นางร้ายอ้อนรัก

บทที่ 6 [1/2]

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้พระเอกกับนางเอกมีสถานะเป็นพี่น้องกัน แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด

อยากให้นักอ่านมีวิจารณาญในการอ่านและบางเหตุการณ์หรือบางสถานการณ์อาจจะอยู่ในความไม่เหมาะสม

จึงขอย้ำให้นักอ่านพิจารณาแยกแยะชีวิตจริงและนิยายที่ถูกแต่งขึ้นมาเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น

==========

"โอ้โห้ กับข้าววันนี้น่ากินจังเลยค่ะป้ามี!"

ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ไอหอมก็ได้กินของอร่อยทุกมื้อเลย เนื้อและหมูที่ทำอาหารนั้นถูกคัดสรรมาแล้วอย่างดีและผ่านการปรุงโดยเชฟชื่อดังที่อาหารแต่ละมื้อนั้นจะไม่ซ้ำกับเชฟคนเดิม เรียกได้ว่าเหล่าแม่บ้านต้องรับผิดชอบเรื่องจัดตารางอาหารในแต่ละมื้อว่าจะเสิร์ฟอะไรบ้าง

ตอนที่ไอหอมอ่านนิยายแล้วเจอฉากบรรยายเรื่องนี้เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าชีวิตคนเรามันต้องเลิศหรูเพียงนี้เลยหรือ เธอรู้สึกว่าคนตระกูลวรเวชเสรีออกจะเว่อร์ไปหน่อยและเมื่อได้ประสบพบเจอด้วยตัวเองเธอก็ยังคงคิดว่ามันเว่อร์ไปจริงๆ นั่นแหละ

ชีวิตของไอหอมในตอนนี้แตกต่างจากโลกเดิมที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง ตอนที่ยังไม่ตายเธอก็เป็นเพียงหญิงสาววัยสิบห้าคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดา กินข้าวก็กินเหมือนคนทั่วไปเพราะอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่มีตัวเลือกอะไรมากนัก นอกจากมีอะไรก็กินอันนั้น ต่างจากตอนนี้ที่เธออยู่ในร่างคุณหนูไอหอม เป็นหนึ่งในตระกูลวรเวชเสรีที่ร่ำรวยอันดับต้นๆ ของประเทศเพราะอย่างนั้นชีวิตของเธอในตอนนี้จึงอยู่ดีกินดีผิดจากเดิมลิบลับ

แม้แต่อาหารในแต่ละมื้อที่ทานนั้นก็ยังไม่ซ้ำกันและไอหอมมักจะตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าอาหารแต่ละอย่างคืออะไร

"มีเนื้อกับมีหมูด้วยค่ะพี่คินทร์!"

"..."

ราคินทร์มองกับข้าวน่าทานหลายอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขายอมว่ายังไม่เคยกินอาหารพวกนี้มาก่อน สำหรับเขาแล้วนั้นอย่างมากก็กินแค่อาหารสำหรับคนงาน ซึ่งเป็นอาหารทั่วๆ ไปแต่ปริมาณอาหารที่หลงเหลือถึงเขาในแต่ละวันนั้นมันช่างน้อยนิดเหลือเกินเพราะทุกคนรุมกลั่นแกล้งเขา

ราคินทร์ไม่ปฏิเสธว่าอาหารที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้น่ากินแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกดีใจสักนิดที่ได้กินมันเพราะมันทำให้เขานึกถึงใครบางคน...ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง

อาการของเขาต่างจากไอหอมที่ดูตื่นเต้นกับการเห็นอาหารอร่อยๆ ทั้งที่ปกติแล้วเธอได้กินอาหารพวกนี้ทุกมื้อ

"พี่คินทร์! ลองกินอันนี้ดูสิคะ! หอมยังไม่ได้ลองชิมเลยแต่คิดว่าน่าจะอร่อยนะ!"

ไอหอมยิ้มแก้มปริพร้อมกับวางเนื้อหมูสามชั้นที่ฉ่ำไปด้วยซอสลงบนจานข้าวราคินทร์ ในขณะที่เธอก็ตักอีกชิ้นใส่จานตัวเอง จากนั้นก็ลิ้มรสหมูชิ้นนั้นภายในคำเดียวก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างคล้ายกับคนตื่นตะลึง

"อร่อยมาก! พี่คินทร์ต้องลองเลยค่ะ!"

ไอหอมคะยั้นคะยอราคินทร์ให้กินจนเขาต้องตัดรำคาญเธอด้วยการรับปากอย่างส่งๆ แต่ทว่าในใจนั้นก็เกิดความอยากลิ้มลองขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน

"รู้แล้วๆ มันจะอร่อยสักแค่ไหนกันเชียว"

ตอนแรกเขาก็เฉยๆ อยู่หรอกแต่เมื่อเห็นไอหอมกินด้วยท่าทีเอร็ดอร่อยแล้วก็ทำให้เขาเกิดอยากกินขึ้นมาบ้างและเมื่อได้ลิ้มรสชาติหมูชิ้นนั้นเขาก็นิ่งงันไปหลายวินาทีเพราะเพิ่งเข้าใจว่าทำไมไอหอมถึงได้ชมนักชมหนา ซึ่งมัน...อร่อยจริงๆ

"เป็นยังไงบ้างคะ? อร่อยใช่ไหมล่ะ!"

