“เกือบไปแล้ว” โฮปว่าขณะลูบหัวเจ้าสุนัขปลอบขวัญ
“ลักกี้! เป็นไรไหม” เด็กหญิงวัยรุ่นในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงยีนขาสั้นวิ่งเข้ามา คงจะเป็นเจ้าของสุนัขตัวนี้ โฮปจึงอุ้มเจ้าตัวสีน้ำตาลส่งให้อย่างเบามือ
“มันไม่เป็นไรแล้ว ทีหลังต้องจับมันดีๆ นะรู้ไหม” โฮปกล่าวเตือน
“ค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ” เด็กหญิงรับคำ ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้า
“แยมโรล เป็นอะไรหรือเปล่า”
“แยมไม่เป็นอะไร เจ้าลักกี้ก็ไม่เป็นอะไรค่ะ”
“โฮป...”
“วุ้น” แม้จะไม่ได้เจอกันมากกว่าสิบปี แต่โฮปก็จำผู้หญิงตรงหน้าได้ เช่นเดียวกับเธอที่ก็จำเขาได้
“ไม่ได้เจอกันนาน แต่โฮปดูไม่เปลี่ยนไปเลย” วุ้นจำโฮปได้ทันที เพราะเขาแทบไม่เปลี่ยนไปเลย มิหนำซ้ำยังดูดีกว่าเมื่อก่อนมาก คงเพราะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
“วุ้นสบายดีนะ”
“คำทักทายตามมารยาทสินะ” จากน้ำเสียง วุ้นไม่รู้สึกถึงอารมณ์ใดที่ส่งมาเลย
“ใช่” เสียงเย็นชาที่ตอบมาน
