“แล้วเฮียล่ะ.. เมื่อกี้เจอฟีนิกซ์กับอาเฟิ่งด้านนอก เฮียมาไทยตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกกูเลย”
สิ้นสุดคำถามนั้นชินกับนีน่าก็พร้อมใจกันมองขึ้นไปด้านบน ทำให้สายตาคมของการันต์เองก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบขึ้นไปมองชั้นสองด้วย
“เฮียนอนแล้วเหรอ.. นี่ยังไม่ถึงเที่ยงคืนเลยนะ ขึ้นไปเรียกหน่อยดีกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยเยอะแยะเลย”
ชายหนุ่มพูดจบได้ขยับเท้าเตรียมจะเดินไปขึ้นบันได แต่กลับเป็นชินที่รีบกระโจนมาคว้าแขนเขาเอาไว้ด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก
“ไม่ต้อง!! คือ.. เดี๋ยวเฮียก็ลงมาเองแหละ มึงนั่งรอก่อน”
และเพราะคำพูดรวมถึงท่าทางของชินนั้นดูผิดปกติจากนิสัยของเขาเป็นอย่างมาก ทำให้การันต์รู้สึกไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างเสียไม่ได้
“มีอะไรหรือเปล่า.. เฮียเป็นอะไร.. แล้วทำไมกูถึงจะขึ้นไปหาเฮียไม่ได้ มึงกำลังปิดบังอะไรกูอยู่หรือเปล่าไอ้ชิน”
คำถามของเขาแม้จะดูเป็นการถามแบบ
