นางร้ายอ้อนรัก

บทที่ 2 [2/2]

::

::

คิดหรือว่าคำไล่จากราคินทร์ส่งผลต่อไอหอมในตอนนี้…

คำตอบคือ…ไม่

คำไล่ของเขาไม่ส่งผลอะไรต่อไอหอมทั้งนั้นเพราะถ้าหากส่งผลจริงเธอคงไม่โผล่หน้ามาหาเขาตั้งแต่แปดโมงเช้าของวันเช่นนี้

"พี่คินทร์! ห้องพิเศษนอนหลับดีไหมคะ!"

ไอหอมเปิดประตูทักทายราคินทร์ด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในสายตาคนป่วยเช่นเขาที่เพิ่งจะเห็นเธอยิ้มเช่นนี้เป็นครั้งแรก

เมื่อวานก่อนกลับบ้านเธอให้ป้ามีช่วยจัดการเรื่องห้องพักพิเศษของราคินทร์และเย็นนั้นเขาก็ได้เข้าพักที่ห้องพิเศษเลย

หากถามว่านอนหลับสบายดีไหม ราคินทร์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าห้องพักพิเศษนอนหลับดีกว่าห้องรวมจริงๆ เพราะไม่มีญาติๆ ของผู้ป่วยคนอื่นเดินผ่านไปผ่านมารบกวนเวลานอน

ตั้งแต่จำความได้ราคินทร์ไม่เคยนอนหลับสบายเท่านี้มาก่อนและเขาก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้ที่ได้นอนหลับสบายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรกเพราะตัวเองป่วยเกือบตายจากการกระทำของไอหอม

"มาทำไม? พูดไม่รู้เรื่องหรือไงว่าฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ"

นอกจากจะไม่ตอบคำถามของไอหอมแล้วนั้นเขายังย้อนถามกลับเสียงเรียบและสายตาที่มองเธอยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชังเช่นเดิม ทว่านอกจากไอหอมจะไม่สนใจสายตาเขาแล้วนั้นเธอยังมีหน้ามายิ้มกว้างให้เขาพร้อมกับพูดคุยเปลี่ยนเรื่องอย่างหน้าตาเฉย

"หอมกลัวว่ากับข้าวที่โรงพยาบาลจะไม่อร่อย ก็เลยเอากับข้าวที่บ้านมาฝากด้วยค่ะ"

ไอหอมยกกล่องทัพเพอร์แวร์ที่มีกับข้าวหลากหลายออกมาวางบนโต๊ะล้อเลื่อนก่อนจะลากมาตรงหน้าราคินทร์ที่มองมันด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาไม่นึกดีใจสักนิดในสิ่งที่ไอหอมกำลังทำ กลับกันมันเป็นความสงสัยเสียมากกว่าว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ หรือว่าที่กำลังทำอยู่คือการลบล้างความผิดในสิ่งที่เคยกระทำกับเขาอย่างนั้นหรือ?

ไม่จริง! เด็กคนนี้ร้ายกาจเกินกว่าจะสำนึกผิดในสิ่งที่ตัวเองทำ! ตอนนี้เธอก็กำลังกลั่นแกล้งเขาอยู่ต่างหาก!

"เอาออกไป ฉันไม่กิน!"

ราคินทร์เอ่ยเสียงเรียบ เขาเลือกที่จะไม่รับสิ่งใดจากไอหอมเพราะกลัวว่าเธอจะกลั่นแกล้งกัน แต่กลับเป็นไอหอมที่คะยั้นคะยอเขาให้กินอาหารที่เธอเอามา

"ลองกินหน่อยสิคะ หอมลองชิมดูแล้ว อาหารทุกอย่างอร่อยจริงๆ นะ"

ถาดอาหารของทางโรงพยาบาลที่ราคินทร์กำลังจะทานนั้นถูกดึงออกไปต่อหน้าต่อตาและการกระทำนั้นของไอหอมทำให้ราคินทร์ที่เกลียดเธออยู่แล้วเลือกที่จะไม่ไว้หน้าใดๆ เธอเช่นกัน

"ก็บอกว่าไม่กินยังไงล่ะ!"

สิ้นเสียงนั้นท่อนแขนผอมแห้งของราคินทร์ก็กวาดกล่องทัพเพอร์แวร์ที่อยู่ตรงหน้าออกจากโต๊ะจนมันหล่นพื้นแตกกระจาย

ไอหอมนิ่งอึ้งกับการกระทำของราคินทร์ แม้ในใจจะนึกขุ่นเคืองที่เขาปัดอาหารอร่อยๆ เช่นนี้จนกล่องแตกกระจายหกเละเทะแต่เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดออกมา กลับกันเธอแสดงสีหน้าเสียดายและเศร้าสลดออกมาให้เห็น

"พี่คินทร์...ทำอย่างนี้ก็อดกินของอร่อยสิคะ"

"..."

แปลก...

นั่นคือสิ่งแรกที่ราคินทร์คิดออกมา...

