นางร้ายอ้อนรัก

บทที่ 1 [2/2]

::

::

ไอหอมยืนอยู่หน้าห้องไอซียูด้วยอาการประหม่าระคนวิตกกังวล ทันทีที่รู้ว่าราคินทร์นอนอยู่ที่ห้องไอซียูเธอก็บอกกับป้ามีว่าต้องการมาหาเขา แม้ป้ามีจะนึกสงสัยว่าทำไมคุณหนูต้องการพบราคินทร์แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรนอกจากบอกคนรถให้เตรียมรถเพื่อเดินทางไปโรงพยาบาลรัฐบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง

ไอหอมมาถึงโรงพยาบาลตอนเกือบบ่ายโมง เธอยืนรอเวลาเยี่ยมตอนบ่ายโมงตรงเพราะมันคือช่วงเวลาที่ทางโรงพยาบาลอนุญาตให้ญาติเยี่ยมผู้ป่วยได้และเยี่ยมแต่ละครั้งจำกัดเวลาแค่สิบห้านาทีเท่านั้น

"เชิญญาติน้องราคินทร์ค่ะ"

พยาบาลเรียกญาติของราคินทร์ให้เข้ามาภายในห้องไอซียู ซึ่งคนที่เข้าไปเยี่ยมเขาก็มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นคือไอหอมและป้ามี

ไอหอมกวาดตามองรอบห้องไอซียูก็เห็นคนป่วยอาการหนักมากมายนอนเรียงราย หนึ่งในนั้นคือราคินทร์ที่ยังนอนไม่ได้สติ

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นสภาพของเขาแล้วเธอถึงกับยกมือขึ้นปิดปากไม่คิดว่าอาการของราคินทร์จะหนักหนาถึงเพียงนี้

ตามร่างกายผอมแห้งของเขาเต็มไปด้วยสายระโยงระยางทั้งยังใส่หน้ากากช่วยหายใจเพราะไม่สามารถหายใจเองได้ ขาข้างหนึ่งที่หักถูกดามด้วยเฝือกเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังแขนหักและดูเหมือนว่าเขาน่าจะเพิ่งผ่านการผ่าตัดสมองมา

ความสงสัยของไอหอมกระจ่างแจ้งเมื่อหมอที่เป็นเจ้าของคนไข้มาตรวจดูอาการของราคินทร์พอดีและไอหอมก็สอบถามอาการเบื้องต้นของราคินทร์ก่อนจะได้คำตอบว่าก่อนหน้านี้ราคินทร์มีเลือดคลั่งในสมองเพราะได้รับกระแทกอย่างรุนแรงและเขาต้องผ่าตัดด่วน ซึ่งคนที่อนุญาตผ่าตัดก็คือปู่ของเธอเอง

"อาการข้างเคียงของการผ่าตัดนั้นมีหลายอย่างแต่ต้องรอดูอาการต่อไปครับ ซึ่งตอนนี้อยู่ในช่วงเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดและถ้าหากวันนี้อาการคงที่หมอจะย้ายเขาให้ออกจากห้องไอซียูภายในวันพรุ่งนี้"

ไอหอมที่ได้รับฟังอาการเบื้องต้นของราคินทร์จากหมอแล้วถึงกับนิ่งอึ้งไปหลายนาที เธอไม่คิดเลยว่าการกระทำนึกสนุกของไอหอมคนเดิมจะทำให้ราคินทร์อาการหนักสาหัสเช่นนี้เพราะในนิยายไม่ได้ระบุถึงอาการเจ็บป่วยของเขาอย่างชัดเจน เพียงแต่ลงรายละเอียดว่าราคินทร์เคยถูกกลั่นแกล้งจนบาดเจ็บสาหัสปางตายจากน้องสาวต่างแม่เท่านั้นและนั่นก็เป็นจุดแตกหักที่ทำให้ราคินทร์เกลียดน้องสาวต่างแม่เข้าไส้

เห็นสภาพของราคินทร์แล้วก็ไม่ได้นึกแปลกใจหากเขาจะเกลียดน้องสาวตัวเองเช่นนี้

ในใจไอหอมบังเกิดความรู้สึกสงสารเขาจับใจ ในขณะเดียวกันก็นึกโกรธไอหอมคนเดิมที่ทำอะไรลงไปไม่คิด

ไอหอมเดินเข้าไปใกล้คนป่วยที่ยังนอนไม่ได้สติ สองมือเล็กๆ ของเธอยื่นจับมือที่แสนเย็บเฉียบของราคินทร์ด้วยมือสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำที่มองใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดของเขานั้นอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมาย

ส่วนหนึ่งที่เธออ่านนิยายเรื่องนี้ไม่จบนั่นเป็นเพราะสงสารตัวร้ายเบอร์หนึ่งมากเกินไป ชีวิตของเขาที่ผ่านไปแต่ละวันนั้นมันไม่ง่ายเลยจริงๆ ไม่รู้ว่านักเขียนเกลียดชังอะไรตัวละครราคินทร์หรือเปล่าถึงได้ทำให้เขาเจอแต่เรื่องเจ็บช้ำซ้ำๆ ซากๆ จนกระทั่งสร้างเด็กคนหนึ่งให้เติบโตด้วยความคั่งแค้นที่มีต่อคนในครอบครัว

ไอหอมกำลังครุ่นคิดว่าต่อจากนี้เธอจะช่วยตัวละครคนนี้ให้เจ็บปวดน้อยที่สุดได้อย่างไรบ้างโดยที่เธอเองก็ต้องหาทางเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของเขาเช่นกัน

อาการปวดหัวจากอาการป่วยที่ยังไม่หายดีแล่นพล่านไปทั้งหัวจนเกิดอาการหน้ามืด ป้ามีที่เห็นคุณหนูของเธออาการดูไม่ดีก็รีบเข้ามาประคองหวังจะพาตัวออกไป แต่ไอหอมก็ห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน ก่อนจะหันกลับมาหาราคินทร์ที่ยังนอนไม่กระดิกอีกครั้ง

เธอรู้ว่าต่อให้พูดอะไรไปในตอนนี้เขาก็คงไม่ได้ยิน แต่เธอก็เลือกที่จะพูดในสิ่งที่ตั้งใจจะทำต่อจากนี้ออกมาอยู่ดี

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่หอมคนเดิมเคยทำไม่ดีต่อพี่ หอมคนนี้จะขอชดใช้เวลานับจากนี้เพื่อพี่คนเดียว..."

ใช่แล้ว...นับจากนี้ไปเธอจะเปลี่ยนตอนจบของนิยายเรื่องนี้ด้วยตัวเอง...

==========

#โบกธงให้กำลังใจยัยหนู บีบมือยัยหนูให้สู้ไปด้วยกัน