Effusive Desire

CHAPTER 17

KALIA

Ilang araw akong hindi tinitigalan ng mga salitang iyon. It never stop from giving me an attempted assault for my acts, I have to consider that as their power but for me to be pass once I passed through it.

Walang sagot, walang matinong sagot. Puro mga dictions, mga pangaral at ang determinasyon ng bawat isa sa kanila. Yumuko ako at yinukod ang mga braso sa sahig kasabay ng pagsipa ko gamit ang kaliwang paa ko sa lalaking umabante hawak ang katana.

I restrain a force and have to manage and measure before I can solely make a party for my grandiose kicks and punches with a planned made.

Hinihingal na ang katawan nito. Pagod na ang binti nito kakasipa ay ang braso nitong todo bigay ng pwersa para maabot ako ng hindi napapansin pero nararamdaman ko.

Mahigpit kong sinalubong ang suntok nito, kinuha ang kamao at mariing linamukot iyon kasabay ng pagtalon ko sa punong nasa likuran ko. Humawak ako sa sanga at ipinulupot ang mga binti sa leeg niya, dinukot ko ang dagger sa bulsa ko saka mabilis na ipinaikot ang katawan upang marinig ko ang pagtunog ng leeg ng lalaking kinibabawan ko ngayon.

Bumaba ako malayo sa kaniya, habang nasa ere ako ay tinapon ko ang dagger sa direksiyon niya. Nakuha niya pang saluhin iyon gamit ang isang kamay habang namamalipit na napapaupo ngunit pinipilit ang sariliing makatayo.

Coming with a blissful moments rage up to my throat, I slipped out a smirked as I step forward to the guy who claim defeated. Inilahad ko ang kamay ko sa harapan niya ngunit nakangisi nitong hindi tinanggap at inabanduna ang alok na binibigay ko. Tumayo ito ng napipilitan ngunit agad rin itong nawalan ng balanse matapos niyang maituwid ang katawan. Sinalo ko ang kaliwang braso niya upang hindi siya tuluyang mtumba, sinama ko siya sa paglalakad ng hawak lamang ang braso niya.

Wala akong balak na tulungan siya sa paraang kaniyang inaakala. Wala ako sa posisyo para ipaghambing ang kakayahan niya at ni Daron. Magkaiba, walang iniisip ang lalaking ito kundi ang pagtira at pag-asam na madali ako. Wala siyang paraan, hindi siya dapat na isali sa mga mandirigma nila dito kung ganito ang leadership nila sa sarili.

Agad rin naman kaming sinalubong ng ilang mga lalaki upang kunin sa akin ang kasamahan nilang wala pa ring tinama hanggang ngayon. Wala pa siyang kakayahan, hindi niya ma-kontrol ang sariling pag-iisip. If he wants a vengeance, he will do it.

“Two days and a half, Kalia. Dalawang araw ka palang naglalagi dito pero halos lahat ng mga kalalakihan dito ay walang panama sa'yo.” rumehistro ang ngiti nitong halos umabot hanggang sentido. I shook my head as I hold the one knife but with an ancient design to its handle.

“Akala ko ba close na tayo? Mabuti nga wala 'yong babaeng parang hindi mabubuhay ng hindi nakakapagsalita ng sunod-sunod.” he whimpered. I chuckle as he produce a mischievous sound not far from being a comedian.

“Ang astig mo pala,” tumingin ako sa kaniya at napangiti dahil sa mga mata nitong hindi tinatago ang pagkamangha.

I hurtle my gazed and halt it when he hold my arms and walk together. Hindi ko siya kilala at wala pa rin itong binabahaging kahit na anong umuugnay sa pagkatao niya para masabing magkakilala at malapit na kami.

Bukod pa don ay lagi ko na rin itong napapansin sa tuwing pagsasabihan ako ng isa sa mga lalaking napapabilang sa mga cards.

“Still one more, babe.” I turn my back after that voice came out nowhere and unexpected. Nakangisi ito, mukhang nang-iinsulto dahil sa paraan ng paghawak nito sa baril at ang kabila naman ay ang mga bala.

