นางร้ายอ้อนรัก

บทที่ 5 [2/2]

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้พระเอกกับนางเอกมีสถานะเป็นพี่น้องกัน แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด

อยากให้นักอ่านมีวิจารณาญในการอ่านและบางเหตุการณ์หรือบางสถานการณ์อาจจะอยู่ในความไม่เหมาะสม

จึงขอย้ำให้นักอ่านพิจารณาแยกแยะชีวิตจริงและนิยายที่ถูกแต่งขึ้นมาเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น

==========

::

::

"คุณครูขา หนูทำเสร็จแล้วค่ะ"

ไอหอมบอกกับคุณครูเมื่อเธอทำแบบฝึกหัดเสร็จแล้ว จิตราหยิบหนังสือเรียนมาจากไอหอมและเมื่อกวาดสายตาไล่ดูคำตอบก็ทำเอาเธอนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าเด็กที่หลับสัปหงกอยู่หลายครั้งจะเขียนคำตอบได้ถูกหมดทุกข้อเช่นนี้

"โห่ ทำถูกหมดทุกข้อเลย น้องหอมเก่งจังเลยค่ะ"

คำเอ่ยชมนั้นของคุณครูไม่ได้ทำให้ไอหอมใคร่สนใจสักเท่าไหร่เพราะเธอรู้ดีว่าแบบฝึกหัดนี้มันง่ายสำหรับเธอมาก แต่จะให้บอกว่าเธอเรียนถึงระดับชั้นมัธยมปลายแล้วก็คงจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่และคงจะไม่มีใครเชื่อด้วย

ในนิยายระบุเอาไว้ว่าไอหอมเป็นตัวร้ายที่ค่อนข้างสมองทึบ นอกจากนิสัยไม่ดีแล้วผลการเรียนของเธอก็ยังไม่ดีด้วย ตลอดจนเข้ามหาลัยการเรียนก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยจนคนเป็นพ่อนึกระอาไม่น้อย แต่ไอหอมในตอนนี้ก็ตั้งใจไว้แล้วว่าเธอจะเปลี่ยนจุดด้อยตรงนี้ให้กลายเป็นจุดเด่น เพราะอย่างนั้นต่อจากนี้ไปเธอจะทำให้ตัวร้ายคนนี้ไม่เป็นคนโง่เขลาในสายตาคนอื่นอีกต่อไป

"คุณครูลองตรวจดูอีกทีได้ไหมครับ ผมว่าน่าจะมีข้อผิดบ้างสักข้อสองข้อนะครับ"

ราคินทร์ยังไม่อยากจะเชื่อว่าไอหอมจะทำแบบฝึกหัดถูกหมดทุกข้อ คนอย่างเธอที่หลับบ้างเรียนบ้างน่ะหรือจะทำถูกทุกข้อมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

แล้วอีกอย่างเขารู้มาว่าไอหอมไม่ใช่เด็กหัวดีขนาดนั้นเพราะอย่างนั้นจึงยากจะเชื่อว่าเธอทำแบบฝึกหัดถูกทุกข้อ

"พี่คินทร์ หอมทำถูกหมดจริงๆ นะ ไม่เชื่อพี่ก็เอามาดูเองสิ"

ไอหอมมองราคินทร์ตาใสแป๋ว เธอมีท่าทีมั่นใจกับคำตอบของตัวเอง แต่ราคินทร์อยากเห็นคำตอบของเธอด้วยตาตัวเองจึงขอดูแบบฝึกหัดนั้นจากคุณครู

แม้เขาจะไม่ได้เรียนหนังสือจริงๆ จังๆ แต่เรื่องการบวกลบและคิดเลขเขาสามารถทำได้และคำตอบของไอหอมในแบบฝึกหัดมันก็ถูกต้องอย่างที่คุณครูบอกจริงๆ และนั่นก็ทำให้เธอหันมายักคิ้วใส่เขาอย่างกับคนชนะอย่างไรอย่างนั้น

"เห็นไหม หอมบอกแล้วว่าหอมทำถูกจริงๆ"

"..."

