Waves of the Cold Breeze

chapter 5

*****

“You still have your class later?” I shook my head and face him “What do you need?” deretsahan kong tanong kay Jake at siya naman itong kumamot na lamang ng kumaot sa batok niya at iniiwasan ang aking tingin. “Samahan mo ako mag audition,” sa tuwing magtatagalog siya hindi ko mapigilan ang mapangiti dahil sa accent niya.

“Seryoso?” hindi ko makapaniwalang tanong sa kanya “Umuwi ka lang ba ng korea dahil gusto mo mag-audition at hindi dahil saakin?” napasinghal ako ng tumango siya kaya agad ko naman inihampas ang bag ko sa kanya.

“Ouch Soo-soo!!”

“Aish!” hiyaw ko dito ng isigaw niya ang nickname ko. Hindi ko siya tinantanan at pinagsisipa ang kanyang binti hanggang sa makaabot na kami sa department ng Engineering “I go home because of you but I also want to pursue my dream..” he explained.

“Okey sasamahan kita, don’t you ever forget me when you got in..”

We did pinky promise when someone push me. Na-out of balance ako and I fell on the floor.

Tiningnan ko ng masama kung sino ang tumulak at nakita ko doon ang grupo ng mga lalaki at ang kanilang amo na asbok sa lamig kung makatingin.

“Brad, what’s your problem!” inis na singhal ni Jake at kinapitan sa kuwelyo si SH. Agad akong lumapit sa dalawa para paghiwalayin ng matigil na ang alitan “Jake!” banta ko dito pero hindi niya ako pinansin bagkus ay mas lalo pa niyang hinigpitan ang kapit sa kuwelyo.

“This is department of Engineering not Architecture, Miss. Can you let me go?” may kumalabog sa aking dibdib ng nag-ismid si Mr. Ice boy.

“Jake tama na, tama siya bawal ang ibang students sa department na ito, mauna na ako..” paalam ko sa kanya.

Bago pa ako makaalis ay yinakap muna ako ni Jake and I don’t give a damn for that cause I know we are just friend and nothing more.

“Stop getting into trouble Jake!” paalala ko pa dito bago tuluyang umalis. I know him hindi niya basta basta pinapalampas ang mga taong bumabangga sa akin miski sa kanya.

Hindi lang basta sapak an gagawin niya baka nga gumait pa siya ng bola ng soccer ball para ipa-goal iyon sa mukha nung kung sino man ang bumangga sa kanya.

He’s intelligent and a good boy but sometimes can be a playful and trouble-maker guy. He is trustworthy like a god, he is soft like a pillow he’s been a good friend to me since then.

NAUPO ako sa unahang bahagi ng room at inihanda ang aking mga notes, I’m not good academically but I’m trying my best to be a dual girl just like Jake my friend.

“Miss Lim!” napakunot ang noo ko ng tawagin ako ng prof ng pasigaw “Yes, Mr. Choi?” magalang na sagot ko at nginitian siya kahit ang loob ko ay gustong-gusto ko na rin siyang sigawan.

“Come to my office, 8:00 pm asap, after your practice.” Pagkasabi niyang iyon ay umalis na siya at hindi nagturo.

May sira ata si Sir sinigaw ba naman ang epilyido ko gayong pinapapunta lang naman ako sa office for god sake kinabahan ako akala ko kung ano na namang nagawa ko at pati mga kaklase ko ay nakatingin na saakin ngayon dahil pati sila naguguluhan sa inaasta ni Sir.

Hindi ko na lang pinansin ang mga matang nakatingin bagkus ay ini-ubob ko ang aking ulo para sana matulog ng may kumukulbit sa aking likod. “Yes?” I don’t want to be rude.

“Mapunta ka talaga sa office ni Sir ng gabi?” nagtaka ako sa sinabi niya.

What’s wrong with that? I’m used to it, since my last practice will end at 9:00 pm and when the teacher asked me to pay visit on their office since they are asking for favour and sometimes they are asking if I’m doing great it my practice and in my academic.

“Gusto mo samahan kita?” umupo sya sa tabi ko at seryoso akong tiningnan at inaantay ang aking sagot “Sure ka? Baka gabihin ako mapagalitan ka ng parents mo.

“I’m just worried at you, tyaka malapit lang naman ang aming bahay sa University..”

“Bakit ka naman mag-aalala saakin?” hindi ko alam bakit bigla nalang niya ako pinansin kasi dati wala talagang kumakausap saakin kundi si Cha lang at hindi ko sya maunawaan kanina pa, una bakit siya mag-aalala, pangalawa bakit niya ako tinanong kung kailagan ko pa ng kasama.

“Nevermind, I know it’s weird, ” pagkasabi niyang iyon ay bumalik siya sa kanyang tayo.

Sinundan ko siya ng tingin at para bang nabigo siyang umupo sa kanyang umuan. Kumuha ako ng lakas ng loob para kausapin din siya. I’m not good at talking people because I’m introvert. I have less friends and I don’t talk too much.

Pasimple akong naupo sa tabi niya at pati ang mga kasamahan namin ay tinitingnan ako na nagtataka. Nagtaka ako ng sinundan din nila ako at pinalibutan nila kami “Our ice princess is talking to weird Margareth?”

Kinagat ko ang aking labi ng marinig ko ang hikbi ni Margareth sa aking tabi. Ayaw ko sa lahat ang may nabubully lalo na kung ang dahilan ay ang paglapit ko sa kanila “Can you stop, Casey?” pakiusap ko dito at binigyan siya ng blanking mukha.

“Sorry, but are you really going to Mr. Choi’s office?”

“Sorry we heard what you are talking with Margareth..” paumanhin nila.

Tumango na lang ako sa kanila at binigyan ng panyo si Margareth “Wag ka na lang pumunta Eunsoo.” Pakiusap saakin ni Margareth at pinisil ang aking kamay “Bakit, ano bang problema? Hindi ko kayo maunawaan,” pag amin ko sa kanila.

“Alam mo kasi may napapabalita na marami ang namamatay na istudyante dahil daw may nagpaparamdam pagsapit ng 9:00 sa office nila Mr. Choi sa abandon room doon nakikita ang mga istudyante..”

Nangilabot ako sa sinabi ni Casey. Hindi ganon ako kumbisido pero nakaramdam ako ng kaunting takot dahil sa tuwing gabi and last practice namin ay may narinig akong irit ng babae sa fourth floor kung saan andoon ang office nila Mr. Choi.

Tiningnan ko si Margareth na hanggang ngayon ay tulala pa rin “Wala namang ganon, laging 9:00 na natatapos ang practice wala naman akong nakikita at naririnig..” pagpapagaan ko sa kanila at pinisil ko rin ang kamay ni Margareth gay ang ginawa niya kanina para mapakalma.

“Ikaw rin, hindi pa ba kayo sasabay saamin? Lunch na..”

“Hmm sabay na kami sainyo ni Marga, salamat for giving me information and for approaching me..”

“No worries, we’re looking for you to be one of us.. ang layo mo kasi parang di ka naman mareach dahil hindi ka naman nasama sa amin at ang tahimik mo masyado, ngayon ka lang dumaldal..”

Sumang-ayon ako sa kanila at sumabay sa paglabas..

*****