“You're wasting your time upon this s**t, yet your fight can't give me a satisfaction,” hindi ko siya kilala. Mukha siyang baguhan sa ganitong pakikipag-berdagulan.

Rinig ko ang paglalabas ng mabigat na hininga nitong lalaking katabi ko. Iniharap niya ang lalaki at kunot noong napasulyap sa akin bago napatawa sabay takip pa ng bibig nito.

“Ano'ng tinatawa mo, Marshall?” inis pang tanong ng lalaking kaharap namin ng lalaking hawak pa ngayon ang braso ko.

“Ang weak mo para harapin ang pakay mo, Lany.” this guy gave him a conceived look and tiredly go through mine. His lips drew a jubilant and crystalline enjoyment on his flatter eyes.

“Hindi ikaw ang kinakausap ko, manahimik ka kung ayaw mong ihagis kita sa dalampasigan kasama iyang babae mo!” shore is not just a simply way to throw this man out for your own pleasure.

“Ang pangit naman niyang kataga mo, wala na bang bago? Kailan mo pa sinasabi 'yan pero hanggang ngayon nandito pa'ko, kasama ko pa ang babaeng magpapatikom diyan sa bibig mong mukhang armalite!” rinding sungab pa ng lalaking katabi ko.

“Hoy, Marshall. Iba naba ang tipo mo, diba ayaw mo sa kapareho mong kasarian, makadikit ka ngayon parang mawawala ng isang iglap sa paningin mo.” sabi ng lalaking nagngangalang Lany.

“How can you say that? Pano ba 'yan, mukhang siya talaga ang ideal ko. Huwag kang makigulo dito dahil sa takbuhan ay gumagapang ka palang, ulikba kang lalaki ka!” this guy beside me did thunk that he can beat this guy.

“Hindi ikaw ang kailangan ko, Marshall. I know you lile this girl but it's my turn to try her out,” nakangisi at bakas ang pagmamalaki sa ngisi nito dahil bago iyon bumaling sa akin may gigil iyon at nanlilisik pa.

“Beat yourself. Fighting someone doesn't measure your strength, you're not equal to your fellow, brad. You're insulting one's ability.” I utter as I pull my knife off to my pockets and come with an eye contact with this arrogant guy.

“Oh, wala ka pala eh, Lany. Si Kalia 'to, hindi mo ba kilala ang dakilang babaeng bumihag sa lahat ng mga kalalakihan dito pagkarating pa lang. Kakaiba kasi ang dating niya, ang angas at ang tindig niya pa mismo ang nagsasabi kung sa papaanong tira niya gustong matamaan ang kalaban.” ang dami mong alam!

Tumalikod ako sa kanila ngunit ganon na lang ang gulat ko matapos mapansin ang halos sa mga taong kanina lang ay sabay-sabay na nag-eensayo ay napatigil habang naka-harang sa dadaanan ko sana.

Pair of each eyes fetch me. Each bearing of them conducting malicious thoughts. I snob and falter my walk to avoid this scene.

Sanay akong lumalaban ng hindi nasisinagan ng araw, hindi ako mahilig lumapit sa mga taong may problema at nadadala na sa salitaan. Wala akong interes kung ganon ang ginagawa nilang daan para humupa ang inis na kumukulong sa dibdib nila.

Hinayaan ko silang magbugahan ng kanilang sariling init at umupo ako sa ilalim ng puno. May lamesang pinasadiya, upuan na gawa na kahoy, ang preskong hangin na himahampas sa balat ay ang siyang nagbibigay ng pagkakalmado ko.

Ipinatong ko sa ibabaw ng lamesa ang mga binti habang ipinatong sa likuran ng ulo ko ang mga braso ko habang ipinikit ko ang mga talukap sa kanina pa gustong bumigay.

Napuyat ako, wala akong phone na dala dahil sa biglaang pangyayari. I miss someone, I want him to know that I'm here, doing safe things without him. Pagak pa akong napatawa sa isip ko sa tuwing maalala kong lagi nitong nalalaman kung nasaan ako at bubuntot makasiguro lang na nasusunod ang kung anumang batas na nabubuo sa isip nito.

