“เฮียมาร์ค หนูง่วงนอนปล่อยหนูให้นอนเถอะค่ะ”
สิ้นสุดคำพูดนั้นก็ทำให้มาร์คัสชะงักไปชั่วขณะ น้ำเสียงของเธอดูเหนื่อยล้าพร้อมกับท่าทางที่ไร้การขัดขืนทำให้เขารู้สึกไม่ดีเล็กน้อย ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าของเธออีกครั้งหนึ่ง แววตาที่แข็งกร้าวราวกับอยากเอาชนะเมื่อครู่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่มือใหญ่จะค่อย ๆ คลายวงแขนออกจากร่างเธอ
‘จะรีบร้อนทำให้เธอหวาดกลัวไม่ได้’
“งั้นหนูก็นอนเถอะ นอนตรงนั้นจะไม่ค่อยสบายกายหูหันมาซบไหล่เฮียดีกว่านะ”
จัสมินช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของเขาเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวเองให้ถอยห่างจากเขานิดหน่อย ก่อนจะยืดตัวนั่งเต็มความสูง
“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ”
รถตู้เคลื่อนไปอย่างช้า ๆ บนถนนที่เริ่มมีแสงอ่อนของยามเช้าสาดเข้ามาทางกระจก ม่านบังแดดบางที่ห้อยอยู่ริมหน้าต่างไหวเบา ๆ ตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศกับเสียงหายใจของคนที่อาศัยอยู่บนรถคันนั้น
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ แต่หลั