ปกติแล้วคนอย่างไอหอมจะต้องร้องโวยวายด่าทอและลงมือทุบตีเขาสิที่ทำอาหารของเธอเสียหาย แต่นี่นอกจากจะไม่ด่าและไม่ทุบไม่ตีเขาแล้ว เธอยังแสดงสีหน้าที่เขาไม่เคยเห็นออกมาอีก

คนอย่างไอหอมนั้นแม้จะเป็นเด็กเพียงแค่แปดขวบเท่านั้นแต่กลับมีนิสัยร้ายกาจผิดจากเด็กทั่วไป ด้วยความที่ถูกเลี้ยงอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือปู่ต่างก็เอาอกเอาใจเธอจนกลายเป็นเด็กนิสัยเสีย รวมถึงการแสดงออกของทุกคนในตระกูลวรเวชเสรีที่มีต่อเขาทำให้เธอจดจำและกลายเป็นคนที่ดูถูกเขามากที่สุดเพราะคิดว่ามันคือเรื่องปกติธรรมดา ทั้งที่มันคือสิ่งที่เธอไม่ควรทำมากที่สุด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาราคินทร์ไม่เคยคิดใส่ใจกับนิสัยเสียของไอหอมเลย แรกเริ่มเดิมทีเธอก็แค่ตำหนิและด่าเขาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น คล้ายกับเลียนแบบพฤติกรรมของคนในบ้าน แต่เมื่อหนึ่งปีก่อนความลับที่ไม่ควรแพร่งพรายในเรื่องของเขาก็ถึงหูของเธอ บวกกับเด็กวัยอย่างเธอถูกยุยงได้ง่ายจากลูกๆ ของอาสาวเพราะอย่างนั้นเธอจึงเริ่มกลั่นแกล้งเขาหนักมากเรื่อยๆ

ราคินทร์เคยคิดว่าจะไม่ถือสาหาความกับเด็กอย่างไอหอม แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลยว่าได้สะสมความเกลียดชังเอาไว้ในใจทีละนิดละน้อยจนมันพอกพูนในอก ไม่ใช่แค่เธอที่เขาเกลียดแต่เขาเกลียดทุกคนในบ้านหลังนี้ที่ทำกับเขาราวกับว่าเขาไม่ใช่คนทั้งที่เขาก็เป็นหนึ่งในครอบครัววรเวชเสรี เพียงแค่เขาเกิดจากสาวใช้ผู้ต่ำต้อยก็เท่านั้น...

"ไม่กินมื้อนี้ไม่เป็นไร เดี๋ยวตอนเที่ยงไอหอมจะเอามาให้ใหม่นะ"

เสียงของไอหอมดึงสติของราคินทร์ให้กลับมา เขาละสายตาจากดวงหน้าจิ้มลิ้มของเธอที่ตอนนี้ไม่ได้ทำหน้าเศร้าสลดแล้ว ในขณะที่ไอหอมนั้นคิดว่ามันเป็นความผิดของเธอเองที่ดันไปเซ้าซี้เขาจนเกิดความรำคาญและแสดงออกเช่นนี้กับเธอ

ไอหอมไม่ถือสาในสิ่งที่ราคินทร์ทำเพราะรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไรกับเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ท้อที่จะทำดีกับเขาหรอกนะ!

"คุณหนู! เกิดอะไรขึ้นคะ! ทำไมถึงได้เละเทะอย่างนี้!"

ป้ามีที่เพิ่งเข้ามาถึงห้องในภายหลังตกใจกับสภาพเละเทะของอาหารก่อนจะตวัดสายตามองราคินทร์ที่มองเธอกลับด้วยสายตาเรียบนิ่งอย่างไร้ความเกรงกลัว

"ไอ้คินทร์! แกเป็นคนทำใช่ไหม!"

ป้ามีที่ถือแก้วนมสดร้อนติดมือมากำลังจะพุ่งตัวไปหมายจะตีราคินทร์แต่ก็ถูกไอหอมห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน

"ไม่ใช่พี่คินทร์ทำนะคะป้ามี! เป็นหอมเองที่ไม่ระวังจนทำกล่องอาหารตกพื้นแตกค่ะ!"

"..."

อีกแล้ว...

ยัยเด็กนี่ทำเรื่องแปลกๆ อีกแล้ว...

ความจริงแล้วมันแปลกตั้งแต่สรรพนามที่เธอเรียกเขาว่า ‘พี่’ แล้วล่ะ เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยเรียกเขาว่าพี่เลยนอกจากคำว่า ‘ขี้ข้า’ หรือคำว่า ‘ชั้นต่ำ’ เท่านั้น แต่เมื่อวานกับวันนี้เธอกลับเรียกเขาว่าพี่เสียอย่างนั้น

การกระทำแปลกๆ ของไอหอมไม่ได้หมดเพียงเท่านี้เพราะตอนนี้เธอยังแก้ตัวแทนเขาอีกซึ่งมันทำให้เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนอย่างไอหอมจะต้องโกหกในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำเพื่อเขาด้วย

ยัยเด็กคนนี้กำลังคิดจะทำอะไร? หรือมันคือการกลั่นแกล้งในรูปแบบใหม่อย่างนั้นหรือ?

==========

#การแกล้งแบบใหม่แบบสับ แกล้งให้พี่รู้สึกเอ็นดูในภายภาคหน้าค่ะ