ราคินทร์ฟื้นในเช้าวันต่อมา คนแรกที่เขาพบเจอคือหัวทุยของไอหอมที่กำลังนอนซุกอกเขาภายในเตียงเดียวกันของทางโรงพยาบาลเอกชน
ความรู้สึกแรกที่พบเจอเธอคือรู้สึกโล่งใจไม่น้อยที่เธอไม่ได้เป็นอะไรอันตรายถึงชีวิตและดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรด้วยถึงได้มานอนซุกเขาเช่นนี้
"ฟื้นแล้วเหรอคะ? มีอาการอะไรหรือเปล่าคะ? ปวดหัวไหมคะ?"
ไอหอมรู้สึกตัวตื่นในตอนที่ราคินทร์ขยับตัว เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงงัวเงียสะลึมสะลือก่อนจะขยับตัวกำลังจะลุกขึ้นนั่งแต่ก็ถูกราคินทร์สวมกอดเอาไว้ให้ลงนอนอีกครั้ง
"ไม่มีอาการอะไรทั้งนั้น แค่แสบคอนิดหน่อย"
ไม่รู้เพราะสำลักน้ำหรืออะไรถึงทำให้เขาแสบคอเช่นนี้
"เดี๋ยวหอมรินน้ำให้ดีกว่าค่ะ"
ไอหอมขยับตัวออกจากราคินทร์ที่ครั้งนี้ยอมปล่อยเธอให้ช่วยรินน้ำให้เขาที่รับมาดื่มดับกระหายและในตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก
"แล้วพฤกษ์ล่ะ เป็นยังไงบ้าง?"
ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือตัวเองเป็นฝ่ายหลุด