Naimulat ko ang mga mata ko ng marinig ko ang paglapag ng tray sa ibabaw ng lamesa. My eye hit the girl, while sit she smile and get the fork without hesitating.

“Kumain kana, pumunta ako dito para ipakita ang pagkain, para naman maglaway ka kahit na papaano. Huwag mo akong makukuhanin ng pagkain mo, nandito ako para kumain.” bungad pa nito.

Tinapik nito ang paa ko na sunod ko ring ibinaba. Lahat ng mga bagabag na kamakilan lang ay biglang pumanaw, bigla-bigla na lang umapaw dahil sa ganitong araw, mga pangyayari.

Naiintindihan ko, ang lahat ng mga bagay na iyon ay sinadiya. Ang inaakala kong tulong na sila mismo ang nagwaldas ay pawang akala lamang. My efforts proffer upon their desire. Wala akong magagawa, kung hindi nila ako mabigyan ng kasagutan ay malalaman ko rin iyon ng kusa sa kanilang bibig.

Ipinatong ko ang mga braso ko sa lamesa saka sunod ma inihiga ang baba ko at doon yumuko. Pagod ako, pagod ang kabuoan ko, pagod ng mag-isip, humawak ng mga armas ngunit hindi ang lumaban. Humihinga ako para tumayo, mabuhay, lumaban at makita ang huling hantungan.

“Mas gusto kong tumira na lang dito, ang ganda.”

“Tumira ka na ngayon,” sagot ko habang tamad na napadilat.

“Nakaapak lang ako kase bisita lang tayo dito.” umirap ito at muling sumubo.

“You shoot it,” nakangising turan ko bago kinuha sa bulsa ang patalim na hindi ko pa ginagamit dahil nakakatamad kung dito ko iyan magagamit. Walang mga kalaban, wala ring mga pagsubok katulad ng sa labas.

“Kumusta na kaya si Daron, kumakain pa ba ang lalaking 'yon, baka mangayayat 'yon dahil hindi ka pa nakikita, baka hindi na 'yon lumalabas ng bahay niyo dahil hinihintay ka niyang makabalik.” napamaang na lang akong napatingin sa kaniya.

Papaano niya nasasabi ang mga iyan gayong alam nitong hindi posibleng magawa ko pa 'yon. I'm worrying about the mob, they are tailing him and I'm sophisticately knew no one can help him, he's alone.

Huminga ako nang malalim at wala sa sariling napatayo. I wander with my feet near the water falls, I close my eyes and beam out loud. This is rare, not a frequent but still I know Daron left there. Wala akong naiwan na kahit na anong papel na may sulat para mabasa niya.

Though, I don't know about his feelings now. I never heard a confession from his glossy lips he really treasure me or he already have his feelings for me.

Napailing akong napamulat at ipinaghiwalay ang kaninang nakapulupot kong mga braso. Dahan-dahan ang paglalakad ko, hindi ko makapa ang labis na pag-alala pero ang labis na pangungulila sa presensiya ng lalaking iyon ay binabaliw na'ko.

Umupo ako sa malaking bato, malinis dahil wala akong nakikitang lupa dito. Puro maliliiy at pinong mga damo ang nakapaligid. Kulay asul ang langit, may kaunting ulap at ganon naman ang ingay ng araw dahil sa biglaan nitong pagsingaw.

Hinayaan ko iyong umalingawngaw sa balat ko. I feel longing for someone. I stretch my arms and full the dagger out from my pocket and made a crouch back before I throw it towards the leaves comes with different color.

Kasabay rin niyon ang mga bulang nagpapalitaw sa kawalan. Pumutok ang mga bulang madaanan ng dagger ko hanggang sa tumarak ito sa mismong batong hindi ganon kalaki.

“Nice...” nakangising bulong ko bago ko binunot iyon at tuluyang tumalikod.

Dumiretso ako sa may dalampasigam kung saan kita ko ang malinis na karagatan, ang linaw ng tubig hanggang sa lupa ay kita habang ang huni ng mga ibong lumilipad papa-himpapawid kasabay ng paghampas ng hangin sa balat ko.

