ในคืนหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีตำรวจบุกเข้ามากวาดล้างในย่านนั้น เสียงไซเรนจากรถตำรวจดังระงมพร้อมเสียงปืนที่รัวยิงกันจนดังลั่นโกดัง
“ไอ้หนู! หนีไป อย่าให้ถูกจับได้!”
เสียงของเฉินฮั่วดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับที่เขากระชากมือมาร์คไปทางด้านหลังโกดัง ก่อนจะเปิดทางรอดเล็ก ๆ ที่อยู่หลังโกดังออกแล้วโยนเด็กน้อยออกไปทางนั้น มาร์คหันกลับไปมองผู้ที่มีพระคุณให้ข้าวให้น้ำ ก็เห็นว่าผู้ชายที่ใคร ๆ ต่างเกรงกลัวคนนั้นยกยิ้มจาง ๆ ให้กับเขา
“มีชีวิตให้ดี ลาก่อน”
เขาพูดออกมาแบบนั้นก่อนที่จะดึงแผ่นเหล็กปิดทางรอดเล็ก ๆ นั้นลง จนพื้นที่รอบตัวนั้นมืดสนิท
“ขอบคุณที่ดูแลครับ”
แม้ว่าจะเข้าใจดีว่าต่อจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น แต่สุดท้ายสมองของมาร์คก็สั่งให้สองเท้านั้นวิ่งหนีจากที่นี่ให้ไกลที่สุด หากเขาวิ่งให้เร็วอย่างสุดชีวิตเขาก็จะมีชีวิตรอด ในตอนนั้นเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตำรวจเหล่านั้นต้องมาทำลายที่ทำมาหากินของเขา แต่สุดท้าย
