ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูทำให้ท่านประธานหนุ่มต้องลืมตาขึ้นมา ทั้งที่เพิ่งหลับตาไปได้ไม่นาน
“คุณชนกันต์...” เลขาฯ สาวเปิดประตูเข้ามาก็ต้องชะงักกับภาพนักศึกษาสาวหลับอยู่ในอ้อมกอดของเจ้านายหนุ่ม
“...” โฮปยกมือขึ้นมาใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากของตัวเอง ไม่ให้เลขาฯ ส่งเสียงรบกวนการนอนของเด็กสาวบนตัก
เลขาฯ รู้ได้ว่าไม่ควรพูดในเรื่องที่จะเข้ามาย้ำเตือน และควรออกไปเงียบๆ แต่ก็แอบยิ้มดีใจ ราวกับว่าสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา พยายามเก็บอาการกระดี๊กระด๊า
โป๊ก!
เสียงหัวโขกประตู ความดีใจทำให้ลืมมองทาง เลขาฯ สาวจึงเดินชนประตู
“ขอโทษค่ะ” เลขาฯ ยิ้มแหย หันมาค้อมศีรษะให้เจ้านายหนุ่ม พลางลูบหน้าผากตัวเอง เข้าใจคำว่า ‘หลับหูหลับตา’ กับ ‘เห็นเดือนเห็นตะวัน’ ก็คราวนี้
“อื้อ...” คนตัวเล็กขยับซุกเข้าหาความอบอุ่นที่อยู่แนบชิด มือใหญ่ขยับลูบไล้แผนหลังบางเบาๆ ได้ยินเสียงคนในอ้อมแขนครางงึมงำอย่างพอใจราวกับลูกแมวตัวน้อย
