ลู่หลีสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อชั่วยามก่อนอย่างมาก ยามนี้นางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงได้แล้ว ข้างกายมีพ่อบ้านเกาคอยพัดวีซับเหงื่อให้ไม่หยุด เมื่อทั้งสองเห็นชิงเหยาเดินเข้ามาในห้องก็ทำท่าจะลุกขึ้นมาต้อนรับ
“นั่งลงเถิด อาการของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ชิงเหยาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าลู่หลี เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ชิงเหยาอย่างจริงใจ จากนั้นจึงเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง
“ข้าน้อยรู้สึกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณพระชายาที่ช่วยชีวิตข้าน้อยไว้ เหตุการณ์เมื่อครู่ ข้าน้อยล้วนรับรู้ทุกอย่าง ความเมตตาของพระชายาข้าน้อยซาบซึ้งอย่างมาก”
ชิงเหยายิ้มให้นางอย่างเอ็นดูจากนั้นจึงนั่งลงบนเตียงข้างๆ ลู่หลี นางหยิบเอาเทียบยาที่เสี่ยวเหยาเขียนไว้ออกมายื่นให้พ่อบ้านเกา
“อาการของเจ้า เกรงว่าคงกำเริบเพราะพุทราเม็ดนั้นไปอุดอยู่ข้างใน เมื่อในลำคอของเจ้าอักเสบเพราะมีคนพยายามล้วงมือเข้าไปหยิบเอาพุทราออกมาจึงเป็นการดันให้มันเข
