“ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ หืม.. หรือไม่รีบแล้ว”
เสียงทุ้มต่ำที่คลอด้วยรอยยิ้มหยอกเย้าทำให้หญิงสาวหันขวับไปมองหน้าเขา ก็เห็นว่ามาร์คัสนั้นเดินไปยืนรอเธอที่หน้าประตูบ้านเป็นที่เรียบร้อย
“รีบสิคะ รีบมากด้วย!”
มาร์คัสเหลือบมองเธอก่อนจะหัวเราะในลำคอราวกับได้ดูเรื่องตลก
“ถ้ารีบก็ไปขึ้นรถสิ”
น้ำเสียงนั้นแม้จะฟังดูไม่เร่งเร้า แต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้จัสมินเผลอขยับตัวตามคำสั่งของเขาโดยอัตโนมัติ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาออกไปยังลานหน้าบ้าน ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่รถตู้คันแพงสีดำเงาวับนั่นแล่นมาจอดพอดี
ก่อนที่จะเป็นฟีนิกซ์ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกล พอเห็นว่าทั้งสองเดินออกมาจากในบ้าน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสี
“เฮีย”
ฟีนิกซ์พูดเพียงแค่นั้นก่อนจะหันไปเปิดประตูรถให้อย่างว่าง่าย โดยที่ทั้งสองนั้นก้าวขึ้นไปแต่โดยดี ก่อนที่เครื่องยนต์จะเริ่มคำรามเบา ๆ อีกครั้ง รถตู้คันใหญ่ก็เริ่มเคลื
