ราศินีรอคอยการกลับมาของลูกชายคนโต หลังจากถูกเพื่อนต่อว่าเรื่องโฮปปล่อยให้เพนนีรอเก้อ ทั้งที่เธอเป็นคนนัดเอง ทำเพนนีร้องไห้ร้องห่ม เสียใจเป็นอย่างมาก ตัดพ้อตัวเองที่เป็นผู้หญิงไร้ค่า เธอทั้งขอโทษ ทั้งปลอบ และรับปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ จะให้โฮปมาขอโทษด้วยตัวเอง
“ทำไมโฮปถึงไม่ไปตามนัดเพนนี รู้ไหมว่าทำให้เพนนีเสียใจมาก” ยังไม่ทันที่โฮปจะหย่อนก้นนั่ง คนเป็นแม่ก็แสดงความไม่พอใจการกระทำของเขาในวันนี้
“คุณใจเย็นๆ โฮปคงติดงานด่วนนั่นแหละ” บรรณพจน์พูดกับภรรยานับครั้งไม่ถ้วน แม้จะไม่เคยทำให้เธอใจเย็นลงได้เลย เข้าใจทั้งภรรยา และเข้าใจทั้งลูกชาย แต่ก็อยู่ในฐานะที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก
“คุณหยุดออกตัวแทนโฮปได้ไหม นีเช็คตารางงานโฮปแล้ว งานด่วนก็แค่ข้ออ้าง จงใจไม่ไปตามนัดน่ะสิ”
“โฮปบอกคุณแม่ไปสิว่าติดงานด่วน”
“ผมตั้งใจไม่ไปตามนัดครับ” เขาไม่ได้ลืมว่าต้องไปกินข้าวกับเพนนีตามที่แม่จัดแจง แต่เขาเลือกท
