นางร้ายอ้อนรัก

บทที่ 3 [1/2]

ไอหอมกลับไปหลังจากที่แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดห้องพักเขาเรียบร้อยแล้ว ราคินทร์ที่อยู่คนเดียวภายในห้องน้ำถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอก เขามองเงาสะท้อนของตัวเองภายในกระจกแล้วก็ได้แต่นึกเย้ยหยันตัวเองอย่างน่าสมเพช

สภาพร่างกายที่ผอมแห้งกว่าเกณฑ์มาตรฐานนั้นช่างเป็นอะไรที่เขานึกขัดใจมาโดยตลอด ด้วยอาหารการกินที่ถูกจำกัดในแต่ละวันทำให้เขาไม่อาจมีร่างกายที่พัฒนามากไปกว่านี้ได้แล้วตราบใดที่อาหารที่ควรได้รับแต่ละมื้อยังไม่เพียงพอ มิหนำซ้ำตอนนี้ยังต้องมาเจ็บตัวเพราะเด็กร้ายกาจคนนั้นอีก ซึ่งมันสร้างความลำบากให้กับเขาไม่น้อย

ตอนนี้สิ่งที่เขาควรทำคือกลับไปหาแม่…เขาไม่รู้ว่าตอนนี้แม่ของเขานั้นเป็นเช่นไรหากรู้ว่าเขาหายตัวไปนานกว่าหนึ่งสัปดาห์เช่นนี้

หากไม่ติดที่ร่างกายเขาเป็นเช่นนี้เขาคงจะหนีออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้เขายังมีอาการปวดหัวอยู่เพราะผลกระทบจากการผ่าตัดสมอง หลายครั้งมักจะมีอาการวิงเวียนหน้ามืด ฉะนั้นทางที่ดีเขาควรรีบรักษาตัวเองให้ไวที่สุดเพื่อที่จะได้กลับไปหาแม่

อีกอย่าง…เขาจะมาเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด! อย่างไรก็ตายไม่ได้!

ราคินทร์กัดฟันแน่นข่มอาการปวดจี๊ดที่แล่นพล่านไปทั้งสมอง ภาพตรงหน้ามึนเบลอไปหมดจนเขาต้องเกาะราวพยุงตัวที่อยู่ข้างกายเอาไว้ รอนานนับนาทีเมื่ออาการดีขึ้นจึงใช้ไม้ค้ำยันช่วยพยุงตัวเองกลับมานอนบนเตียง พร้อมกันนั้นพยาบาลก็เอายามาให้เขากิน หลังจากที่กินยาไปแล้วเพียงไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราและหลับลึกอย่างไม่รู้ตัว…

::

::

ไอหอมกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยจิตใจห่อเหี่ยว ทั้งที่เธอรู้อยู่แล้วว่าการเข้าหาราคินทร์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอทำใจเอาไว้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริงเมื่อถูกเขาปฏิบัติตัวอย่างชิงชังเช่นนั้นมันก็ทำให้เธออดสะเทือนใจไม่ได้อยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้คิดย่อท้อที่จะเข้าหาเขาอยู่ดี

ไอหอมรู้ดีว่าตอนนี้ราคินทร์รู้สึกเช่นไรกับตัวร้ายคนนี้ เพียงแต่ที่เขาไม่รู้นั่นก็คือ…เธอไม่ใช่ไอหอมคนเดิมที่ตายจากไปแล้วแต่เป็นไอหอมจากโลกปัจจุบันที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้…

ไอหอมไม่แน่ใจว่าเธอจะทำให้เขาเลิกเกลียดตัวละครนี้ได้เมื่อไหร่ แต่ที่เธอรู้นั่นก็คือทุกอย่างต้องใช้เวลา…

วันนี้เกลียดชังก็ไม่เป็นไร…แต่สักวันหนึ่งเธอจะทำให้เขาเห็นว่าเธอเปลี่ยนไปแล้วและจริงใจต่อเขาจริงๆ

"คุณหนูคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ? คุณหนูบอกป้าได้นะ"

ป้ามีสังเกตเห็นว่าตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลคุณหนูของเธอก็มีอาการหงอยเหงาจนแลดูน่าสงสาร ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเพราะไม่เคยเห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้มาก่อน

ปกติแล้วคุณหนูไอหอมของเธอมักจะหาอะไรสนุกๆ เล่นไปวันๆ ซึ่งไอ้สนุกๆ ที่ว่านั่นก็คือการหาเรื่องกลั่นแกล้งราคินทร์ แต่หลายวันมานี้เธอก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติจากคุณหนูในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้

นับตั้งแต่ฟื้นจากอาการป่วยเพราะจมน้ำคุณหนูของเธอก็ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างไรอย่างนั้น แล้วไหนจะอาการหลงๆ ลืมๆ ก่อนหน้านี้ของคุณหนูอีก แต่ก็เข้าใจได้ว่าเพราะอาจจะยังตกใจกับเรื่องที่เกิด แต่ที่ทำให้เธอตกใจเห็นทีคงจะเป็นความต้องการของคุณหนูที่อยากจะไปเยี่ยมราคินทร์ถึงโรงพยาบาล

แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะคิดว่าคุณหนูเพียงอยากเห็นสภาพอเนจอนาถของราคินทร์เท่านั้นเธอจึงตามไปด้วย ทว่าเมื่อเห็นการกระทำของคุณหนูที่แสดงออกต่อราคินทร์อย่างไม่เหมือนเดิมแล้วนั้นก็ทำให้ตกใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

พฤติกรรมแปลกๆ ที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือนั้นทำให้ป้ามีหลงคิดไปว่าคุณหนูของเธออาจจะยังไม่หายป่วยก็เป็นได้ถึงได้ดูเปลี่ยนไปเช่นนี้

"หอมสบายดีค่ะป้ามี แต่ก็ยังปวดหัวอยู่ค่ะ"

เห็นสายตาแคลงใจของป้ามีที่มองมาแล้วไอหอมก็ไม่ได้แปลกใจอะไร อีกฝ่ายคงจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่เธอนั้นเปลี่ยนไปก่อนจะแสร้งทำทีเป็นปวดหัวเล็กน้อย เพราะตอนที่ไอหอมฟื้นขึ้นมาเธอยังมีอาการหัวโนอยู่ คาดว่าตอนที่ตกลงในสระน้ำหัวของเธอคงกระแทกกับพื้นสระด้วย

ป้ามีที่เห็นคุณหนูแสดงสีหน้าโอดโอยออกมาก็นึกสงสารไม่น้อยก่อนจะรีบกุลีกุจอไปยังครัวเพื่อทำน้ำแข็งประคบให้กับไอหอม ในขณะที่ไอหอมนั้นได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ถูกป้ามีจับผิดไปมากกว่านี้ ตอนนี้ป้ามีคงเข้าใจไปว่าเธอป่วยและเธอก็อยากให้ป้ามีเข้าใจเช่นนั้นต่อไป

"มาค่ะคุณหนู ป้าประคบให้นะคะ"

ป้ามีเดินออกมาจากครัวพร้อมกับที่ประคบน้ำแข็งก่อนจะเดินอ้อมมาทางด้านหลังไอหอมที่นั่งอยู่ตรงโซฟาโถงห้องนั่งเล่น

ป้ามีบรรจงประคบบริเวณหลังศีรษะที่ยังบวมโนให้กับไอหอม ในขณะที่เธอถามในสิ่งที่ใคร่รู้ออกมา

"พรุ่งนี้คุณหนูจะไปเยี่ยมไอ้คินทร์มันอีกไหมคะ? "

"ป้ามี ป้าช่วยเรียกพี่เขาว่าคินทร์เฉยๆ ได้ไหมคะ? "

"คะ? "

มือที่กำลังประคบน้ำแข็งให้ไอหอมอยู่ชะงักนิ่งไป ป้ามีกำลังมึนงงในสิ่งที่ไอหอมกำลังพูดและเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่าจึงเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"เมื่อกี้คุณหนูว่าอะไรนะคะ?"

ไอหอมเอี้ยวตัวหันไปมองป้ามีก่อนจะคว้ามือของอีกฝ่ายที่ถือน้ำแข็งประคบเอาไว้และบีบเบาๆ คล้ายกับร้องขอป้ามี

"หอมบอกว่าอยากให้ป้ามีเลิกเรียกพี่คินทร์ว่าไอ้น่ะค่ะ"

"…"

"คือหอมรู้สึกไม่ดีเวลาที่ได้ยินป้าเรียกเขาอย่างนั้น"

"แต่ทุกทีคุณหนูก็เรียกมันว่าอย่างนั้นนะคะ"

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะทุกคนต่างก็เรียกราคินทร์ว่า ‘ไอ้’ เพราะอย่างนั้นไอหอมที่ยังเป็นเด็กจึงจดจำคำนี้ไปด้วยและนั่นก็ทำให้เธอร้องเรียกราคินทร์ด้วยสรรพนามนั้นมาโดยตลอด

"นั่นมันเป็นไอหอมคนเดิมต่างหากล่ะ…"

ไอหอมพึมพำเพียงคนเดียว ป้ามีที่ได้ยินไม่ชัดจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

"คุณหนูว่าอะไรนะคะ? "

"ไม่มีอะไรค่ะ แต่เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปอย่างเรียกเขาว่าไอ้อีกนะคะ"

ปกติแล้วไอหอมเป็นเด็กช่างเอาแต่ใจและทุกครั้งที่เธอเรียกร้องอะไรก็มักจะได้ดั่งใจเสมอ ป้ามีเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ไม่คิดขัดใจไอหอมเพราะอย่างนั้นเธอจึงเออออพยักหน้ารับอย่างเข้าใจไปก่อนแม้ว่าในใจเธอจะไม่ได้เข้าใจเลยก็ตามว่าคุณหนูเธอกำลังคิดสิ่งใดอยู่

"ป้าเข้าใจแล้วค่ะคุณหนู"

==========

#เอาแล้วน้า ยัยหนูของเราเริ่มออกโรงแล้วน้า