(Christie POV)
Binalikan ko si Lhiam na natutulog pala sa likod ng makakapal na kurtina. Siguro di niya kinaya ang liwanag sa silid kaya sumilong sa kung saang malilim.
Dahan dahan kong hinawi ang kurtina at tumambad saakin ang tulog na si Lhiam.
Napabuntong hininga ako dahil hanggang ngayon di parin bumabalik ang alaala niya tungkol saakin.
Sa daming pwede niyang kalimutan ako pa talaga.
Kailangan ko ng umuwi kaya magpapaalam na ako sakanya at magpasalamat uli.
"Chris?" Bulong neto.
No way?
Naalala niya na ako?
Alam ko naman kaseng naging mabait akong tao kaya deserve ko to. Damn it thanks! This is just perfect timing!
"Christie, who are you?" Bulong niya pa.
Damn, akala ko naalala niya na ako!
Dahan dahang minulat nito ang mga mata at tiningnan ako.
Relax Chris
