นางร้ายอ้อนรัก

บทที่ 3 [2/2]

::

::

สองวันต่อมา…

"คุณหนู วันนี้ตอนเก้าโมงมีเรียนวิชาคณิตนะคะ"

ป้ามีบอกกับไอหอมในตอนที่เธอกำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่เพียงคนเดียว คนที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากชะงักมือไปเพียงนิด หัวคิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่นกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับ

"หะ หอมมีเรียนพิเศษด้วยเหรอคะ? "

"ใช่สิคะ คุณหนูหยุดเรียนไปหลายวันเพราะป่วย คุณท่านกลัวว่าคุณหนูจะเรียนไม่ทันก็เลยต้องจ้างอาจารย์พิเศษมาสอนคุณหนูค่ะ"

ไอหอมที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกว่าอาหารไม่อร่อยขึ้นมาทันทีก่อนจะนึกย้อนกลับไปในตอนที่เธอยังอยู่อีกโลกหนึ่ง

ตั้งแต่จำความได้ไอหอมก็อยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามาโดยตลอด ที่นั่นมีงบประมาณอย่างจำกัดเพราะอย่างนั้นหากเธออยากเรียนหนังสือก็จำต้องรักษาระดับเกรดเอาไว้ตามเกณฑ์ที่ทางโรงเรียนกำหนด

หากเธอไม่สามารถรักษาเกรดให้ตรงตามเกณฑ์ได้นั่นเท่ากับว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้เรียนอีกเพราะสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นั่นไม่อาจส่งเสียเธอเรียนได้ เนื่องด้วยยังมีเด็กๆ อีกหลายชีวิตที่ทางสถานรับเลี้ยงยังต้องเลี้ยงดู

ไอหอมพยายามอย่างมากที่จะรักษาระดับเกรดเอาไว้ เธออ่านหนังสือดึกดื่นทุกคืนเพราะไม่มีโอกาสที่จะเรียนติวดีๆ เฉกเช่นคนอื่น ทว่าท้ายที่สุดสิ่งที่เธอทุ่มเททำลงไปมันกลับทำร้ายตัวเธอเองและเมื่อได้ยินว่าเธอจะต้องเรียนพิเศษมันก็ทำให้เธอรู้สึกเข็ดขยายกับการเรียนที่มากเกินไป

แล้วอีกอย่าง…ตอนนี้เธออยู่ในร่างของเด็กวัยแปดขวบซึ่งเป็นเพียงแค่นักเรียนชั้นประถมเท่านั้นและหากพูดกันตามจริงอายุของเธอคือสิบห้าปีไม่ใช่แปดขวบ เพราะอย่างนั้นความรู้ของเธอที่มีในตอนนี้มันระดับมัธยมปลายแล้ว ฉะนั้นต่อให้ไม่ต้องเรียนพิเศษในเช้านี้เธอก็เชื่อว่าบทเรียนชั้นประถมมันไม่ได้ยากเกินความสามารถของเธอเลย

สิ่งที่น่าหนักใจกว่าการเรียนคณิตศาสตร์ในตอนนี้คือการคิดว่าเธอจะเข้าหาราคินทร์อย่างไรและทำเช่นไรให้เขาเลิกเกลียดเธอเสียที

"เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นตอนเก้าโมงป้ามีก็ให้คุณครูขึ้นมาสอนหอมที่ห้องได้เลย"

ไอหอมตกปากรับคำป้ามีด้วยสีหน้าปกติไร้พิรุธ แต่ในใจนั้นกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่

"ได้ค่ะ"

ป้ามีนึกแปลกใจไม่น้อยที่ไอหอมไม่โอดครวญเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เธอก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไรก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าครัวและปล่อยให้ไอหอมนั่งทานข้าวต่อ

ช่วงเวลาเกือบเก้าโมงคุณครูสาววัยสามสิบกลางๆ ที่รับหน้าที่สอนพิเศษไอหอมก็มาถึง ป้ามีเชิญให้คุณครูขึ้นไปรอไอหอมบนห้องนอนได้เลย โดยที่เธอนั้นขอเวลาสักครู่เพื่อตามไอหอมให้ขึ้นไปเรียนตามเวลาที่นัดหมายเอาไว้

"คุณหนูคะ คุณครูมาแล้วค่ะ"

