Çorba, tavuk, makarna, salata; hepsi hazırdı. Balkona kurduğum sofranın son eksiklerini de getirdikten sonra çalan kapıyla “Tam zamanında” mırıltısıyla balkondan çıktım. Alay gelmişti, kocaman bir gülümsemeyle kapıyı açtım. Ben onu gördüğüm için çok mutlu iken o yüzündeki şaşkınlıkla bana bakıyordu.
“Hoş geldin, geç içeri lütfen,” deyip kapıyı ardına kadar açtım.
Yakışıklı yüzünde anlamaz bir ifade vardı. Gözleri biraz boş bakıyor gibiydi. Beni hatırlamıyor! Kaşlarım havalandı. Dudaklarım bir şey söylemek için aralandı ancak diyecek bir şey bulamamıştım.
“Şey, evet. Nasılsın?” diyerek içeri girdi Alay, yüzündeki gülümseme oldukça yapmacıktı. Ne yapmam lazım? beni hatırlamıyor ancak bozuntuya vermek de istemiyor
“İyiyim, teşekkür ederim. Sen nasılsın?
“İyiyim ben de. Mis gibi yemek
