ตอนที่ 1 ความทรงจำ

1183 Words

เมื่อ ฮิวโก้ ชนกรณ์ น้องชายวัยหกขวบ อยากไปเที่ยวบ้านเพื่อน โฮป ชนกันต์ ผู้เป็นพี่ชายในวัยสิบแปดปีจึงทำหน้าที่แทนพ่อแม่ขับรถไปส่ง จากที่ตั้งใจว่าส่งเสร็จแล้วจะกลับ แต่เมื่อได้พบกับเด็กหญิงเจ้าของลักยิ้มมหาเสน่ห์ก็ทำให้ต้องอยู่ยาว และกลายเป็นเพื่อนเล่นของหนูน้อยวัยสามขวบ “พี่จ๋า” เสียงอ่อนเสียงหวานยามเรียกขาน มาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครได้เห็นเป็นต้องยิ้มตาม รอยบุ๋มที่แก้มทั้งสองข้างเป็นเสน่ห์ดึงดูดให้ต้องหลงรักและเอ็นดู “อะไร ไหนบอกไม่เรียกพี่แล้วไง” แบล็คเวลส์ นทีธัช กับ แมกซ์เวลส์ นทีธาร เด็กชายฝาแฝดเจ้าของดวงตาสีฟ้าอมเทา เพื่อนของน้องชาย หันกลับไปมองเด็กหญิงอย่างแปลกใจ ซึ่งก็คือน้องสาวของทั้งคู่ “บอกไม่เรียก เรียกทำไม” จากน้ำเสียงและท่าทางทำให้โฮปคิดว่าพี่น้องคงทะเลาะกันเป็นแน่ “ฉะหวัดดีค่ะพี่คงหย่อ” เด็กหญิงเดินปรี่แทรกตัวผ่านพี่ชายเข้ามาหาเขาอย่างน่ารัก แรงกระแทกทำให้พี่ชายเซถลาไปคนละทิศละทาง จึงได้รับสายตาเอือมๆ แต่เด็กน้อยก็ไม่คิดจะสนใจ “สวัสดีครับเดนิสคนสวย” โฮปทักทาย เดนิสคนสวย ซึ่งเป็นชื่อเล่น ส่วนชื่อจริงคือ เดนิสคนสวยที่สุดในโลก หรือ เดนิส มารินา แน่นอนว่าเขารับรู้ข้อมูลนี้มาจากน้องชาย “พี่จ๋าฉุดหย่อชื่อไย” เดนิสเข้ามาตีสนิท เพื่อนพี่ชายรู้จักหมดทุกคน ก็เหลือแต่เขานี่ละที่เด็กน้อยยังไม่รู้จัก “พี่ชื่อโฮปครับ” “พี่โฮปเป็นพี่ชายพี่เอง เป็นพี่ชายคนโต พี่ฮารุเป็นพี่สาวคนกลาง พี่เป็นน้องเล็ก” ฮิวโก้ออกตัวว่าตนคือน้องชายของเขา และมีพี่สาวอีกคนชื่อ ฮารุ หรือ ชนกานต์ “พี่ฮิวโก้ไม่หย่อ พี่โฮปหย่อมาก” โฮปขำหน้าเหวอๆ ของน้องชายกับถ้อยคำที่เด็กหญิงตัวน้อยโต้ตอบกลับมา จนเกือบระเบิดเสียงหัวเราะ “เดนิสก็สวยมากครับ สวยที่สุดในโลกเลย” โฮปโปรยคำหวานเอาใจเด็กหญิงตัวน้อย ที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยท่าทางเขินอาย “พี่โฮปเป็งพี่นิกไหม นิกไม่มีพี่” “เดนิส!!” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์อึ้งไปกับน้องสาว บอกไม่มีพี่ แล้วพวกตนที่ยืนหัวโด่อยู่นี่ล่ะ “นายฉองคงเป็งใคร” เดนิสเชิดหน้าถาม ตั้งแต่เด็กหญิงตัวน้อยปรากฏตัว เขายังไม่หุบยิ้มเลย “ไปหาพี่เปียเลย” พี่ชายทั้งสองเข้ามาจับล็อกแขนเดนิสคนละข้างจะพาตัวออกไปหาพี่เลี้ยง “นิกจะอยู่กับพี่ฉุดหย่อ” เดนิสไปยอมไปง่ายๆ ใช้เท้ายันพื้นพร้อมกับขืนตัวไว้ “ไปเล่นกับพี่เปียเลย ผู้ชายเขาจะคุยกัน” คนเป็นพี่ยังคงบังคับน้องสาวให้ไปหาพี่เลี้ยง ที่ตรงนี้มีแต่ผู้ชาย และจะคุยกันตามประสาผู้ชาย “นี่แหนะ!” เดนิสไม่ยอมไปง่ายๆ แสดงความร้ายกาจ กระทืบส้นเท้าใส่หลังเท้าพี่แบล็คเวลส์ “โอ๊ย!!” ความเจ็บทำให้แบล็คเวลส์ต้องปล่อยมือจากน้องสาว กระโดดเป็นกระต่ายขาเดียว “นี่แหนะ!” แมกซ์เวลส์ก็ไม่รอดพ้นความร้ายกาจของน้องสาว โดนเดนิสกระทืบส้นเท้าใส่เช่นเดียวกัน “โอ๊ย!!” แมกซ์เวลส์กระโดดเป็นกระต่ายขาเดียวไม่ต่างจากพี่ชายฝาแฝด “อย่าให้นิกต้องย้ายนะ ฉมหน้า” เดนิสเท้าเอวขึงขัง