ป้ามีร้องบอกไอหอมเมื่อเธอเดินมาถึงสวนหลังบ้านที่ก่อนหน้านี้คุณหนูบอกว่าจะมาเดินเล่นเสียหน่อย แต่เมื่อถึงโต๊ะกลางสวนเธอกลับพบเจอเพียงความว่างเปล่านั้นและในตอนนั้นเองที่สายตาเธอดันไปสะดุดเข้ากับรถเอสยูวีคันหนึ่งที่ไอหอมนั่งเป็นประจำ

รถคันนั้นกำลังเคลื่อนตัวออกจากโรงรถพร้อมกันนั้นกระจกรถตอนหลังก็ลดลงเผยให้เห็นคุณหนูที่เธอตามหากำลังโบกมือลาเธอด้วยใบหน้าแป้นแล้นและนั่นก็ทำให้ป้ามีรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วเธอกำลังถูกคุณหนูหลอกอยู่!

"คุณหนูคะ! จะไปไหนคะ!"

"เดี๋ยวหอมกลับมานะคะป้ามี! หอมจะไปรับพี่คินทร์กลับบ้าน!"

ป้ามีนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ไม่คิดว่าคุณหนูจะไปรับราคินทร์กลับจากโรงพยาบาลด้วยตัวเองและต่อให้เธอจะวิ่งตามรถไปตอนนี้แต่คนสังขารที่แก่ตามวัยอย่างป้ามีก็วิ่งตามไม่ทันอยู่ดี ท้ายที่สุดก็ได้แต่ยืนนิ่งอย่างคนที่ทำอะไรไม่ได้

เธอน่าจะนึกเอะใจตั้งแต่ที่อีกฝ่ายไม่งอแงแล้ว! ที่ไหนได้แอบวางแผนหนีเรียนพิเศษไปรับราคินทร์นี่เอง!

ร้ายกาจจริงนะคุณหนู!

::

::

"ดูจากผลเอกซเรย์แล้วสมองไม่มีเลือดออกแล้ว แต่อาจจะยังมีอาการปวดหัวและผลข้างเคียงอื่นๆ เอาไว้เดือนหน้าหมอจะนัดดูอาการอีกทีก็แล้วกัน วันนี้ก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ"

"ขอบคุณครับ"

ราคินทร์เอ่ยขอบคุณคุณหมอที่เพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้นก่อนที่อีกฝ่ายจะขอตัวไปตรวจคนไข้คนอื่นต่อ ในขณะที่เขานั้นก็ลงจากเตียงอย่างทุลักทุเลเพราะขาและแขนที่หักทำให้เขาไม่ค่อยสะดวกในการทำอะไรหลายๆ อย่าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพาตัวเองมายังตู้เสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุดและจะได้กลับบ้านเสียทีหลังจากที่นอนรักษาตัวอยู่ที่นี่มานานสัปดาห์กว่าแล้ว

ราคินทร์เปิดตู้และหยิบเสื้อผ้าของเขาที่เมื่อวานนี้ไอหอมเป็นคนจัดเตรียมเอามาให้โดยที่เขาไม่ได้ร้องขอและถ้าหากเลือกได้เขาก็ไม่ได้อยากรับของจากเธอแต่เพราะเขาไม่มีทางเลือกจึงต้องยอมรับเสื้อผ้าจากเธอ

ตอนแรกคิดว่าไอหอมจะแกล้งเขาด้วยการเอาเสื้อผ้าขาดๆ มาให้เขาเสียอีก แต่เมื่อคลี่เสื้อออกแล้วก็พบว่ามันคือเสื้อใหม่ แม้แต่กางเกงก็ยังเป็นของใหม่

"..."

ราคินทร์ยืนมองเสื้อผ้าที่อยู่ในมือนานหลายวินาทีด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังขบคิดอะไรอยู่และในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะจัดการใส่เสื้อจนเสร็จเรียบร้อย

แต่ปัญหามันก็เกิดขึ้นในตอนที่เขาต้องใส่กางเกง...เพราะขาที่หักอยู่ทำให้เขาไม่สะดวกใส่กางเกงเองหากไม่นั่ง

ราคินทร์กำลังขยับตัวหมายจะนั่งลงบนเตียงเพื่อใส่กางเกง แต่จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาพอดีก่อนที่เสียงสดใสของคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุดจะโพล่งขึ้นมา!

"พี่คินทร์ขา! หอมมารับกลับบ้านแล้วค่า!"

==========

#คุณตำหนวดดด มีเด็กโดดเรียนพิเศษค่า~

อยากได้คอมเมนต์เป็นกำลังใจจังเลยค่าาาา