เมื่อรุ่ยอ๋องจากไปแล้ว เสี่ยวเหยาจึงปรากฏกายออกมา ความคิดของชิงเหยานั้น มีหลายสิ่งที่นางไม่อาจเข้าใจได้ จึงต้องการถามไถ่เพราะไม่อยากต้องคาดเดาอีก
‘ชิงเหยา เจ้าคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าหลิวหรงเอ๋อร์จะต้องลงมือกับจินจื่ออี้ กระทั่งคาดไว้ด้วยว่าเจ้าต้องเข้ามากินข้าวในคุกเช่นนี้ เหตุใดจึงยังปล่อยให้เรื่องมันเกิดขึ้นอีกล่ะ’
ชิงเหยามองเสี่ยวเหยาด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย ครั้งนี้ต้องลำบากเสี่ยวเหยาไม่น้อย เห็นอีกฝ่ายตัวซีดจาง นางจึงอดปวดใจไม่ได้
“เสี่ยวเหยา เรื่องทั้งหมดนี้ข้าเพียงต้องการเดิมพันกับใจคนเท่านั้น...ข้ารู้ดีว่าเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา แต่ข้าไม่มีทางออกอื่นที่ดีกว่านี้”
‘ยังไงล่ะ’
“จินจื่ออี้แอบเข้าห้องข้ายามวิกาล เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาไม่ดี ยามนั้นข้าเพียงคิดจะจับตัวเขาไว้เพื่อกรีดเลือดมาให้หลิวหรงเอ๋อร์ ทว่าภายหลังข้าไตร่ตรองถี่ถ้วนแล้ว เสี่ยวเหยา เจ้าคิดว่าหากข้าใจอ่อนปล่อยจิน