อย่าให้ตนต้องร้าย พูดจบก็เตะขาพี่ชายไปอีกคนละที “เดนิส!!” “พี่จ๋า” เดนิสเสียงอ่อนเสียงหวานหาเขา ไม่สนใจเสียงดุดันของพี่ชาย แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์จำต้องปล่อยให้น้องสาวจอมแสบอยู่ด้วย แต่มีแค่เขาเท่านั้นที่เดนิสให้ความสนใจ จากที่ตั้งใจมาส่งน้องชายแล้วจะกลับ แต่พอมีเด็กหญิงตัวน้อยจับจองตักจึงทำให้ต้องอยู่ต่อ ความน่ารัก ความช่างพูดของเดนิสก็ทำให้เขาเล่นด้วยอย่างไม่รู้สึกอึดอัด “พี่ฉุดหย่อกิงหนมไหม นิกเอาหนมให้” ถามแต่ไม่รอฟังคำตอบ วิ่งปรื๋อออกไป “เดนิสไม่ต้องครับ” คำพูดที่เด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้ยิน แต่เพียงไม่นานก็กลับมาพร้อมขนมห่อใหญ่ “เดนิสแบ่งพี่มั้ง” พี่ชายทั้งสองคนขอขนมจากน้องสาว “นิกไม่มีพี่ พี่ฉุดหย่อแกะ” เดนิสยังแสดงความขุ่นเคืองพี่ชาย “พี่แกะให้ครับ” โฮปแกะห่อขนมให้เด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตัก “พี่ฉุดหย่อกิงหนมนะ อ้ำๆ นิกป้อง” เดนิสเอาอกเอาใจ โดยที่พี่ชายมองค้อนตาปะหลับปะเหลือก ราวกับจะบอกว่าฝากไว้ก่อนเถอะ “ครับๆ” โฮปอ้าปากกินขนมที่เด็กหญิงตัวน้อยป้อน “อาหย่อยไหม” “อร่อยมากครับ” แบล็คเวลส์กับแมกซ์เวลส์ส่งสายตาหมั่นไส้ไปยังน้องสาวเป็นระยะ แต่เดนิสก็ลอยหน้าลอยตา บ้างก็แลบลิ้นใส่ เขาได้แต่คิดในใจ ‘แสบใช้ได้เลย’ หลังจากป้อนขนมหมดห่อ ที่ทำเขาอิ่มจนจุกไปเลยทีเดียว เดนิสก็แต่งตัวให้ จากพี่คนหล่อกลายเป็นพี่คนสวย “เพื่องฉาว” “เพื่อนสาว” โฮปหัวเราะไปกับเด็กหญิงตัวน้อย ที่ตอนนี้เขากลายเป็นเพื่อนสาวไปแล้ว ผมของทั้งคู่เต็มไปด้วยกิ๊บหลากสีสัน “โฮป” “...” “โฮป” “...” “โฮปได้ยินที่แม่พูดไหม” เสียงเรียกของ ราศินี ที่ดังจนแทบเป็นเสียงตะโกน ดึงสถาปนิกหนุ่มให้หลุดออกจากภวังค์ความทรงจำในอดีต “คะ...คุณแม่ว่าอะไรนะครับ” “สรุปไม่ได้ยินที่แม่พูดเลย” “ลูกคงคิดเรื่องงานอยู่” บรรณพจณ์ อดีตนายกสมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย แก้ตัวให้ลูกชายที่เหม่อมองทิวทัศน์ในมุมสูงผ่านผนังกระจกบานใหญ่ “ครับ ผมมัวแต่คิดเรื่องงานอยู่ คุณแม่มีอะไรกับผมเหรอครับ” “ลืมนัดกินข้าวกับน้องเพนนีใช่ไหม” “กินข้าว? ผมลืมไปสนิทเลยครับ นี่ก็จะเที่ยงแล้ว คงไปไม่ทันแล้วละครับ” “แม่โทรไปบอกหนูเพนนีให้แล้วว่าโฮปติดงานจะไปช้า รีบไปเดี๋ยวนี้” “แต่ผมยังทำงานค้างอยู่เลยนะครับ” “อย่าเอาเรื่องงานมาอ้าง ถ้าเบี้ยวนัดคราวนี้ แม่จะโกรธแล้วนะ” “โอเคครับ” โฮปจำใจทำตามความต้องการของแม่ ไปกินข้าวกับลูกสาวเพื่อนของท่าน ซึ่งผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายหมายมั่นปั้นมือให้ร่วมหอลงโรงกัน ตั้งแต่อายุเข้าเลขสาม ก็ถูกเร่งรัดเรื่องแต่งงาน ด้วยเหตุผลว่าอยากอุ้มหลาน เพราะเพื่อนๆ มีหลานให้ชุ่มชื่นหัวใจคนวัยเกษียณกันหมดแล้ว โฮป ชนกันต์ สถาปนิกหนุ่มวัยสามสิบสองปี ประธานบริษัท ทริปเปิล เอช อินเตอร์แอสโซซิเอทส์ จำกัด ที่เพิ่งคว้ารางวัล Interior Design Awards มาหมาดๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more