เดนิสมองใบหน้าคมของคนพี่อย่างสำรวจ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพวาด คิ้วเข้มสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูปอย่างลงตัว ใบหน้านวลเนียนไร้สิวฝ้าราวกับผิวผู้หญิง ใครกันนะช่างปั้นแต่งให้พี่จ๋าของเธอ
“ใครสอนให้พูดแบบนี้ครับ” หัวใจแกร่งปั่นป่วนว้าวุ่นเพราะคำพูดของคนน้อง จับไหล่มนประคองให้ประจันหน้ากับเขา
“ไม่มีใครสอน นิกพูดตามเสียงหัวใจตัวเอง” ตั้งแต่รู้หัวใจตัวเอง มีคุณมี้เป็นไอดอล เธอก็ไม่ใช่เด็กอ่อนต่อโลกอีกต่อไป
เสียววาบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจรดศีรษะ ก่อนจะแล่นย้อนกลับลงไปที่ปลายเท้า ในหัวขาวโพลน หูอื้อตาลายไปหมด หายใจไม่ทัน ล้วนเป็นปฏิกิริยาของร่างกาย เกิดขึ้นทุกครั้งที่คนพี่สัมผัสกาย หรือเพียงแค่คิดถึงสัมผัสจากริมฝีปากของเขาที่แนบสนิทกับกลีบปากของเธอ หรือแม้แต่ขณะนี้ ที่เธอนั่งอยู่ในท่าล่อแหลม รู้สึกว่าส่วนกลางกายสาวเต้นตุบๆ คล้ายกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่าง
“อย่าพูดแบบนี้กับใค