ราคินทร์หรี่ตามองไอหอมอย่างแคลงใจ เขายังไม่อยากจะเชื่อว่าเธอสามารถทำแบบฝึกหัดได้ถูกทุกข้อจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรกลับไปกับท่าทางน่ามันเขี้ยวของเธอพร้อมกับคืนแบบฝึกหัดเล่มนั้นให้กับคุณครูที่ตั้งท่าจะสอนบทเรียนต่อไปให้กับไอหอม ทว่าป้ามีเห็นว่าตอนนี้ก็เย็นมากแล้วบวกกับไอหอมต้องทานมื้อเย็นและยังต้องทานยาอยู่เธอจึงขอให้คุณครูหยุดการสอนไว้เพียงเท่านี้ ซึ่งจิตราก็เห็นด้วยเพราะเธอเองก็อยากกลับบ้านก่อนที่รถจะติดช่วงเย็นเช่นกัน

หลังจากที่นัดแนะวันเรียนในวันพรุ่งนี้เสร็จสรรพ จิตราก็ขอตัวกลับบ้านในขณะที่ไอหอมก็รู้สึกหิวขึ้นมา

"พอดีเลยค่ะ คุณดาหลากับคุณมินตราก็กำลังจะทานมื้อเย็นอยู่พอดี"

ป้ามีเพิ่งตั้งโต๊ะให้กับสองคนนั้นก่อนจะเข้ามาหาไอหอมที่ห้องหนังสือ ราคินทร์ที่ได้ยินว่าไอหอมจะทานมื้อเย็นก็ลุกขึ้นยืน เขาเองก็ต้องกลับห้องพักคนงานได้แล้วเพราะวันนี้ขลุกตัวอยู่กับไอหอมทั้งวันและเป็นอีกครั้งที่ราคินทร์ชะงักนิ่งไปราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป...

ปกติแล้วราคินทร์ไม่มีความรู้สึกอยากอยู่กับเด็กร้ายกาจอย่างไอหอมสักนิดเดียว ทุกครั้งที่เห็นเธอเข้ามาใกล้เขาก็จะหลีกหนี หากหลีกหนีไม่พ้นก็จะถูกเธอตามกลั่นแกล้งไม่หยุด

จริงๆ แล้วเขาสามารถเอาคืนไอหอมได้ง่ายๆ แต่ผลที่ตามมานั่นก็คือเขาจะถูกพ่อทุบตีทำร้ายร่างกายข้อหารังแกเธอ

ครั้งหนึ่งเขาเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เพียงเพราะเขาแค่ผลักไอหอมล้มเท่านั้นและเด็กนี่ก็ดันวิ่งร้องไห้ไปฟ้องพ่อของเธอว่าถูกเขาทำร้าย เขาจึงกลายเป็นคนผิดทั้งที่ไอหอมเข้ามากลั่นแกล้งเขาก่อนแท้ๆ

แน่นอนว่าโมกข์พ่อของไอหอมย่อมต้องเชื่อลูกสาว ไม่สิ...ต้องบอกว่าต่อให้ไอหอมจะผิดอย่างไรเธอก็จะกลายเป็นฝ่ายที่ถูกเสมอ เพราะอย่างนั้นเขาจึงเกลียดไอหอมและความเกลียดชังก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

แต่น่าแปลกที่วันนี้...เขากลับใช้เวลาอยู่ร่วมกับเธอได้ทั้งวันโดยที่เธอไม่ได้กลั่นแกล้งหรือรังแกเขาเหมือนกับที่ผ่านๆ มา

"หอมไม่กินกับอาดาค่ะ หอมจะกินกับพี่คินทร์"

"...!"

