ตอนที่ 2 เดนิสวิศวะเถื่อน
1089 Words
“คุณป๊า คุณมี้ คุณย่า คุณปู่ พี่แบล็ค พี่แมกซ์ คุณป๊า...” เสียงตะโกนดีใจมาพร้อมเสียงฝีเท้าที่วิ่งลงมาตามขั้นบันไดของเดนิสดังสะเทือนลั่นบ้าน
“เดนิส ป๊าบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้วิ่งขึ้นลงบันได” แม้เสียงจะดุ แต่ล้วนห่วงใย ไม่อยากให้เกิดอันตรายต่อลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ
“พี่แบล็ค พี่แมกซ์ หลบคนสวยหน่อย” เดนิสวิ่งแทรกพี่ชายฝาแฝด จนทั้งคู่เซถลาไปคนละทาง
“ทางเยอะแยะ แต่ขอให้ได้แทรก” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอาน้องสาวที่จงใจวิ่งแทรกพวกตน แทนที่จะหลบหลีก ซึ่งสามารถทำได้ง่ายกว่า
“ทำไมต้องวิ่งด้วย หืม?”
“ก็นิกดีใจนี่คะ” เดนิสสวมกอดคนเป็นพ่อที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างออดอ้อน
แม้จะไม่ได้เป็นเด็กสามขวบที่พูดไม่ชัด แต่เดนิสก็ชินปากกับการแทนตัวเองว่า นิก เสมอมา
“คุณย่าน่าจะอยู่กับคุณปู่ แล้วคุณมี้ล่ะคะ” หากไม่เห็นปู่ย่าก็รู้ได้เลยว่าอยู่ในห้องนอน หรือไม่ก็นั่งเอกเขนกรับลมที่สวนหลังบ้าน ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ก็อายุมากแล้ว คนเป็นย่ายังคงแข็งแรง แต่คนเป็นปู่ช่วงนี้เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ผลจากอาการเส้นเลือดในสมองแตกทำให้เป็นอัมพาตครึ่งซีกที่เป็นมาตั้งแต่ผู้เป็นพ่อยังเรียนอยู่ปีสาม
“มีข่าวดีอะไรคะคุณลูกสาว ถึงได้ดีใจขนาดนี้” มารินเดินเข้ามานั่งข้างสามี ยกมือขึ้นไปบีบจมูกเชิดรั้นของลูกสาวที่ซบอกคนเป็นพ่ออย่างมันเขี้ยว
“ผลสอบสัมภาษณ์ออกแล้วค่ะ นิกผ่านการคัดเลือกให้เข้าเรียนวิศวะเครื่องกลตามรอยคุณป๊าแล้ว” เดนิสบอกเรื่องน่ายินดีของตนให้ทุกคนรับรู้ด้วยความภูมิใจ
“ป๊าว่าเรียนสาขาอื่นดีกว่าไหม สาขานี้มีแต่พวกเถื่อนๆ” ไนล์ยินดีกับความสำเร็จของลูกๆ เสมอ แต่ครั้งนี้เขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับลูกสาวนักที่จะเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาเครื่องกล เพราะคณะนี้ผู้หญิงไม่นิยมเรียน แน่นอนว่าลูกสาวเข้าไปเรียนก็ต้องอยู่ในวงล้อมของผู้ชาย
“ทำมาบอกลูกสาวว่าสาขานี้มีแต่พวกเถื่อนๆ จริงๆ แล้วคือหวงลูกสาว เพราะเครื่องกลส่วนมากมีแต่ผู้ชายเรียน” มารินรู้ทันสามี ปากบอกไม่หวงลูกสาว ให้อิสระลูกในการใช้ชีวิต แต่ลึกๆ แล้วก็อดหวงลูกสาวไม่ได้ กลัวจะมีผู้ชายมาเกาะแกะ ซึ่งก็มีมาให้เห็นตลอด อย่างวันวาเลนไทน์ก็จะกลับมาพร้อมดอกไม้กับของขวัญจนถือไม่ไหว แต่เดนิสก็ไม่เคยให้สถานะแฟนกับใคร ทุกคนคือเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องเท่านั้น
“ก็เพราะมีแต่ผู้ชายเรียนนี่ละถึงได้บอกว่ามีแต่พวกเถื่อนๆ ห่ามๆ”
