“ตอนนี้ผมสบายดีมาก ๆ เลยครับแม่”
มาร์คัสเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนที่เขาจะเหลือบมองหญิงสาวข้างกายที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าหวานเอนซบพิงไหล่กว้างอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะใช้มือหนายื่นไปสะกิดปลุกเธออีกครั้ง
“จัสมิน.. ตื่นได้แล้ว.. ถึงแล้ว”
หญิงสาวข้างกายขยับตัวเล็กน้อย พร้อมกับเปลือกตาที่ค่อย ๆ เปิดขึ้น เธอมองหน้าเขาด้วยความมึนงง ก่อนจะเหลือบมองออกไปด้านนอก
“ถึงแล้วเหรอ”
“ถึงแล้ว”
หลังจากพูดจบ จัสมินได้พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมทั้งร่างบางที่ยืดตัวเต็มความสูง ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเท้าลงลงจากรถ สายลมยามเช้าตรู่พัดผ่านใบหน้าหวานแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร ก็เห็นว่ามาร์คัสนั้นทำท่าจะเดินเข้าไปในตรอกนั้น
“เดี๋ยวค่ะ! นั่นเฮียจะไปไหนคะ” สองเท้าของเขาชะงักนิ่งก่อนจะหันมามองเธอพร้อมกับท่าทางขมวดคิ้วสงสัย
“ก็ไปส่งหนูไง” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สีหน้าแสดงออกให้เห็นว่าเขามีคำถามมา