Ray of sunshine kiss the sand, seashore flame as if it's going to reach me while walking. The range of the vast field eternally gave me a reason to look up on these. Para akong patay na muling binuhay dahil sa kakaibang naramdaman ko.

Lumalalim na ang hapon, ganon pa rin ang ginagawa ng mga tao dito. Hawak ang kanilang sandata, ang talas ng paningin kahit pa na wala ng ilaw na nagmumula sa araw at ang tanging gabay nila ay ang kanilang pakiramdam, nagagawa pa rin nilang malaman kung saan tatama ang hawak na armas ng kalaban.

Inilibot ko pa ang paningin ko habang itinago ko na rin ang hawak na dagger upang hindi na ito makita pa ng kung sino.

I rush my feet to not exceed the night formed. Dumiretso na ako sa loob, hanggang ngayon ay hindi ko pa rin naisanay ang katawan ko sa ganito karangyang estado ng pamumuhay. Malaki, malawak, ang bawat disenyo ay talagang bagay sa kulay ng bawat dulo ng pasilyo. Maraming mga frame ngunit mas marami ang mga babasaging naka-ayos at naka-patong lamang sa mga lamesa, at kung saan-saan pa.

“Kalia is here!” Mauris yelled, why many trig to be alert as they come to serve me. Hinayaan ko silang magtipon sa gilid ko at hindi nagdalawang isip na daanan ang mga 'to, ngunit ganon na lang ang pagtigil ko matapos mapansin ang ibang mga kababaihang natutuwa.

“Share to me what you're talking,” tamad na usal ko at marahan pang napatingin sa talampakan nitong tinatakpan ng suot na leather na sapatos.

“Ah.... 'Yong asawa—” someone's hand fused to cover her mouth and did not let the girl go until they change their place.

Kumunot ang noo at pinagsalubong ang mga 'yon dahil sa putol na kaninang sinasabi ng babae. My brow creased, my eyes roll around but my arms enfold as I look after them with integrity I can shoo them with one flick of my finger.

“Empress did cooked for you, your favorite adobo with potato and patatas were there now and I'm sure you're hungry because of the activities Empress's imposed upon you.” diretso, walang tila at bakas sa mukha nito ang isang pilit na ngiti.

“I didn't ask about the food matter, I know that course if oblige for you to served.” I seriously utter while my eyes laid on the lady behind which is now silent.

“Maaari, ngunit iyon ang batid ng nakakataas na maiparating sa inyo. Halina at kumain na muna kayo bago bumalik sa inyong nakahandan ng silid,” binaybay namin ang daan ng hindi pa rin nagsasalita.

I must say they actually following what their administration told them. Declaring something that is not even included to this circle should be abandoned behind and let the humidity adapt it.

Umupo ako ng hindi na hinaharap ang mga babaeng nasa likuran habang ang ilan ay lumapit upang pagsilbihan kami. Inabot nila ang platong may kanin sa akin at sila pa mismo ang naglapag ng maiinom.

Hanay-hanay akong ngumunguya habang napapaikot na lang bigla ang mga mata ko sa kung saan-saang sulok. Napang-abot pa ang tingin ko at ng tingin ng lalaking una kong nakita at sinamahan patungo dito.

I leered on him and look after my food. Lumapit ito at umupo na hindi rin malapit kay Mauris dahil may isa pang upuan ang blanko, mukhang sinadiya.

Pagkatapos naming pagsaluhan ng hindi umiimik, tumayo na ako upang maligo ngunit sa isang bahahi pa ng silid ay napansin ko ang mga matang sa tingin ko ay nakapako sa akin..... kanina pa.

Minubuti kong huwag na itong pansinin. Apprehension come and tensely become rich to my self, I'm suffocating that me cannot see the gist purports why that pair of eye needs to nailed after me and my works.

Walang masama sa pagtingin, bukod sa paghanga at interes ay maaaring may ibang pakay ang kung sino man ang taong nasa kabila niyon. Hindi ako natutuwa, kapag nalaman ko lang na hindi maganda ang bungad nito sa 'kin—walang bukas ang magpapakita sa kaniya.

