“ทำไมยังไม่ออกรถ รอให้กูจุดธูปเชิญรึไง”
แต่เพราะว่าทั้งสี่คนนั่งอยู่ในรถมานานพอสมควร แต่รถคันนี้กลับไม่แม้แต่จะขยับไปไหน ทำให้เขาเริ่มจะรู้สึกหงุดหงิด
“เอ่อ.. เฮียจะให้ผมไปส่งเธอที่บ้านเด็กกำพร้าหรือให้ไปที่โรงแรมดีครับ”
มาร์คัสเงยหน้าขึ้นจากใบหน้าหญิงสาว ก่อนจะจ้องมองเฟิ่งเล็กน้อยคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ
“สภาพแบบนี้ถ้าไปบ้าน.. เด็ก ๆ ที่นั่นอาจจะตกใจได้ ไปบ้านป๊าก็แล้วกัน”
คำตอบของเขาทำให้ฟีนิกซ์กับเฟิ่งถึงกับต้องหันมองหน้ากัน เพราะแม้แต่คาร่าคนที่เป็นว่าที่ภรรยาของผู้เป็นเจ้านาย ก็ยังไม่เคยที่จะไปบ้านของคุณท่านเดวิดเลยสักครั้ง
“ครับเฮีย”
แต่ถึงอย่างนั้นสุดท้ายเฟิ่งก็ทำได้แค่รับคำ ก่อนจะสตาร์ตรถแล้วเคลื่อนออกไปจากย่านโคมแดงนี่
“จะให้ผมโทรบอกที่บ้านก่อนดีไหมครับ”
ฟีนิกซ์ที่นั่งอยู่นานเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายเสียงเบา ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังวุ่นวายกับใบหน้าหญิงสาวนั้นต้องเงยขึ้นมามองลูกน้องเล
