ตอนที่ 40 สคาเล็ท
“กูถามว่ามีอะไรอีก! ห๊ะ!”
มาร์คัสตะคอกเสียงออกมาจนดังลั่นห้องมืด ก่อนที่เขาจะตามเข้าไปกระทืบซ้ำอยู่หลายครั้งจนเลือดของชายคนนั้นสาดกระเซ็นไปทั่ว ผนังปูนสีดำทะมึนสะท้อนเสียงโครมครามรัว ๆ จนคนในห้องนั้นที่ยืนดูอยู่ยังไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
ชายที่นอนกองกับพื้นเป็นผักต้มนั้นกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ก่อนที่มันจะร้องเสียงขาดห้วงอย่างน่าสมเพช
“บอกแล้ว! กูบอกแล้ว! กูได้ยินลูกน้องของมัน.. เรียกชื่อ.. เรียกว่า.. หลี่เจิ้น!”
ทันทีที่ชื่อของคนที่เป็นเบาะแสเดียวถูกเอ่ยออกมา สายตาของมาร์คัสนั้นดูลุกวาวจนร้อนเป็นไฟ ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบวาวโรจน์ ก่อนที่มือหนานั้นจะกำแน่นจนเส้นเลือดปูด
“หลี่เจิ้น.. ไอ้เฟิ่ง!”
เพียงแค่เขาเอ่ยชื่อเรียกนั้น ลูกน้องคนสนิทอย่างเฟิ่งก็เข้าใจทันทีว่าเจ้านายต้องการอะไร เขาพยักหน้ารับคำสั้น ๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปอย่างไม่รอช้า ก่อนที่เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้น
