หลังจากวันนั้นผ่านไป ชิงเหยาเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน นางได้ข่าวว่าหลิวหรงเอ๋อร์อาการดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว จำนวนครั้งที่อาการกำเริบก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ผ่านไปหนึ่งเดือน นางอาการกำเริบเพียงสี่ครั้ง ทุกครั้งที่ให้คนมาเอาเลือดจากชิงเหยา นางจัดการกรีดเอามาจากหมอเทวดาจินทั้งสิ้น สีหน้าของหมอเทวดาจินดูย่ำแย่อย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อนางบอกให้เขาฟังว่าอาการของหลิวหรงเอ๋อร์ไม่เพียงไม่ทรุดลง ทั้งยังดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าก็กินอะไรหน่อยสิ อย่าให้อาหารต้องเสียเปล่าเลย”
ชิงเหยาเอ่ยกล่อมไปพลางก็ดันเอาชามน้ำล้างผักป้อนให้หมอเทวดาจินที่จ้องมองมาอย่างเคียดแค้นไม่ลดละ
“ทำไมล่ะ นี่เป็นอาหารที่ข้ากินมาตลอดหนึ่งปีเลยนะ ผู้หญิงตัวเล็กเช่นข้า ดื่มแต่น้ำล้างผักเป็นอาหาร ทั้งยังโดนกรีดเลือดมาตลอดหนึ่งปียังรอดมาได้ ข้าให้เจ้าได้กินเช่นเดียวกัน เจ้าโดนกรีดเลือดไปแค่ห้าครั้งเท่านั้น ทั้งร่างกายยังแข็งแรงกว่าข้า เจอไ
