ตอนที่ 6 เสแสร้ง
1267 Words
หลังจากได้ระบายอารมณ์ไปแล้ว เพนนีก็ตั้งสติ ด้วยอาชีพแอร์โฮสเตส ปกติแล้วเธอสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดี แต่เพราะโฮปคือผู้ชายที่เธอตกหลุมรักเพียงแค่เห็นรูปเขา บวกกับไม่ถูกชะตาเด็กสาวที่เขาพามาด้วย ยิ่งเขาเมินเฉยกับเธอ แต่ใส่ใจเด็กนั่น จึงทำให้เธอสติหลุดง่ายๆ และเมื่อออกมาจากห้องน้ำก็เจอกับสายตาที่มองมาเหมือนเธอเป็นตัวประหลาด เธอปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยท่วงท่ามั่นใจ
“คุณน้าคะ เด็กเดนิสเป็นใครเหรอคะ ทำไมถึงเรียกพี่โฮปว่าพี่จ๋า” เพนนีต้องการรู้ข้อมูลของเดนิส และคนที่จะให้คำตอบเธอได้ก็คือ ราศินี แม่ของโฮป
(หนูเดนิสเป็นน้องสาวของเพื่อนฮิวโก้ ก็เหมือนน้องของโฮปน่ะลูก เรียกโฮปว่าพี่จ๋ามาตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยเป็นความเคยชิน วันนี้โฮปพาหนูเดนิสไปด้วยใช่ไหมลูก) น้ำเสียงล้วนเอ็นดู
“ใช่ค่ะ”
(น่าจะเข้าไปที่บริษัท โฮปถึงได้ชวนมาด้วย หนูเดนิสเป็นเด็กน่ารัก ช่างพูด ใครอยู่ใกล้ก็รัก อ้าว แล้วโฮปไม่ได้แนะนำหนูเดนิสให้เพนนีรู้จักเหรอลูก)
“แนะนำค่ะ แต่เพนนีแค่อยากแน่ใจ แค่นี้ก่อนนะคะคุณน้า เพนนีออกมานานแล้ว”
หลังวางสายจากแม่ของโฮป เพนนีครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนจะเดินกลับไปยังร้านอาหาร และปั้นหน้ายิ้มตามเดิม แต่ครั้งนี้เป็นมิตรกับเดนิสด้วย
“เนื้อตุ๋นร้านนี้เปื่อยนุ่มละมุนลิ้นมากเลยค่ะ ถ้าไม่มีบิน เพนนีจะต้องชวนคุณแม่มากินตลอด” เพนนีตักอาหารเอาอกเอาเอาใจคู่เดทของตน
“ขอบคุณครับ”
“น้องเดนิสลองกินดูนะ พี่ว่าน้องเดนิสต้องติดใจจนให้พี่โฮปพามากินบ่อยๆ แน่นอน” เพนนีตักอาหารเอาใจเดนิสด้วย
“ขอบคุณค่ะ” เดนิสเอ่ยไปตามมารยาท และคิดในใจ ‘สงสัยเข้าห้องน้ำไปถอดสมองออกมาล้าง กลับมาเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย’
“พี่แกะกุ้งให้” โฮปทำหน้าที่แกะเปลือกกุ้งให้กับคนน้องอย่างเป็นเรื่องปกติ และได้รอยยิ้มกลับมาทุกครั้งเช่นกัน
“น้องเดนิสโตแล้ว ทำไมยังต้องให้พี่โฮปแกะกุ้งให้เป็นเด็กเล็กๆ อีกล่ะคะ อีกอย่างพี่โฮปแพ้กุ้ง ถ้าช้อนส้อมหรือจานของพี่โฮปมีกุ้งติดอยู่ แบบนี้ก็แย่เลยนะ”
“นิก...”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมสั่งจานกับช้อนส้อมแยกมาแล้ว”
“เป็นพี่ชายที่น่ารักจริงๆ เลยค่ะ งั้นเพนนีช่วยแกะกุ้งให้น้องเดนิสนะคะ เพนนีจะได้เป็นพี่สาวที่น่ารักของเดนิสบ้าง”
“พี่จ๋า นิกแกะเองก็ได้” ไม่ใช่กลัวว่าคนอื่นจะมองเป็นเด็กเล็กๆ แต่ไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้ามาเป็นพี่สาวต่างหาก
“พี่แกะให้น่ะดีแล้ว มีหน้าที่กินก็กินไปเถอะ”
“งั้นนิกป้อนพี่จ๋า” เดนิสตักก้อนเนื้อปูป้อนคนพี่ที่ทำหน้าที่แกะกุ้งให้ตัวเอง
“อยากมีพี่จ๋าเป็นของตัวเองบ้างจัง เพนนีพอจะมีโอกาสไหมคะ พี่จ๋า” ถ้ามองข้ามอคติต่อเด็กสาว แล้วมองเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งของโฮป ผู้ชายคนนี้จัดว่าเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ใส่ใจ และคอยเอาอกเอาใจ
“เรียกเหมือนเดิมดีกว่าครับ ผมไม่ชิน”
