THE BOSS SECRET

THE BOSS SECRET

chapter one

Chapter One

‎

‎Andito ako ngayon sa garden nililibot ang buong mansion, may nakita akong upuan kaya umupo muna ako doon, iniisip ko kung paano ako makakaalis dito dahil sigurado akong hinahanap na ako ni betty ngayon, wala pa naman yung cellphone ko. musta na kaya si betty ngayon tanong ko sa aking isip. alalang-alala na ako sa kaniya dahil mag-isa lang siya sa bahay.

‎may naririnig akong mga yapak sa aking likuran, pag lingon ko ay si liam iyon "come here, follow me" malumanay na sabi niya sa akin at sumunod na lang ako

‎tumalikod ako sa aking nakita na hubo't hubad na babae na umiiyak at nag mamakaawa "kaisha umikot ka, manood ka" sabi niya sa akin sinunod ko pero pumikit ako "open your eyes kaisha!!" sigaw niya sa akin at 'dun ko nakita yung babaeng duguan, kitang kita ko kung paano niya pinatay yung babae, kung paano niya pinag sa-saksak ng kutsilyo halos bumalintad ang sikmura ko sa aking nakita tinakpan ko ang bunganga ko para pigilan at hindi masuka pero hindi kona kinaya kaya sumuka ako halos manghina na ako kakasuka, "are you okay" tanong niya sa akin, talagang may lakas pa siyang tanungin ako kung ok lang ako, satingin ba niya ok lang sa akin ang ginawa niya? napaka sama niyang tao, walang awa, wala siyang puso, demonyo ka liam!!

‎

‎Nanginginig pa rin mga kamay ko habang pinupunasan ko yung bibig ko sa laylayan ng damit ko. Yung amoy ng dugo humalo sa amoy ng mga rosas sa garden. Ang sakit sa ilong.

‎

‎"Are you okay" ulit ni Liam, parang nagtatanong lang kung mainit ba ang kape.

‎Tinitigan ko siya. Walang kurap. Walang pagsisisi. Yung mukha niyang kalmado kanina habang nagwawalis siya ng dahon, yun din yung mukha niya ngayon habang may katawan sa sahig.

‎

‎"Demonyo ka" bulong ko. Mahina, pero narinig niya.

‎Ngumiti siya ng bahagya. "You said that already."

‎Hinawakan niya yung braso ko. Mahigpit, pero hindi nanakit. Parang natatakot siyang bumitaw. "Come. Hindi ka pwedeng manatili dito. Amoy na."

‎

‎Hinila niya ako palayo. Hindi ako lumaban. Sa totoo lang, wala akong lakas. Yung mga binti ko parang goma. Bawat hakbang namin palayo sa katawan, naririnig ko pa rin yung tunog sa ulo ko. Yung tunog ng kutsilyo.

‎

‎Dinala niya ako sa isang maliit na kwarto sa likod ng mansion. Walang bintana. Isang lumang sofa, isang planggana, at isang tuwalyang basa.

‎"Linisin mo sarili mo" sabi niya sabay abot ng tuwalya. "May damit ka sa cabinet. Huwag mong isuot yung nadudumihan."

‎

‎Tumalikod siya at isinara ang pinto. Pero hindi niya ni-lock. Narinig ko yung pag-upo niya sa labas, sa sahig, nakasandal.

‎

‎Umupo ako sa sofa at doon lang bumagsak lahat. Umiyak ako. Tahimik lang. Ayokong marinig niya.

‎Betty. Pangalan mo yung paulit-ulit kong sinasabi sa isip. Musta ka na? Nagluluto ka ba ngayon? Nag-aalala ka na ba?

‎Wala akong cellphone. Wala akong kahit ano. Pero may bintana sa itaas ng pinto. Maliit lang. Kasya siguro ulo ko.

‎

‎Pinunasan ko mukha ko at dahan-dahang lumapit sa cabinet. May mga damit doon. Lahat puti. Lahat parang bago. Pati underwear. Parang may naghanda talaga para sa akin.

‎Habang nagbibihis ako, napansin ko yung maliit na hiwa sa palad ko. Hindi ko alam kung kailan. Siguro nung tinakpan ko bibig ko kanina.

‎

‎Paglabas ko, nandoon pa rin si Liam. Nakatayo na. May dala siyang plato. Spaghetti.

‎"Kain ka" sabi niya, inilapag sa maliit na mesa. "Hindi ka makakatakas kung manghihina ka."

‎Tumingin ako sa pagkain, tapos sa kanya.

‎"Bakit?" tanong ko. "Bakit ako? Bakit mo ko dinala dito? Bakit mo ginawa yun sa babae?"

‎

‎Tumawa siya ng isang beses lang, maikli. "Hindi mo siya kilala. Magnanakaw siya. Pumasok dito kagabi."

‎Lumapit siya at inayos yung buhok ko na dumikit sa pisngi ko dahil sa pawis at suka. Ginawa niya yun na parang normal lang.

‎"Ikaw iba" dagdag niya. "Ikaw, pinili kita."

‎

‎Kinilabutan ako. "Hindi mo ko pinili. Kinuha mo ko."

‎"Hindi" mahinahon niyang sabi. "Nagkataon lang na nasa bus stop ka mag-isa alas dos ng madaling araw. Naghihintay kay Betty. Sabi mo pa sa kausap mo sa phone, malapit ka na."

‎

‎Napako ako. Paano niya narinig yun?

‎"Alam ko lahat, Kaisha" sabi niya. "At hindi kita sasaktan. Siya lang."

‎

‎Tumayo ako bigla. "Papalabasin mo ko."

‎"Hindi pa"

‎"Pag hindi mo ko pinalabas, hahanapin ako ni Betty. Pulis na yan."

‎Ngumiti ulit siya. Malungkot yung ngiti. "Hinahanap ka na nga niya ngayon. Pero hindi ka niya makikita dito."

‎

‎Lumapit siya sa pinto at binuksan. Sa labas, madilim na pala. Gabi na. Yung buong mansion tahimik. Masyadong tahimik.

‎"Matulog ka muna" sabi niya. "Bukas, ipapakita ko sayo yung buong bahay. Para masanay ka."

‎

‎Bago siya umalis, lumingon siya ulit.

‎"At Kaisha... salamat kasi hindi ka sumigaw kanina. I appreciate that."

‎

‎Isinara niya yung pinto. Hindi ni-lock. Pero paglingon ko sa bintana, may bakod. Mataas. May barbed wire.

‎

‎Umupo ako ulit. Kinuha ko yung plato pero hindi ko kinain. Isiniksik ko yung tinidor sa ilalim ng unan.

‎

‎Sa isip ko, isang plano lang: hintayin siyang matulog. Tapos susubukan kong tumakas. Para kay Betty

‎