"..."

ราคินทร์ไม่ได้ตอบคำถามของไอหอมที่ไม่ได้เซ้าซี้จะเอาคำตอบจากเขาเช่นกันก่อนที่เธอจะตักกับข้าวอีกหลายอย่างใส่จานให้เขาอย่างเอาอกเอาใจกัน

"พอแล้ว มันเยอะเกินไปแล้ว"

เล่นตักกับข้าวใส่จานจนพูนอย่างนี้เขาจะกินหมดเช่นไร

"พี่คินทร์ป่วยอยู่ ต้องกินเยอะๆ นะคะ จะได้หายไวๆ"

"เพราะเธอไม่ใช่หรือไง ฉันถึงเป็นอย่างนี้"

คนที่กำลังตักอาหารใส่จานราคินทร์ชะงักนิ่งไปเพียงนิด ใบหน้าของเธอเศร้าสลดในตอนที่ช้อนตามองราวกับว่าเธอรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำกับเขา

"ขอโทษค่ะ"

ไอหอมวางช้อนลงและยกมือไหว้ขอโทษราคินทร์ การกระทำนั้นทำเอาเขานิ่งอึ้งไปอีกหน ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะถึงขั้นยกมือไหว้ขอโทษเขาเป็นครั้งแรก

แปลกไปมากจริงๆ...

อย่างที่รู้ว่าไอหอมเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงอย่างตามใจ เธอไม่เคยต้องเอ่ยปากขอโทษใครต่อให้จะทำผิดก็ตาม แต่ตอนนี้เด็กคนนี้กลับยกมือไหว้ขอโทษเขา ในขณะที่เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อค้นหาดูว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำหรือไม่ก่อนจะเห็นว่าในดวงตาเธอนั้นมันมีแต่ความจริงใจ

เป็นแววตาที่เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกจากสายตาไอหอม…

"หอมเป็นเด็กไม่ดีเอง แต่ต่อจากนี้ไปหอมจะไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว"

ความจริงแล้วไอหอมไม่จำเป็นที่จะต้องขอโทษราคินทร์เลยก็ได้ แต่ที่เธอเอ่ยขอโทษเขานั้นเป็นเพราะอยากขอโทษแทนเจ้าของร่างเดิมที่เคยทำร้ายเขาจนเกือบบาดเจ็บปางตาย อีกอย่างหากเธอทำให้เขาเลิกเกลียดได้ ในอนาคตเธอที่อยู่ในร่างนี้ก็ไม่ต้องตายแล้ว

"คิดว่าแค่คำขอโทษจากเธอคำเดียวจะทำให้ฉันหายเกลียดเธออย่างนั้นเหรอ?"

ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ที่ผ่านมาเขาถูกเธอกลั่นแกล้งรังแกตั้งเท่าไหร่ แล้วจะให้เขาหายโกรธเธอเพราะแค่คำว่าขอโทษมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

"หอมรู้ว่าพี่คินทร์เกลียดหอม แต่ต่อจากนี้ไปหอมจะเป็นเด็กดี หอมสัญญาว่าจะไม่รังแกและไม่ทำร้ายพี่อีกแล้วค่ะ "

ไอหอมถือวิสาสะจับมือของราคินทร์เอาไว้ ฝ่ามือของเขาที่ผ่านการทำงานในคฤหาสน์หลังนี้หยาบกร้านมากแต่ถึงอย่างนั้นไอหอมก็ไม่รังเกียจเพราะตอนที่อยู่โลกเดิมเธอก็ต้องทำงานและดูแลน้องๆ ที่อายุน้อยกว่าเธอ เพราะอย่างนั้นฝ่ามือของเธอในโลกเดิมก็หยาบกร้านไม่ต่างกัน

"เก็บคำสัญญาของเธอเอาไว้ใช้เองเถอะ"

ราคินทร์ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของอุ้งมือน้อย สีหน้าและสายตาของเขาที่มองไอหอมนั้นนิ่งเรียบไร้สิ่งใดให้คาดเดา

เขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดหรือคำสัญญาอะไรจากเธอทั้งนั้นนอกจากการกระทำเท่านั้นที่จะพิสูจน์ให้เขาเชื่อได้

ไอหอมยังคงยิ้มให้เขา เธอไม่มีท่าทีโกรธเคืองที่ถูกเขาพูดจาหักหาญใจเช่นนั้น ทั้งยังเอาใจเขาด้วยการคีบเนื้อย่างใส่จานให้ด้วย

"กินข้าวกันต่อเถอะค่ะ พี่คินทร์ลองกินเนื้อย่างดูสิคะ อันนี้ก็อร่อยนะ"

ไอหอมพูดยิ้มๆ ในใจเธอไม่ได้มีความโกรธเคืองราคินทร์แม้แต่น้อยที่เขาไม่เชื่อคำพูดของเธอในวันนี้เพราะเธอรู้ดีว่าอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อในคำพูดของเธออย่างแน่นอน

แต่ไม่เป็นไร...ต่อให้ใช้เวลานานแค่ไหนเธอก็จะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอจะไม่มีวันทำร้ายเขาอย่างแน่นอน...

==========

#ยัยหนูคือประเสริฐแท้

#ยัยพี่คือปากบอกเกลียด แต่ใช้เวลาอยู่กับน้องทั้งวัน