“เฮียมาร์ค!! จำได้แล้ว ๆ เฮียมาร์ค.. จัสมินจำได้แล้ว..”
ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น ก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับฉีกยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปีติ ก่อนที่เขาจะก้มลงไปใช้ริมฝีปากจรดหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง
“ดีมาก! ต่อไปนี้ให้เรียกแบบนี้ทุกครั้งที่เจอนะคะ ส่วนตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาเถอะ เดี๋ยวเฮียจะไปส่งที่บ้าน”
ทันทีที่เธอได้ยินว่าจะถูกส่งกลับบ้าน ดวงตากลมก็เริ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง แล้วถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า
“แล้ว.. ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”
มาร์คัสเหลือบตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะเดินลงมายืนข้างเตียงเต็มความสูง เขาค่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วบรรจงติดกระดุมที่เสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ด พร้อมทั้งส่งสายตากรุ้มกริ่มอย่างเย้ายวนไปให้ ก็เห็นว่าเป็นจัสมินที่รีบเบือนหน้าหนีไปทั้งอย่างนั้น
“หึหึ.. ที่นี่บ้านป๊า”
หญิงสาวที่ได้ยินก็รีบหันขวับไปจ้องเขาพร้อมทั้งเบิกตากว้าง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ด้วยคว
