรน่ารักเลยว่ะ” ด้วยอยากรู้จัก กรจึงเดินไปถาม รปภ. ว่าเดนิสมาทำอะไรที่นี่ และได้คำตอบว่าเป็นน้องเจ้าของบริษัท “พี่แป้ง สวัสดีค่ะ” เดนิสทักทายเลขาฯ หน้าห้องของท่านประธานชนกันต์ “สวัสดีค่ะน้องเดนิส” “นิกเอาอาลัวกับหม้อแกงแม่พุดจีบมาฝากค่ะ” เดนิสมีขนมอาลัวกับขนมหม้อแกงเจ้าดังอัมพวามาฝากเลขาฯ ของคนพี่ “ลูกพี่บ่นกำลังอยากกินพอดีเลยค่ะ กินเจ้าไหนก็ไม่อร่อยเท่าขนมแม่พุดจีบ ขอบคุณนะคะ” “พี่จ๋ายุ่งอยู่หรือเปล่าคะ” “มีแขกค่ะ” “มีแขก? งั้นนิกนั่งรอกับพี่แป้งก่อนก็ได้ค่ะ” แขกของคนพี่ เดนิสคิดว่าเป็นลูกค้า จึงไม่อยากเข้าไปรบกวน “แสดงว่าไม่ได้บอกคุณชนกันต์ก่อนว่าจะมาใช่ไหมคะ จริงๆ ก็ไม่เชิงแขกหรอกค่ะ เป็นคนสวย” “คนสวยเหรอคะ” “เห็นว่าเป็นคนที่คุณราศินีหมายมั่นจะให้เป็นลูกสะใภ้ค่ะ สวย บุคลิกก็ดี พูดจาอ่อนหวาน” “พี่แป้งบอกพี่จ๋าให้นิกหน่อยได้ไหมคะ ว่านิกมา” เดนิสพอจะเดาได้ว่าคนสวยที่เลขาฯ พูดถึงคือใคร “ได้สิคะ” เลขาฯ จัดการตามเดนิสต้องการ กดอินเตอร์คอมหาเจ้านายหนุ่ม (ครับ) “คุณชนกันต์คะ น้องเดนิสมารอพบค่ะ” (มาแล้วทำไมไม่เข้ามาหาพี่ครับ) เสียงตอบรับพูดกับเด็กสาว “ก็พี่แป้งบอกพี่จ๋ามีแขก” (เข้ามาหาพี่ได้เลยครับ) ก๊อกๆๆ “พี่จ๋า” เสียงสดใสทักทาย และได้รอยยิ้มอบอุ่นตอบรับเช่นเคย “ครับ” “สวัสดีค่ะ” เดนิสทักทายตามารยาท และเป็นคนเดียวกับที่คิดไว้ “อย่างกับรู้แหน่ะว่าพี่มีของมาฝากเดนิส แบบนี้พี่โฮปก็ไม่ต้องเอาไปให้น้องเดนิสแล้ว พอดีพี่เพิ่งกลับจากญี่ปุ่นน่ะ เลยซื้อสตรอว์เบอร์รีมาฝาก จำได้ว่าน้องเดนิสชอบ” เพนนียื่นถุงของฝากที่เอ่ยถึงให้เดนิส “ขอบคุณค่ะ” เดนิสรับมาอย่างเสียมิได้ “ว่าแต่น้องเดนิสมาหาพี่โฮปมีธุระอะไรเหรอ” “ธุระส่วนตัวค่ะ” คำตอบของเดนิสทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการนั้นไว้ “พี่กับพี่โฮปกำลังจะออกไปกินข้าว น้องเดนิสไปด้วยกันไหม แต่พี่ก็มีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับพี่โฮปด้วยสิ เรื่องที่พ่อแม่ของพี่กับพี่โฮปอยากให้เราแต่งงานกัน แต่ไม่เป็นไรหรอก...” “พี่จ๋าไม่ว่างงั้นนิกกลับก่อนดีกว่า” “พี่ไปส่ง” โฮปจับแขนคนน้องรั้งไว้ “นิกกลับเองได้ พี่จ๋าไปกินข้าวเถอะ” เดนิสสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แล้ววิ่งออกจากห้องทำงานคนพี่ไป “เดนิส!” “ทำเป็นเด็กไม่รู้ประสาไปได้ น้องเดนิสดูเป็นเด็กเอาแต่ใจนะคะ” “ถ้าไม่รู้จักเดนิส อย่าพูดถึงเดนิสแบบนี้ วันนี้ผมคงไปกินข้าวกับคุณไม่ได้ ไม่ส่งนะครับ” พูดจบก็หยิบเสื้อแจ็คเก็ต กระเป๋าสตางค์ กุญแจรถ และของสำคัญที่ไม่เคยลืม ออกจากห้องทำงานไป “พี่โฮป พี่โฮปจะทำกับเพนนีแบบนี้ไม่ได้นะ พี่โฮป!!” เพนนีอยากกรีดร้องออกมา แต่เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ที่สามารถทำได้ และเมื่อออกจากห้องทำงานของโฮป ก็เห็นถุงของฝากที่เธอให้เดนิสอยู่บนโต๊ะของเลขาฯ จึงคว้ากลับไปด้วย แป้งจึงได้แต่เกาหัวแกรกๆ ด้วยความงุนงง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more