“ไม่มีใครเถื่อนเกินเดนิสแล้วล่ะครับ” แบล็คเวลส์ นักศึกษาปีสาม คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการจัดการการบริการ (หลักสูตรนานาชาติ) เรื่องความเถื่อน เดนิสยืนหนึ่งตั้งแต่เด็กแล้ว โตมาก็ยังไม่ทิ้งลายความเถื่อน
“เดนิสวิศวะเถื่อน ฉายานี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย” แมกซ์เวลส์นักศึกษาปีสาม คณะและสาขาเดียวกับพี่ชายฝาแฝด ไม่เห็นต่าง ไม่เช่นนั้นพวกตนคงไม่ตั้งฉายาให้
“ว่าน้องเหรอ” เดนิสหันหาของที่จะใช้เล่นงานพี่ชายฝาแฝด คว้าหมอนอิงได้ก็ปาใส่ทั้งคู่
“ไม่ได้แอ้มหรอก เดนิสวิศวะเถื่อน” แบล็คเวลส์กับแมกเวลส์รับหมอนอิงไว้ได้ และกอดไว้แน่น
“นี่แค่ลองมือหรอก โดนท่าไม้ตายสุดร้ายกาจแน่ ตามด้วยกระโดดถีบขาคู่บอกเลย” เดนิสตั้งท่าจะเล่นงานพี่ชายฝาแฝด
“เดนิส” เสียงปรามของคนเป็นพ่อ
“ขาคุณป๊า”
“ทีกับคุณป๊าเสียงอ่อนเสียงหวาน” คนเป็นพี่เบ้ปากใส่น้องสาวด้วยความหมั่นไส้
“แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ก็อย่าแหย่น้องสิ”
“ช่าย~~ อยากให้เรียกพี่แบล็คคะ พี่แมกซ์ขา ก็ต้องทำตัวเป็นพี่ชายที่ดี รักน้องก็ต้องตามใจน้องด้วยการพาไปหาพี่จ๋า”
“พี่โฮปเบื่อขี้หน้าจะแย่แล้ว”
“พี่จ๋ายังไม่เคยพูดเลย”
“ไม่พูดก็ไม่ได้แปลว่าไม่เบื่อ”
“รอให้พี่จ๋าพูดเองเถอะ”
“ยังไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น คุยเรื่องเรียนกันให้รู้เรื่องก่อน” ไนล์บอกเสียงเนือยๆ
“นิกจะเรียนวิศวะเครื่องกลค่ะ นิกไปบอกข่าวดีกับพี่จ๋าก่อนนะคะ พี่แบล็ค พี่แมกซ์ ไปส่งนิก” เดนิสยืนกรานที่เรียนวิศวกรรมเครื่องกล และต้องรีบบอกข่าวดีนี้กับพี่จ๋าของเธอ
“โทรไปบอกก็ได้”
“ไม่ได้หรอกค่ะ นิกต้องทวงรางวัลจากพี่จ๋าด้วย”
“แล้วไม่เอารางวัลจากป๊ากับคุณมี้หรือไง”
“โอนเข้าบัญชีนางสาวมารินาได้เลยค่ะ พี่แบล็ค พี่แมกซ์ ลุกสิ” ตั้งแต่เล็กจนโตพ่อแม่ให้ทุกอย่างที่ต้องการ ของรางวัลจึงเป็นเงินเท่านั้น เดนิสฉุดดึงแขนของพี่ชายฝาแฝดให้ลุกจากโซฟาแล้วไปส่งเธอที่บริษัท ทริปเปิล เอช อินเตอร์แอสโซซิเอทส์ จำกัด
“ภาระจริงๆ” แบล็คเวลส์ส่ายหน้าระอาใจ แต่ก็ยอมลุกยืน
“ถ้านิกขับรถเป็นก็ไม่ง้อหรอก”
“ให้คุณป๊าอนุญาตก่อนเถอะ” แมกซ์เวลส์ว่า ตอนพวกตนแค่บอกอยากหัดขับรถ ผู้เป็นพ่อก็ให้ขับตั้งแต่อายุสิบห้าปี แต่กับลูกสาวคนเดียวกลับไม่ยอมให้ขับรถ บอกให้ถึงวัยทำใบขับขี่ก่อน อยากไปไหนบอกพ่อ แม่ พี่ชาย หรือคนขับรถให้ขับพาไปส่ง
“คุณป๊าบอกสิบแปดก่อน อีกไม่กี่เดือนเอง” เดนิสควงแขนพี่ชายทั้งสองออกจากบ้านไป
“ชอบแหย่ ชอบแกล้ง แต่ก็ตามใจน้องตลอด หน้าเครียดเลย แบบนี้ต้องแก้เครียดหน่อยแล้ว” มารินยิ้มสุขใจที่เห็นลูกๆ รักใคร่กลมเกลียวกัน แม้จะหยอกล้อหรือเย้าแหย่กันบ้าง แต่ทั้งสามคนก็ไม่เคยทะเลาะกันอย่างจริงจัง ก่อนจะหันกลับมาหาสามีที่ทำหน้าเคร่งขรึม หนักใจที่ลูกสาวเลือกเรียนวิศวกรรมเครื่องกล เธอเป็นคนที่เห็นสามีเครียดไม่ได้ และแน่นอนว่าเธอมีวิธีช่วยผ่อนคลาย
- Writer