“พี่โฮปจะเป็นพี่จ๋าของน้องเดนิสคนเดียวอย่างงั้นเหรอคะ”
“ครับ”
“งั้นพี่ขอเป็นพี่จ๋าของน้องเดนิสบ้างได้ไหม”
“นิกมีพี่จ๋าคนเดียวค่ะ”
“เป็นพี่น้องที่รักกันจริงๆ เลยนะคะ เพนนีเป็นลูกคนเดียวเลยไม่มีโมเมนต์นี้ ครั้งหน้าถ้าเพนนีกับพี่โฮปเจอกัน เพนนีคงต้องทำตัวให้ชินกับการมีน้องเดนิสอยู่ด้วยแบบนี้ ต่อไปน้องเดนิสก็คิดเสียว่าพี่เป็นพี่สาวคนหนึ่งนะ”
“พี่จ๋าพอแล้วค่ะ” เดนิสรู้สึกได้ถึงความเสแสร้ง ถ้าก่อนหน้านี้ไม่มาอคติหรือเอ่ยว่าตนก่อน ก็อาจจะเป็นมิตรด้วย
เพนนีต้องข่มใจตัวเองเป็นอย่างมาก ตลอดเวลาร่วมโต๊ะอาหาร เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของผู้ชายตรงหน้า ถามคำตอบคำ ราวกับกลัวดอกพิกุลจะร่วงจากปาก
ในสายตาเพนนี โฮปเอาใจใส่และดูแลเดนิสอย่างดี คราบอาหารเลอะมุมปาก โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัว แต่เขากลับเห็นก่อน และเช็ดให้ ถ้าเธอพิชิตใจผู้ชายคนนี้ได้ เธอก็ต้องได้รับการปรนนิบัติเช่นนี้เหมือนกัน
“พี่โฮปกลับบริษัทเลยไหมคะ ถ้าไม่รีบเพนนีอยากจะชวนไปเป็นเพื่อนซื้อของน่ะค่ะ”
“ผมมีธุระสำคัญต้องไปทำต่อ ไม่สะดวกจริงๆ ขอตัวนะครับ” พูดจบก็จับแขนของเดนิสเดินออกจากร้านไป
“ทำเป็นเย็นชาไปเถอะ ไม่นานหรอกจะต้องมาสยบแทบเท้าเพนนี บางทีถ้าเราเอาใจยัยเด็กนั่นก็อาจจะทำให้เข้าถึงตัวพี่โฮปง่ายขึ้น” เพนนีมั่นใจว่าจะมัดใจผู้ชายเย็นชาอย่างโฮปได้ อีกทั้งยังมีแม่ของเขาคอยหนุนหลังเธออยู่ และจากที่รับรู้ล่าสุด เด็กนั่นก็ถูกพูดถึงเสมือนลูกหลานคนหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อเขาเอ็นดูเด็กสาวมาก ก็ผุดความคิดที่จะใช้เดนิสเป็นเครื่องมือช่วยให้เธอเข้าถึงตัวโฮป
หลังออกจากร้านอาหารเดนิสเงียบผิดปกติจนคนพี่รู้สึกได้
“เพนนีทำอะไรเดนิสหรือเปล่า” น้ำเสียงอ่อนโยน แฝงไปด้วยความห่วงใย
“เขาไม่ชอบนิก เหมือนผู้หญิงทุกคนของพี่จ๋านั่นแหละ” เดนิสบอกไปตามตรง
“เพนนีกับผู้หญิงพวกนั้นไม่ใช่ของพี่สักหน่อย”
“แต่ป้านีก็อยากให้พี่จ๋าแต่งงานด้วย”
“ถ้าพี่อยากแต่งงาน พี่คงแต่งไปนานแล้ว ไม่รอให้คุณแม่หาผู้หญิงให้แบบนี้หรอก”
“แล้วทำไมพี่จ๋าไม่อยากแต่งงาน แก่แล้วนะ”
“ว่าพี่แก่เหรอ ไม่ต้องเอารางวัลแล้วมั้ง”
“ได้ไง นิกก็แค่พูดตามที่ป้านีพูด จริงๆ แล้วนิกก็ไม่อยากให้พี่จ๋าแต่งงาน”
“ทำไมถึงไม่อยากให้พี่แต่งงาน”
“นิกอยากให้พี่จ๋าอยู่กับนิกแบบนี้ตลอดไป” แน่นอนว่าถ้าคนพี่แต่งงาน ตนก็จะไม่สามารถไปไหนมาไหนด้วยหรือออดอ้อนได้อีก
“พี่จะอยู่กับเดนิสตลอดไป” โฮปไม่รู้หรอกว่า คำว่าตลอดไปของเดนิสหมายความว่ายังไง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงตอบออกไปแบบนี้ รู้แค่ว่าเขาอยากเอาใจ ไม่อยากเห็นใบหน้าที่ผิดหวังของเดนิส
“พี่จ๋าพูดแล้วห้ามคืนคำนะ” เดนิสยิ้มแฉ่งกับคำพูดของคนพี่
“พี่เคยผิดคำพูดกับเดนิสด้วยเหรอ”
“อืม...ไม่เคยค่ะ” เดนิสทำท่าคิด ไม่มีสักครั้งที่คนพี่จะผิดคำพูดกับเธอ
“แล้วตกลงอยากได้รางวัลอะไรครับคนเก่ง อยากกระเป๋าแบนแล้วสิ”
“พี่จ๋าตามนิกมาก็รู้” ว่าแล้วก็วิ่งนำหน้าคนพี่ไป
“เดนิสอย่าวิ่ง” โฮปร้องบอกด้วยความเป็นห่วง กลัวจะล้มหรือวิ่งไปชนคนอื่น รีบสาวเท้าตามคนน้องไป
- Writer