ราคินทร์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งอึ้งไปอีกครั้ง ตั้งแต่จมน้ำเมื่อไม่กี่วันก่อนไอหอมก็ขยันทำเขาตกใจหลายครั้งเสียเหลือเกิน อย่างครั้งนี้ก็เช่นกัน

คนอย่างเธอน่ะหรืออยากจะทานข้าวพร้อมกับเขา? ตลก!

"ป้ามีช่วยยกมื้อเย็นมาที่ห้องหนังสือให้หน่อยนะคะ"

"ไม่ต้อง ฉันจะกลับห้องพักแล้ว"

ราคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขาเอี้ยวตัวกำลังจะคว้าไม้พยุงแต่ก็ช้ากว่าไอหอมที่เอาไม้พยุงเขาไปไว้ทางด้านหลังเธอราวกับว่ายังไม่อยากให้เขากลับในตอนนี้ ทั้งยังถอยหลังห่างจากเขาไปหลายก้าว

"เอาคืนมา"

ราคินทร์ยื่นมือไปขอไม้พยุงคืน เขาเดินกะเผลกไปหาไอหอมแต่เธอก็เดินถอยหลังหนีเขาอีกครั้งและยังมองกันด้วยสีหน้าบึ้งตึงเอาแต่ใจ

"คุณหนูเอาไม้คืนพยุงคืนเจ้าคินทร์มันไปเถอะค่ะ"

ป้ามีเอ่ยบอกไอหอมด้วยสีหน้าระอาที่เธอกลับมากลั่นแกล้งราคินทร์อีกแล้ว ทว่าไอหอมก็ไม่ได้ฟังในสิ่งที่ป้ามีบอก

เธอก็แค่อยากกระชับสัมพันธ์กับราคินทร์เท่านั้นเอง! ไม่ได้คิดจะแกล้งเขาอย่างที่ทุกคนกำลังระแวงกันอยู่!

"กินข้าวด้วยกันก่อนสิคะ หอมยังไม่เคยกินข้าวกับพี่คินทร์เลย"

เรียวคิ้วหนาขมวดมุ่นมองไอหอมอย่างจับผิด ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกเธอกลั่นแกล้งอยู่

จู่ๆ ราคินทร์ก็นึกอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่างขึ้นมา ปกติแล้วไอหอมจะไม่มีวันยอมเขาเด็ดขาด ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ตาม เรียกได้ว่าฟังหมดทุกคนในบ้านยกเว้นเขาคนเดียวที่เธอไม่เคยฟังกันเลย แต่ถ้าหากครั้งนี้เธอยอมฟังเขา เขาก็จะยอมให้ในสิ่งที่เธอต้องการเหมือนกัน

"เอามาคืนก่อนแล้วจะยอมกินข้าวด้วย"

สีหน้าบึ้งตึงและเสียงหายใจฟึดฟัดของไอหอมทำให้ราคินทร์หลงคิดไปว่าเธออาจจะไม่ฟังเขา แต่ใครจะคิดล่ะว่าคนที่เคยดื้อดึงร้ายกาจกับเขามาโดยตลอดจะยอมทำตามที่เขาขอด้วย!

"คืนแล้วต้องกินข้าวกับหอมนะคะ"

ไอหอมเดินมาคืนไม้พยุงให้กับราคินทร์แต่โดยดีและในเมื่อเธอทำตามที่เขาบอก เขาก็จะทำตามในสิ่งที่เธอต้องการเช่นกัน

"ได้ ฉันจะยอมกินข้าวกับเธอ"

เพียงเท่านั้นไอหอมก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแป้นดีใจทันใด แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นของเธอมันกลับส่งผลต่อความรู้สึกที่เขามีต่อเธอซึ่งเขาก็ไม่อาจอธิบายได้ว่ามันคืออะไร...

==========

#เธอเกลียดยัยหนูน้อยลงหรือเปล่า!!!

อยากได้คอมเมนต์เป็นกำลังใจจังเลยค่า