Pumasok ako at hindi na muling itinuon ang pansin sa kakaibang presensiyang iyon. I gush from uncovering my body. It halted from my skin as I felt the breeze of air touches my skin. I hugged my arms in opposite as I step in the threshold of the bathroom and switch the shower on.

Every water that caress down to my skin, I feel him, I fell his presence here touching and making a delirious mark every part of me he see.

Hindi kaagad ako nakalabas at nagbabad pa sa tub. This should be stop, I have to control my mind but I'm worried. Hindi ako marunong sa pagpigil ng kung anong sinasabi ng pakiramdam ko. Ngayon pa lang nag-aalala na'ko para sa sarili ko, dahil ang inaalala ko ay 'yong mga taong hindi ko pa nasilayan bago ako makarating dito.

I grasp to the crater of this tub after hearing a sound ruin my paradise. I shook my head and make a little hunger sound before I stand up and grab the robe hanged over there.

Mabilis kong pinatuyo ang buhok ko bago tuluyang humakbang papalabas. My eyes locked at the door that is continue on giving me a fresh occult. It render a further creased to my system. I enfold that matter and twist the knob as I pull it off.

Nakahawak pa'ko sa seradura habang pinagbuksan ang kung sino. Hinintay ko ang paglabas nito ngunit ilang segundo pa ang dumaan wala akong nakita, walang bakas, ni anino ay hindi dumaan sa mga mata ko.

Taka akong tumingin sa labas ngunit wala. Inilabas ko na ang kalahating katawan ko habang nakalaylay ang mga braso ko.

“Kalia,” rinig kong wika ng lalaking may maskara pa rin hanggang ngayon. Itinaas nito ang kaliwang braso nito at sunod ring winagayway. I can feel his smile, it welcomes my soul here.

Nginitian ko ito at ganun din ang ginawang pagbati. From the guy beside him walking, his eyeballs come down to my appearance—eyebrows got crushed as he smirk.

“Cool,” sambit nito.

Hindi ko na ito pinansin at tinanguan na lang. As they passed by, I grab the tie and strictly pull it over. Muli pa akong bumaling at sinilip ang labas bago ko napag-desisyonang pumsok at isara ang pinto.

My feet froze, my heart beats so fast as it symbolized tachycardia. I'm in stifle condition, his eye darted on me. It never changes, it dim as his feet powerfully step forward. His hand was been belong in his pocket, he locked our gazed, he did not claim I'm only wearing bath robe. Nothing inside but fresh naked.

I confer my stare down to his muscular torso, his biceps made me gulp more. My throat stop from roaring, it's like something intended to closed the passage from my throat. Napaatras pa ako ng nasa harapan ko na ito, hindi pa rin niya inaalis ang kamay nitong nakapa-loob sa bulsa nito. Hanggang sa mapadako ang tingin ko sa mukha nito.

It flap from his side, I tried to avoid his perfume moise. Every beat snoring out from my chest, it's my cue to feel the another infidelity. Para akong napako matapos ako nitong saluhin gamit ang mga braso niya.

“I never thought you'll leaving me,” his voice croaked, I can feel his longingness, his lone self that I did not think of. Para akong naiilang sa lapit ng mukha niya.

Beating for him makes it cry into grief. I embrace a minute to figure his aspects, his parts never failed to pour an adenoidal coat.

You're here.

Napahawak ako sa dibdib nito nang mas ilapit pa nito ang sarili sa 'kin. His chest making a loud noise, his beat loudly possessed me for every beads runs down from my pores when he retrieve his hand to interlocked it with mine.

“Uh...” hindi agad ako nakasagot ng ilapat nito ng ilang sandali ang labi nito.

His palm cover my cheek, his other hand comes on my back to catch as he did not let me bother about his kisses. It's alluring me, I'm seduced but also weal to stand it when his kisses becoming gently and making me feel his longingness.

His teeth bite my lower lip, entreat for his entrance. I gasp after he control it by biting and licking its crater. I felt the wall, my back did not fight against the wall instead I roll my arms around and seek for his kisses.